1. ۱سرو سیمین من ای من ز غمت زرین پیدل من با تو چرا چون دل تو با من نی
2. ۲آن سرافرازی چون سرو تو با من تا چندوین چونی بی تو تهی دل بدن من تا کی
3. ۳چون نی تافته ام پی سپر ای آخته سروبر دل باخته ام چند نهی تافته نی
4. ۴گر بنی نقش کنم شکل تو بر تخته سروتخت کی گردد آن تخته و آن شکل تو کی
5. ۵تا درآئی چو یکی سرو بمیدان نشاطدر یکی جام چونی برده سبک ریخته می
6. ۶تا به بینم ترا وز توبه نی نقش کنمسرو بالای سلیمی و نکو روئی می
7. ۷نی گویا بلب آری و چو بلبل بدمیتا بگویم ز سهی سرو تو نی ناطق حی
8. ۸سرو چه کز لب او گویا گردد نی خشککس نشانی ندهد جز تو بصد برزن و جی
9. ۹سرو بسیار به از نی بهمه جای ولیکهست یک نی که به از سرو کدامست آن نی
10. ۱۰نی دهقان عمید است که صد میدان سروآید از ریشه برون و برهش گردد پی
11. ۱۱سرو بستان سخا کز نی ککلش بعطانامه جود و سخا طی شد بر حاتم طی
12. ۱۲سرو آزاده باغ نسب و فرخزادکه نیش فرخ پیکی است ز سر ساخته پی
13. ۱۳آنکه در سرو و نی از سبزی و زردی است بوداز کفش جود و سخا رسته چون خون در رگ و پی
14. ۱۴آنکه چون سرو زره دارو چو نی تیغ زنندحشم داد یک عا . . . بر دشمن وی
15. ۱۵صورت شیرین اش نقش کند بر تن سرواز دل تیره دواتی چو دل این اوی
16. ۱۶سرو اگر یابد آب از نی شیرین خط اوبدل کندر زاید شکر از سرو چو نی
17. ۱۷سر نی سبز شود در مه دی چون سر سروگر ز سرسبزی او یاد کند نی در دی
18. ۱۸نی او سیر چو بر سرو روانش دلبوستان هنر آراید چون صاحب ری
19. ۱۹حاسد جاهش اگر تازه چو سرو است بآبزود گردد چونی از نار هبا و لاشیئی
20. ۲۰از سر نی که میان بسته فراش و بستسرو اگر بوسه دهد گردد آزاد زعی
21. ۲۱طبع من رود نی است آب ده از مدحت تووندرین شعر نی و سرو خورند آب از وی
22. ۲۲تا ببستان و نیستان گذرد بر نی و سرونور خورشید بر آنجمله که تاریکی حی
23. ۲۳رخ اعداش چو نی باد و سرش باد چو سروسال عمرش بعدد باد فزون از الفی
24. ۲۴ناصحش باد سرافراز چو در بستان سروحاسدش پای فرو گل شده چون نی دردی