1. ۱ایا قطرهٔ جانت از بحر نورچو عیسی مجرد چو یحیی حصور
2. ۲به دنیا مقید مکن جان پاکبه حنی ملّوث مکن دست حور
3. ۳به عشق اندرین ظلمت‌آباد کونببین ره که عشق است مصباح نور
4. ۴به نزد من ارواح بی‌عشق هستهمه مرده و کالبدها قبور
5. ۵چو زنده نگردند اینجا به عشقهمان مرده خیزند روز نشور
6. ۶چو عشقت به تیغ محبت بکشتهمو زنده گرداندت بی‌قصور
7. ۷به صور ارچه خلقی بمیرند لیکدگر ره کند زنده‌شان نفخ صور
8. ۸چو با عشق میری ازین زندگیترا ماتم خویشتن هست سور
9. ۹دم از عشق جانان زند جان پاککه فخر از تجلی کند کوه طور
10. ۱۰ز معشوق اگر دور باشی منالکه در عشق دوری نیارد فتور
11. ۱۱شعاعش به تو می‌رسد دم به دموگر چند خورشید هست از تو دور
12. ۱۲چو چشم تو از عشق آبی نریختچنین چشم را خاک شاید ذرور
13. ۱۳ندارد خرد قوت کار عشقنیارند تاب تجلی صخور
14. ۱۴پس پشت کردی جحیم و صراطچو از هستی خویش کردی عبور
15. ۱۵ور این ره نرفتی بر این ره نشینکه بی آب را خاک باشد طهور
16. ۱۶محب را مدان چون من و تو حریصملک را مخوان همچو انسان کفور
17. ۱۷نخوردست زاهد دمی خمر عشقاز آن است مست از شراب غرور
18. ۱۸گرت نیست از شرع عشق آگهیبر اسرار شعرم نیابی شعور
19. ۱۹وگر پاک داری درون چون صدفچه دُرها به دست آوری زین بحور
20. ۲۰تویی ابر در پیش خورشید خویشچو خود را توانی ز خود کرد دور
21. ۲۱شوی بر زمین آسمانی چنانکه آن ماه را از تو باشد ظهور
22. ۲۲چو عاشق غزل گوید از درد دلتو دم درکش ای خواجه زین قول زور
23. ۲۳که زردشت پنهان کند زند خویشبه جایی که داوود خواند زبور
24. ۲۴غم سیف فرغانی از درد دلکه او بسط دل کرد و شرح صدور
25. ۲۵به نزد کسانی که این غم خورندمزیت بود حُزن را بر سرور