1. ۱تو ای مرد با من یکی گوش دارز گفتار من خویش رنجه مدار
2. ۲نصیحت نمایم کنون ای پسرمپیچان ز گفتار من هیچ سر
3. ۳نصیحت بود مایهٔ کار توکه روشن کند تیره‌بازار تو
4. ۴نصیحت درختی بود پرثمرخصوص از بر شخص والاگهر
5. ۵نصیحت بود گوهر بی‌بهافدای کسی کش بداند بها
6. ۶نصیحت بود رأی مرد خردخرد کی بود هر که آن نشنود
7. ۷نصیحت بود روشنی بصیرخصوص از بر شخص روشن‌ضمیر
8. ۸نصیحت بسی سرفرازی دهدنیوشنده گردن‌فرازی دهد
9. ۹نصیحت بود همچو خرم بهارنیوشندهٔ آن شود باوقار
10. ۱۰نصیحت عروسی بود با جهیزخصوص از بر مردم با تمیز
11. ۱۱نصیحت غذایی بود خوش‌گوارولیکن بر مردم هوشیار
12. ۱۲نصیحت ثمر سودمندی دهدنیوشنده را سربلندی دهد
13. ۱۳نصیحت بود چون در ناب‌سودنیوشنده را زو بود نفع و سود
14. ۱۴نصیحت بود مایهٔ سودمندنیوشندهٔ آن نبیند گزند
15. ۱۵نصیحت بود همچو شیر و شکرنیوشنده را زو نبیند ضرر
16. ۱۶نصیحت بود همچو طعم عسلکجا همچو طعمش بود خود عسل
17. ۱۷نصیحت اگر بشنوی ای جوانپسندیده گردی بر بخردان
18. ۱۸نصیحت اگر نشنوی هم بدانپسنده نباشی بر عاقلان
19. ۱۹نیوشندهٔ آن شود شادمانبه نزد بزرگان و هم موبدان
20. ۲۰نصیحت بود چون در پربهارهاند تو را از دم اژدها
21. ۲۱نصیحت اگر بشنود ناکسیبه اندک زمانی بگردد کسی
22. ۲۲نصیحت اگر بشنود جاهلیبه سرش اندر آید هش عاقلی
23. ۲۳نصیحت بود جان من بس مفیدمکن تا توانی تو شرب نبید
24. ۲۴مکن شرب خمر و شراب ای جوانکه افتی تو از چشم دانشوران
25. ۲۵مشو عادی شرب آب عنبتو هر نیمه‌شب رو به درگاه رب
26. ۲۶مشو تارک امر حق ای پلیدکه هستی تو عبد ذلیل مجید
27. ۲۷مشو پیرو نهی رب ودودکه از سرت آید برون گرد و دود
28. ۲۸بشو پیرو دین ختم رسلوگرنه درآیی تو در زیر غل
29. ۲۹غل آتشین جهنم بدانبه گردن نهندت شنو ای جوان
30. ۳۰نسازی تو امر خدا کار خویشچه سازی از این سره‌کردار خویش
31. ۳۱به محشر چو آیی به نزد رسولدگر هم به پیش بتول رسول
32. ۳۲چه گویی جواب خدا و رسولز کردار زشتت بگو ای فضول
33. ۳۳چه سازی تو با آتش و اژدهاچه گویی تو با عقرب و مارها
34. ۳۴چه گویی جواب خدا و نبیز بدکاری خویشتن ای غبی
35. ۳۵چه گویی جواب نبی و ولیچو ز افعال خود سخت نامقبلی
36. ۳۶نمایی تو بس فتنه و شور و شررهایی نیابی ز ایشان دگر
37. ۳۷در این جا نمایی تو بس کارهاچه‌سان یابی از دست ایشان رها
38. ۳۸در این جا گریزی تو از مارهاچه سازی که آن‌جا نیابی رها
39. ۳۹چه سازی تو اندر لحد ای فضولچو کردی روا نهی رب و رسول
40. ۴۰چه گویی تو در گور با مار و مورنه پای گریز و نه هم دست زور
41. ۴۱نسازی روا امر حی صمدچه سازی چو خسبی تو اندر لحد
42. ۴۲تو ظلمی نمایی به مرد فقیربگویی دوصد حرف نادلپذیر
43. ۴۳بر زیردستان تو از خشم و کینز جهل اندر آری به ابروت چین
44. ۴۴بگویی کنم کارها ای پسرنگویی چه سازم بر دادگر
45. ۴۵پس ای مرد هشیار هر نیم‌شبتو برخیز و کن رو به درگاه رب
46. ۴۶به هر نیم‌شب ای پسر گوش دارستایش نما حضرت کردگار
47. ۴۷چه خواهی که باشی ستوده بیاستایش نما حضرت کبریا
48. ۴۸تو ای مرد بینادل با کمالستایش نما حضرت ذوالجلال
49. ۴۹ستایش نما خالق شمس و نورکه روشن شود بر تو تاریک گور
50. ۵۰چه خواهی که گردی تو با جایگاهپرستش نما خالق هور و ماه
51. ۵۱پرستش نما ای پسر یک خدای«خداوند روزی‌ده رهنمای»
52. ۵۲چه خواهی که گردی تو روشن‌گهرستایش نما خالق بوالبشر
53. ۵۳پرستش نما ذوالجلال احدکه روشن شود بر تو تیره لحد
54. ۵۴دگر هم رسولش ستایش نماکه از بهر او خلق شد ماسوا
55. ۵۵محمد رسول خداوند حقکه از ماسوا برده او خود سبق
56. ۵۶محمد عزیز خدای مجیددر مشکلات جهان را کلید
57. ۵۷پس از او ستایش نما مرتضیکه عمش بود حضرت مصطفی
58. ۵۸علی ولی آن شه مشرقینکه باشد پدر بر حسن با حسین
59. ۵۹که شد همسرش دختر اصطفیمهین زنان و حبیبهٔ خدا
60. ۶۰دگر اهل‌بیت رسول کبارکه هستند شافع به روز شمار
61. ۶۱امامان با شوکت و باوقارکه هستند ایشان سه و پنج و چار
62. ۶۲علی و حسن با حسین شهیدکه دادند ما را به جنت نوید
63. ۶۳دگر هم ز سجاد و باقر شمرکه هستند ایشان شه دادگر
64. ۶۴دگر جعفر آن شاه والاگهرامام مبین بهترین بشر
65. ۶۵دگر ابن وی کاظم نیک‌پیکه باب‌الحوائج بود شأن وی
66. ۶۶رضای خراسان هشتم امامتقی باشد از صلب آن نیکنام
67. ۶۷علی نقی آن شه شه‌نشانکه از نام او زیب دارد جهان
68. ۶۸دگر عسکری آن امام مبینکه باشد پدر بر شه مؤمنین
69. ۶۹امام زمان قائم‌الامر دینستون سما و سکون زمین
70. ۷۰دگر هم نصیحت کنم ای پسرمشو عادی چرس و افیون دگر
71. ۷۱که افیون بود دشمن جان تونه افیون بود بلکه عفیان تو
72. ۷۲ز اول کند شهوتت کند و سستنمانی از آن پس دگر تن‌درست
73. ۷۳دگر هم کند سست بنیاد توبه پا شد ز هم جان آباد تو
74. ۷۴کند خم مر آن سرو آزاد توبه کل برزند قد شمشاد تو
75. ۷۵سه دیگر کند قطع اولاد همکند ساق سیمین چو پولاد هم
76. ۷۶ولی خالی از مغز باشد بدانبه فصل بهارت برآرد خزان
77. ۷۷چهارم چو از بنیه افتی پسرنماند به تو تاب و قدرت دگر
78. ۷۸بمانی تو از خدمت کردگاربگردی تو شرمنده روز شمار
79. ۷۹چو افتادی از بنیه زین خام‌کارستایش چسان سازی ای هوشیار
80. ۸۰به اول ستایش بگفتم تمامستایش چسان سازی والسلام
81. ۸۱چو کسب تو وافور و افیون بودستایش ز حال تو بیرون بود
82. ۸۲به شرط ستایش شوی رستگارستایش چو نبود بمانی تو خار
83. ۸۳به نزد خدا و دگر هم رسولدگر اهل‌بیت و به نزد بتول
84. ۸۴نصایح بگفتم ز سر تا به بننمانده به شیدای بی‌دل سخن
85. ۸۵تو خود دانی ای خودسر پرگناهچنین است راه و چنین است چاه