1. ۱تو مده ز دست یارا سر ذره‌پروری راکه چو ذره‌ای‌ست پیشت مه و مهر خاوری را
2. ۲بنمای جلوه‌ای تو که شوند مات و والهچو دل پری ربودی دل حور و هم پری را
3. ۳نشود دل چو سنگت به من فسرده‌دل رامبنموده‌ام به پیشت همه گونه ساحری را
4. ۴چه توان کند به موسی به فسون و رنگ و نیرنگبکنند خود هلاک ار دو هزار سامری را
5. ۵مگرم ز لعل نوشت بدهی تو سحر باطلکه ربودی سحر چشمت ز کفم توانگری را
6. ۶تو ز رخ نقاب برچین که ز نظره‌ای دهم جانکه از این غم است ما را همه ضعف و لاغری را
7. ۷تو به یک نظر ز عالم بربای دین و دل همکه ز سر نهند خوبان همه فکر دلبری را
8. ۸ز رخت شده‌ست روشن همه قلب اهل ایمانچو که سایر از دو زلفت همه رسم کافری را
9. ۹همه روی توست منشق ز طراز و طرز بینیچو ز اصبع پیمبر مه برج خاوری را
10. ۱۰ز تو کور چشم حاسد که نموده‌ای هویدابه دو ابروان نشانی تو ز تیغ حیدری را
11. ۱۱منت اولین مصدق ز میان خیل عشاقبنمایی ار تو دعوی به جهان پیمبری را
12. ۱۲بودت به صدق دعوی به همه‌ی صفت دلایلرخ همچو آتش طور و دو زلف اژدری را
13. ۱۳مه و مهر پیش رویت نتوان کنند دعویکه نه هر عرض توان یافت نشان جوهری را
14. ۱۴به همه‌ی فسون بابل به در آید ار که هاروتنزند به پیش چشم تو دم از فسون‌گری را
15. ۱۵تو بدین صباحت ای شه بنمای رخ که یوسفبشود خجل به پیشت کند ار برابری را
16. ۱۶نبدم من ار چه شاعر ولی‌ام شده‌ست حاصلز تجلیات عشقت همه طرز شاعری را
17. ۱۷نبد ار توجهاتت به چه حمل آن توان کردمن بی‌تمیز مسکین و سر سخنوری را
18. ۱۸برو و ز تن تو بر کن دو هزار پوست شیداکه نه هر که پوست پوشد بتوان قلندری را