1. ۱من آن آیینهٔ معنی نمایمکه از مرآت دل زنگی زدایم
2. ۲چو موسی علم جوی از من که چون خضربدانش منبع آب بقایم
3. ۳چو روح الله با نفاس مطهرجهانی کوردل را توتیایم
4. ۴چو بر سر خاک کردم خویشتن رازمین شد آسمان در زیر پایم
5. ۵اگر خواهم بسوی عالم قدسز گردون نردبان سازم برآیم
6. ۶بلطف و حسن چون عیسی و یوسفبمردم جان ببخشم دل ربایم
7. ۷مرا فیض یدالله قفل بگشودبه ده انگشت مفتاح خدایم
8. ۸چنان در حل و عقدم دست مطلقکه خواهم بندم و خواهم گشایم
9. ۹عزیزم کرد چون مهمان اگر چهبخواری داشت بر در چون گدایم
10. ۱۰بطیر عارفان سیرم بدل شدمقامی نیست اندر هیچ جایم
11. ۱۱بشرق و غرب می رفتم چو خورشیدکنون اندر مقام استوایم
12. ۱۲زوال من زوال مملکت دانکه من این مملکت را پادشایم
13. ۱۳گهی استون آن سقف رفیعمگهی معمار این عالی سرایم
14. ۱۴ببندد آبها چون بست طبعمبگردد کوهها چون گشت رایم
15. ۱۵فلک گردان بود چون من بگردمزمین برجا بود چون من بجایم
16. ۱۶اگر یک ذره بفرستم بیایدچو سایه آفتاب اندر قفایم
17. ۱۷امامانند اندر صحبت منولیکن مقتدی من مقتدایم
18. ۱۸اگرچه در رکابم اولیایندولیکن هم‌عنان با انبیایم
19. ۱۹گهی چون موج بینی در بحارمگهی چون ابر یابی در هوایم
20. ۲۰منم اکسیری تحقیق وآنگاهدگر اعیان مس و من کیمیایم
21. ۲۱مرا این دولت و مکنت عجب نیستامانت دار گنج مصطفایم
22. ۲۲نهاده پادشاه پادشاهانکلید گنج در دست عطایم
23. ۲۳تو بیماری جان داری و گوییطبیب مرده دل داند دوایم
24. ۲۴ز داروها که در قانون نوشتستمجو صحت که چون قرآن شفایم
25. ۲۵الا ای بی خبر چون اشتر مستکه خوانی چون جرس هرزه درایم
26. ۲۶من این رمزی که گفتم حال قطب استنه حال من که قطب آسیایم
27. ۲۷بتو زآن نافه بویی می فرستمبتو زآن لاله رنگی می نمایم
28. ۲۸که تا دانی که حق را دوستانندکه من از گفتنی شان می ستایم
29. ۲۹من بیچاره بر درگاه ایشانبسان سیف فرغانی گدایم