1. ۱نمی‌دانم که چون باشد به معدن زر فرستادنبه دریا قطره آوردن به کان گوهر فرستادن
2. ۲شبی بی‌فکر این قطعه بگفتم در ثنای توولیکن روزها کردم تأمل در فرستادن
3. ۳مرا از غایت شوقت نیامد در دل این معنیکه آب پارگین نتوان سوی کوثر فرستادن
4. ۴مرا آهن در آتش بود از شوقت، ندانستمکه مس از ابلهی باشد به کان زر فرستادن
5. ۵چو بلبل در فراق گل ازین اندیشه خاموشمکه بانگ زاغ چون شاید به خنیاگر فرستادن
6. ۶حدیث شعر من گفتن به پیش طبع چون آبتبه آتشگاه زردشت است خاکستر فرستادن
7. ۷بر آن جوهری بردن چنین شعر آنچنان باشدکه دست افزار جولاهان بر زرگر فرستادن
8. ۸ضمیرت جام جمشید است و در وی نوشِ جان‌پروربر او جرعه‌ای نتوان ازین ساغر فرستادن
9. ۹سوی فردوس باغی را نزیبد میوه آوردنسوی طاوس زاغی را نشاید پر فرستادن
10. ۱۰بر جمع ملک نتوان به شب قندیل بر کردنسوی شمع فلک نتوان به روز اختر فرستادن
11. ۱۱اگر از سیم و زر باشد ور از دُرّ و گهر باشدبه ابراهیم چون شاید بت آزر فرستادن
12. ۱۲ز باغ طبع بی‌بارم ازین غوره که من دارماگر حلوا شود نتوان بدان شکر فرستادن
13. ۱۳تو کشورگیر آفاقی و شعر تو ترا لشکرچنین لشکر ترا زیبد به هر کشور فرستادن
14. ۱۴مسیح عقل می‌گوید که چون من خرسواری رابه نزد مهدی‌ای چون تو سزد لشکر فرستادن؟
15. ۱۵چو چیزی نیست در دستم که حضرت را سزا باشدز بهر خدمت پایت بخواهم سر فرستادن
16. ۱۶سعادت می‌کند سعیی که با شیرازم اندازدولکن خاک را نتوان به گردون بر فرستادن
17. ۱۷اگر با یکدگر ما را نیفتد قرب جسمانینباشد کم ز پیغامی به یکدیگر فرستادن
18. ۱۸سراسر حامل اخلاص ازین سان نکته‌ها دارمز سلطان سخن دستور و از چاکر فرستادن
19. ۱۹در آن حضرت که چون خاک است زر خشک سلطانیگدایی را اجازت کن به شعر تر فرستادن