در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
سیف فرغانی
سیف فرغانی
۷۰۱–۷۴۹ ق.فرغانه
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط میشود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز میشود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
جستجو در آثار سیف فرغانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۵۸۲ اثر
۱
شمارهٔ ۱
دیدن روی تو را محرم نباشد چشم ما • دیده از جان ساخت باید دیدن روی ترا
۲
شمارهٔ ۲
کسی که بار غم عشق آن پسر کشدا • زمانه غاشیه دولتش بسر کشدا
۳
شمارهٔ ۳
بیاور آنچه دل ما بیکدگر کشدا • بسر کشد آنچه دلم بار او بسر کشدا
۴
شمارهٔ ۴
چنان به وصل تو میلیست خاطر ما را • که دل به صحبت یوسف کشد زلیخا را
۵
شمارهٔ ۵
مبداء عشق ز جاییست که نیز آنجا را • کسی ندیدست و نداند ازل آن مبدا را
۶
شمارهٔ ۶
رفتی و دل ربودی یک شهر مبتلا را • تا کی کنیم بی تو صبری که نیست ما را
۷
شمارهٔ ۷
کی بنگرد برحمت چشم خوش تو ما را • نرگس همی نیارد اندر نظر گیا را
۸
شمارهٔ ۸
سوخت عشق تو من شیفتهٔ شیدا را • مست برخاستهای باز نشان غوغا را
۹
شمارهٔ ۹
چنان عشقش پریشان کرد ما را • که دیگر جمع نتوان کرد ما را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
هر چه غیر دوست اندر دل همی آید ترا • جمله ناپاکست و تو پاکی نمیشاید ترا
۱۱
شمارهٔ ۱۱
اگر دلست به جان میخرد هوای تو را • وگر تن است به دل میکِشد جفای تو را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
ای که نام اشنوده باشی خسرو پرویز را • رو سفر کن تا ببینی خسرو تبریز را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
اگر خورشید و مه نبود سعادت با درویش را • وگر مشک سیه نبود همان حکم است مویش را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
ای بچشم دل ندیده روی یار خویش را • کرده ای بی عشق ضایع روزگار خویش را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
ای سیم بر زکات تن وجان خویش را • بردار از دلم غم هجران خویش را
۱۶
شمارهٔ ۱۶
ای رفته رونق از گل روی تو باغ را • نزهت نبوده بی رخ تو باغ و راغ را
۱۷
شمارهٔ ۱۷
ای بر گل روی تو حسد باغ ارم را • بت کیست که سجده نکند چون تو صنم را
۱۸
شمارهٔ ۱۸
گرچه وصلت نفسی میندهد دست مرا • جز بیادت نزنم تا نفسی هست مرا
۱۹
شمارهٔ ۱۹
کفر عشقت می کند منع از مسلمانی مرا • بند زلفت می کند جمع از پریشانی مرا
۲۰
شمارهٔ ۲۰
ای نبرده وصل تو روزی به مهمانی مرا • هیچت افتد کز فراق خویش برهانی مرا؟
دربارهی سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط میشود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز میشود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
۷۳۶
شعر در دیوان
۵۸۲
غزلیات
۱۳۲
قصاید
۲۲
رباعیات