1. ۱میر عمید عمده ملک آفتاب جاهبر چرخ رای شاه سفرپیشه شد چو ماه
2. ۲ماهی نواز در سفر از بهر شاه راآن آفتاب حضرت شاه از جلال و جاه
3. ۳اصلاح ملک در سفرش باز بسته بودبهر صلاح ملک سفر برگزید و راه
4. ۴دانست شاه عالم هرجا که او رودباشد ازو رعیت در امن و در پناه
5. ۵داند نگاه داشتن اندر میان خلقهم حق خلق عالم و هم حق پادشاه
6. ۶وندر سفر بداد چونانکه در حضروی حق خلق عالم و ایزد ورا نگاه
7. ۷ایزد نگاهداشت که باز آمد از سفربارامش و سریر بسوی سریر و گاه
8. ۸هر چند دیر مانده بدیم از امید اودیر آمدن بخیر و سعادت بود بگاه
9. ۹شد ز آتش حسد دل و جان حسود اوچون زر و سیم سوخته و کاسته بکاه
10. ۱۰جان و دل حسود ور ازین دریغ نیستگر سوخت گو بسوز و گر کاست گو بکاه
11. ۱۱کردند اهل حضرت تا بود در سفربر وی دعای نیک ببسیار جایگاه
12. ۱۲چون باز حضرت آمد باشند بیگمانمانند اهل حضرتش از قوم نیکخواه
13. ۱۳هرگز نکرد ورای ندید و روا نداشتتا کار کس نگردد از رای او تباه
14. ۱۴بگرفت دست سروری و جاه و قدر اوچون رسم و طبع اوست همه کار ملک شاه
15. ۱۵نیکوخوه و بند زنیکوخوهی که اوستهم شاه و هم رعیت و هم ملک و هم سپاه
16. ۱۶همچون کمان کند بر کلک وی از شکوهتیر عدوی مملکت شاه را دو تاه
17. ۱۷چون روی او سیاه کند سهم روی اوروز عدوی دولت خاقان کند سیاه
18. ۱۸آن صدر سروری است که در ملک شهریاراز جمله مهان ببزرگی است طاق و تاه
19. ۱۹جاه از هزار مهتر و سرور فزون شودگر بدهد از هزار یک جاه خود ز کاه
20. ۲۰آزادگان بخدمت او داه گشته انداز بسکه از بزرگی آزاده کرده داه
21. ۲۱هرکو کمر بخدمت او بست بر میانسایه بر آسمان ز شرف گوشه کلاه
22. ۲۲وانکو کند بدولت و جاه وی التجابر چرخ مه رسد ز شرف جاه او زچاه
23. ۲۳بر خلق واجبست که چون بندگان نهندبر خاک آستانه او دیده و جباه
24. ۲۴من بنده ام غریق بدریای بر اواز دست با شگرف ثنا میکنم شناه
25. ۲۵از بحر و بر او بشناه و پناو شکرنتوان گذشت و من نرسم بر کرانش آه
26. ۲۶وین شعر هم ز من چو گیاهی است سست بیخلیکن غریق گشته درآویزد از گیاه
27. ۲۷دست از ثنا و شکر بسوی دعا برموندر دعا بقای ورا خواهم از الله
28. ۲۸تا موت و تا حیاة بود ز آفریدگارمرآفریدگانرا از گشت سال و ماه
29. ۲۹باقی خوهم حیات ورا همچو ماه و سالاز خالق الذی خلق الموت و الحیاه
30. ۳۰فرخنده باد روز و پیروز روز عیدمقبول گشته طاعت و معفو شده گناه