Sonnet 34: Why didst thou promise such a beauteous day

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چرا چنین روزی زیبا را وعده دادی،•Why didst thou promise such a beauteous day,
2. 2و مرا واداشتی بی‌بالاپوش به راه افتم،•And make me travel forth without my cloak,
3. 3تا ابرهای فرومایه در راهم بر من چیره شوند،•To let base clouds o'ertake me in my way,
4. 4و دلاوریِ تو را در دودِ پوسیده‌شان پنهان کنند؟•Hiding thy bravery in their rotten smoke?
5. 5کافی نیست که از میانِ ابر بِشکُفی،•'Tis not enough that through the cloud thou break,
6. 6تا بارانِ روی چهره‌ی طوفان‌خورده‌ام را بخشکانی،•To dry the rain on my storm-beaten face,
7. 7چه هیچ‌کس نمی‌تواند خوب از چنین مرهمی سخن گوید،•For no man well of such a salve can speak,
8. 8که زخم را شفا می‌بخشد، اما رسوایی را درمان نمی‌کند:•That heals the wound, and cures not the disgrace:
9. 9و نه شرمِ تو می‌تواند درمانِ غم من باشد؛•Nor can thy shame give physic to my grief;
10. 10هرچند که توبه کنی، باز هم زیان همچنان با من است:•Though thou repent, yet I have still the loss:
11. 11اندوهِ گناه‌کار جز تسکینِ ضعیفی نمی‌بخشد•The offender's sorrow lends but weak relief
12. 12به کسی که صلیبِ تخلّفِ سنگین را به دوش می‌کشد.•To him that bears the strong offence's cross.
13. 13 آه! اما آن اشک‌ها مرواریدند که عشقت می‌ریزد،• Ah! but those tears are pearl which thy love sheds,
14. 14 و آنها چنان غنی‌اند که فدیه‌ی همه‌ی بدی‌هایند.• And they are rich and ransom all ill deeds.