1. ۱دلش شکسته نگردد ازین سخن دانمکه گرچه سخت بود نشکند ز شکر سنگ
2. ۲بسوی حضرت او زین نمط سخن نبرمکز ابلهیست زدن بر محک زرگر سنگ
3. ۳من از برای دل او دگر نگویم شعرکه آب می نکند بیش ازین اثر در سنگ
4. ۴بدین قصیدهٔ تر در وغای هجرانشمراست لشکر از آب و سلاح لشکر سنگ
5. ۵جواب این سخن آبدار ممکن نیستمگر خطیب صدا را که هست منبر سنگ
6. ۶بدین فریده ز عطار طبع من چه عجبکه عود سوز مجامع شود چو مجمر سنگ
7. ۷بدست ناظم عقل از فلاخن خاطرازین قصیده رسانم به هفت کشور سنگ
8. ۸مگوی از آنکه نباشد دراین لطایف عیبمجوی از آنکه نیابی در آب کوثر سنگ
9. ۹سزد که وزن نیارد بنزد گوهر سنگکه تو چو گوهری و دلبران دیگر سنگ
10. ۱۰چو راه عشق تو کوبم بسازم از سرپایچو خاک کوی تو سنجم بسازم از زر سنگ
11. ۱۱اگر چه نثر زر و سیم کرد نتوانمبنظم خرج کنم با تو همچو جوهر سنگ
12. ۱۲عروس حسن تو چون جلوه کرد خاطر منبه دُر نظم مرصع کند چو زیور سنگ
13. ۱۳کسی که نسبت گوهر کند بخاک درتچو صیرفیست که با زر کند برابر سنگ
14. ۱۴تو همچو آب لطیفی از آن همی داریمدام از دل خود همچو آب در بر سنگ
15. ۱۵چکید در ره عشق تو خون دل بر خاکرسید بر سر کوی تو پای جان بر سنگ
16. ۱۶کجا بمنزل وصلت رسم چو اندر راهاولاغ عمر سقط می شود بهر فرسنگ
17. ۱۷پلنگ طبعی و من بر درت چو سگ خوارمبدست جور مزن بر چو من غضنفر سنگ
18. ۱۸دلت کنون بجفا میل بیشتر داردچرا ز مرکز خود می{کنی} فروتر سنگ
19. ۱۹مرا بچنگ جفا می زنی و می گوییکه تو چو آب لطیفی برو همی خور سنگ
20. ۲۰ز غیر عشق تو پرداختیم خاطر خویشکه بت شود چو درافتد بدست بت گر سنگ
21. ۲۱بترک دنیا جز مرد عشق کس نکندکه ارمنی نزند بر صلیب قیصر سنگ
22. ۲۲نه مرد عشق بود گر بود مدبر عقلنه کار گوی کند گر بود مدور سنگ
23. ۲۳ز نور عشق شود چون ملک بمعنی مردز بت تراش شود آدمی بپیکر سنگ
24. ۲۴نه پرتو اثر عاشقیست در هر دلنه معجز حجر موسویست در هر سنگ
25. ۲۵بنای کعبهٔ مهرت چو می نهاد دلمبعقل گفتم کاز هر طرف بیاور سنگ
26. ۲۶مرا زمانه مدد خواست سنگ نیافتفگند در ره وصل از فراق تو خرسنگ
27. ۲۷حدیث عشق تو با کوه اگر کنم تقریررقم پذیر شود زآن سخن چو دفتر سنگ
28. ۲۸ز روی روشنت ار پرتوی فتد بر خاکدر آب تیره چو ماهی شود شناگر سنگ
29. ۲۹ز فیض معدن لطفت عجب همی دارمکه در مقام جمادی نگشت جانور سنگ
30. ۳۰در آن مقام که روشن دلان عشق تواندچو آب آینه گون روی راست مظهر سنگ
31. ۳۱نه او مه است ز تو گر بلند بر شد مهنه او به است ز زرگر بود فزون تر سنگ
32. ۳۲چو تاب مهر تو بر دل رسید دل بگذاختچو اندر آب کلوخ افتد و در آذر سنگ
33. ۳۳مراد صعقهٔ موسیست گرچه بر سر طورشود بنور تجلی حق منور سنگ
34. ۳۴شراب شوق توام مست کرد و خواهم زدبدست عربده بر شیشه های اختر سنگ
35. ۳۵که روح مست شود چون بدل درآید عشقزمین شراب خورد چون رسد بساغر سنگ
36. ۳۶فروغ عشق تو در جان نهان همی دارمچو در دل آتش نوزاده را معمر سنگ
37. ۳۷کسی که زنده دل از عشق نیست گر شاهستبمردکی شود {او} همچو کور افسر سنگ
38. ۳۸صبا ز خاک درت گر براو فشاند گردچو ناف آهوی چینی شود معطر سنگ
39. ۳۹چو سبزه سبز شود چون کلوخ در صحرااز آب لطف تو چون خاک اگر شود تر سنگ
40. ۴۰زمین جامد را از نبات گوناگونچو روح نامیه در دی کند مصور سنگ
41. ۴۱اگر ز صفحهٔ رویت بدو مثال رسدچو روی صفحه بگیرد نشان ز مصدر سنگ
42. ۴۲وگر ز لعل تو خورشید لعل برگیردز عکس پرتو او گوهری شود هر سنگ
43. ۴۳بتو همی نرسد رقعهٔ نیازم از آنکهکبوتران دعا راست بسته بر پر سنگ
44. ۴۴ز برج همت ما خود کجا کند پروازبجای نامه چو بستیم بر کبوتر سنگ
45. ۴۵ز دست انده تو بر درخت هستی ماچه شاخها شکند گر شود مکرر سنگ
46. ۴۶ز بعد آنکه مرا مدتی قضای آلهمیان خطهٔ تبریز چون گهر در سنگ
47. ۴۷نشاند بهر لگد کوب جور و محنت دوستچنانک بر لب جوی از برای گازر سنگ
48. ۴۸مرا کلوخ جفا آنچنان زدند بقهرکه کافران عرب بر لب پیمبر سنگ
49. ۴۹بسی دویدم و هرگز وفا ندیده ز یاربخیره چند خورم از جفای دلبر سنگ
50. ۵۰مشو بتجربه مشغول از آنکه قلب آیدهزار بار گر این نقد را زنی بر سنگ
51. ۵۱اگر بپرسد از من کسی که چون گفتیسخن بلند و متین همچو کوه یکسر سنگ
52. ۵۲رفیق دوست چو شاید که دشمنان باشندروا بود که بسازم ردیف گوهر سنگ
53. ۵۳اگرچه غیر لب لعل او کسی ندهدبهای این گهری کاندروست مضمر سنگ
54. ۵۴بسی بگفتم و سودی نداشت، کردم عهدکه بعد ازین نزنم بر درخت بی بر سنگ