1. ۱نگار من همه حسن و ملاحت است و جمالهمه ملاحت حسن و جمال او بکمال
2. ۲غزال چشم نگاری که بر شکار دلمشداست چیره تر ار شیر در شکار غزال
3. ۳ز بسدین لب لعل شکر سرشته اوخطی چو برگ نی سبز بردمید امسال
4. ۴چو بوسه خواهم از شرم بوسه خواهی منچو شکر از نی ازو خون برون زد در حال
5. ۵محال باشد ازو بوسه خواستن تنهاکز آن نگار بود بوسه بی کنار محال
6. ۶شبی و روزی در سرو و مه نگه کردمز قد و خدوی آمد بپیش دیده خیال
7. ۷بماه گفتم کای خدیار منت نظیربسرو گفتم کی قدر یار منت همال
8. ۸بآسمان و ببستان ازین سخن مه و سروهمی فروزد چهره همی فرازد یال
9. ۹اگرچه قامت یار من است سرو صفتوگرچه چهره سرو منست ماه منال
10. ۱۰بنزد من مه من سرو و ماه مطلق نیستکه سرو غالیه زلف است و ماه مشکین خال
11. ۱۱بمشک و غالیه خال و زلف او قلممنبشت مدحت محمود بن حسن الحال
12. ۱۲جمال دین محمد یگانه ای که بدوگرفت دین محمد هزار گونه جمال
13. ۱۳سپهر دولت و دریای فضل و کان هنربنای مردمی و جود و قبله اقبال
14. ۱۴سئوال هیچکسی را بنزد او رد نیستچو مردعای نبی را بایزد متعال
15. ۱۵بر او بجان گرامی اگر سئوال کنندپذیره آمده باشد عطا به پیش سوآل
16. ۱۶بر اهل فصل و هنر طلعت خجسته اوبه از همای همایون بود بفر و بفال
17. ۱۷وگر همای نگیرد خجسته فری ازوبران همای شو پر و بال بارو وبال
18. ۱۸ایا همای همایون اهل دانش و فضلتو پروری همه را زیر سایه پر و بال
19. ۱۹کسی که پرورش تن ز پر و بال تو یافتبعز و ناز کم آمد ورا ز جاه و زمال
20. ۲۰بکف راد دهی مال خویش را مالشتر است مال مگر دشمن و تو دشمن مال
21. ۲۱همیشه مال ترا همچو آب را بمحیطبسوی سایل و زایر بود مآب و مآل
22. ۲۲سری نه بینم در هیچ تن درین عالمکه بار بر تن او نیست گردنش حمال
23. ۲۳بطوق منت و احسان تو همه شعرامطوقند چو قمری و بر ثنا قوال
24. ۲۴بهر زمان و بهر لحظه و بهر نفسیبهر مکان که بوم شکر مدح تست مقال
25. ۲۵بمجلس تو نخستین قصیده ایست مراز دست طبع نشاندم بباغ مدح نهال
26. ۲۶هر آینه ببر آید که هست منت توزمین فربه وجود تو جوی آب زلال
27. ۲۷گر از زبان من آمد بمدح تو تقصیرز هرچه گفتن آن بهتر است با دالال
28. ۲۸همیشه تا فلک بر شده ز روی مثلبود چو دیوان و ز هفت اختران عمال
29. ۲۹مباد از قلم هفت عامل فلکیبعمر نامه تو برکشیده خط زوال
30. ۳۰ز ذوالجلال که عز و جلال او باقی استبروزگار تو بر وقف باد عز و جلال