1. ۱به افسون‌ها نمودم خواب دوشین پاسبانش رانهادم سر که بوسم آن مبارک آستانش را
2. ۲کنم جا در سر راهش که چون جولان زند روزیچو خاک ره ز جا برخیزم و گیرم عنانش را
3. ۳من بی‌چاره از وصل تو دورم همچو آن بلبلکه از گل دور افتد زاغ گیرد آشیانش را
4. ۴نیارد سر فرو چون جغد آن طایر به ویرانهکه خود بر سر فتد هر دم هوای بوستانش را
5. ۵بهل ای بخت شوم از کف سر زنجیر عزمم راکه دارم همچو پیلی خود سر هندوستانش را
6. ۶کنون مستوجب دارم که چون منصور هر لحظهبگفتم فاش بر مردم مر آن راز نهانش را
7. ۷ندادی آن قدر فرصت شب وصل ای نگار منکه خوانَد جمله‌ی هجران تو یک داستانش را
8. ۸تعالی‌الله به شیدایت که از وصف تو در دفترعبیرافشان کند هر لحظه آن کلک و بیانش را