1. ۱امیر عالم سالار رکن دین محمودکه از سعادت چرخ است بخت تو مسعود
2. ۲چو من ز نام و ز بخت تو یاد گیرم و فالچو بخت و نام تو مسعود گردم و محمود
3. ۳سخا وجود همه عالم ار شود معدوممرا چه باک بود چون سخای تو موجود
4. ۴تو آن عطا ده بی منتی که سائل رابه عمر تو نبد از تو خلاف یک موعود
5. ۵سخای حاتم طائی و معن شد بعدمکف جواد تو تا آمد از عدم به وجود
6. ۶ز شرم شمهٔ خلق تو بوی خوش ندهداگر بر آتش سوزان نهند عنبر و عود
7. ۷به سان عنبر و عودم بر آتش از خجلتبدان که دیرتر آیم به خدمت معهود
8. ۸چرا نیایم و تقصیر را نخواهم و عذرنه از در تو مرا کرد هیچکس مطرود
9. ۹ترا به حق من آن همت است و آن شفقتکه هیچ والد را نیست در حق مولود
10. ۱۰چرا به هزل و به جد از تو چیز درنخوهمدهم به شاهد و شمع و شراب و نغمهٔ عود
11. ۱۱بدین طریق که من از تو چیز درخواهمترا خوش آید و نبود سوال من مردود
12. ۱۲عطای توست و سوال من اندر این گیتیکه چون شمار کنی هردواند نامعدود
13. ۱۳بدان که پیش به ده سال من درین حضرتچو شاه بودم و از شاهدان شهر جنود
14. ۱۴عمود بازیکان داشتم معاجر کانلقب شده همه را شاهد و مرا مشهود
15. ۱۵هر آن گهی که عمود من آمدی به قیامعمود بازیکان را بدی رکوع و سجود
16. ۱۶مهی دو بار هزاران عمود بازیکانهمی به سیم تو حاصل شدی همه مقصود
17. ۱۷کنون دو سال برآمد که سیم تو نرسیدعمود بازیکان رفته‌اند و مانده عمود
18. ۱۸عمود بازی بی سیم هیچکس نکندتو نیک دانی و نبود ز رأی تو مفقود
19. ۱۹فرست سیم و پراکندگان من جمع آرو یا عمود مرا جای کن به . . . ن حسود
20. ۲۰در عبادت معبود تا نه بربندندبقای عمر تو خواهم ز خالق معبود
21. ۲۱بقا دهاد ترا کردگار چندانیکه در خواطر و اوهام ناید این محدود