1. ۱بجای سخن گر بتو جان فرستمچنان دان که زیره بکرمان فرستم
2. ۲تو دلدار اهل دلی شاید ار منبدلدار صاحب دلان جان فرستم
3. ۳سخن از تو و جان ز من این به آیدکه تو این فرستی و من آن فرستم
4. ۴اگر چه من از شرمساری نیارمکه شبنم سوی آب حیوان فرستم
5. ۵تویی بحر معنی و من تشنهٔ تونگویی زلالی بعطشان فرستم؟
6. ۶چو قانون فضلم نجاتست جان راشفایی بیمار نالان فرستم؟
7. ۷و گرچه من از حشمت تو نیارمکه پای ملخ زی سلیمان فرستم
8. ۸ازین شمسه نوری بخورشید بخشموزین پنجه زوری بدستان فرستم
9. ۹برِ برق رخشنده آتش فروزمسوی ابر غرنده باران فرستم
10. ۱۰بخندد بسی معدن لعل بر منکه خرمهره سوی بدخشان فرستم
11. ۱۱بکوری کند حمل صاحب بصیرتکه سرمه بسوی سپاهان فرستم
12. ۱۲خُواریست گوسالهٔ سامری راسزد گر بموسی عمران فرستم؟
13. ۱۳تو نظم مرا خود گهر گیر یکسرپسندم که گوهر سوی کان فرستم؟
14. ۱۴گر از شاخ بی برگ خود خشک برگیبر آن درخت گل افشان فرستم
15. ۱۵پراگنده گویم شود نام ترسمبدان جمع اگر زین پریشان فرستم
16. ۱۶بریحان گری عیب باشد اگر منسوی باغ فردوس ریحان فرستم
17. ۱۷منم مالک آتش طبع حاشاکه خاشاک گلخن برضوان فرستم
18. ۱۸چه عذر آورم گر طنین مگس راسوی بلبلان سحرخوان فرستم
19. ۱۹تبر خورده شاخی بگلزار بخشمخزان دیده برگی ببستان فرستم
20. ۲۰کواکب بخندند چون صبح بر منکه ذره بخورشید تابان فرستم
21. ۲۱شفق وارم از شرم رو سرخ گرددکه کوکب بر ماه تابان فرستم
22. ۲۲تو ای یوسف مصر دولت نگوییبشیری بمحزون کنعان فرستم؟
23. ۲۳تنی را که رنجیست راحت نمایمدلی را که دردیست درمان فرستم
24. ۲۴سوی سیف فرغانی آن مخلص خودچو دانا خطابی بنادان فرستم
25. ۲۵بمن گر سخن از پی آن فرستیکه تا من سخن در خور آن فرستم
26. ۲۶صف لشکر من ندارد سواریکه با رستم او را بمیدان فرستم
27. ۲۷من از همت تو چو آنجا رسیدمکه بار فصاحت بسحبان فرستم
28. ۲۸بمنشور سلطان ولایت گرفتمخراج ولایت بسلطان فرستم