1. ۱بسوی حضرت رسول اللهمی روم با دل شفاعت خواه
2. ۲نخورم غم از آتش، ار برسدآب چشمم بخاک آن درگاه
3. ۳هیچ خیری ندیدم اندر خودشکر کز شر خود شدم آگاه
4. ۴گشت در معصیت سیاه و سپیددل و مویم که بد سپید و سیاه
5. ۵ره بسی رفته ام فزون از حدخر بسی رانده ام برون از راه
6. ۶هیچ ذکری نگفته بی غفلتهیچ طاعت نکرده بی اکراه
7. ۷ماه خود کرده ام سیه بفسادروز خود کرده ام تبه بگناه
8. ۸خود چنین ماه چون بود از سالخود چنین روز کی بود از ماه
9. ۹شب سیاهست و چشم من تاریکره درازست و روز من کوتاه
10. ۱۰بیژن عقل با من اندر بندیوسف روح با من اندر چاه
11. ۱۱هم بدعوی گرانترم از کوههم بمعنی سبکترم از کاه
12. ۱۲گاه بر نطع شهوتم چون پیلگاه بر نیل نخوتم چون شاه
13. ۱۳گرگ طبعم بحمله همچون شیرسگ سرشتم بحیله چون روباه
14. ۱۴دین فروشم بخلق و در قرآنخوانم «الّدینُ کُلّه لِلّه»
15. ۱۵نفس من طالبست دنیا راچه عجب التفات خر بگیاه
16. ۱۶ای مرقع شعار کرده، چه سودخرقه دَه تُو، چو نیست دل یکتاه
17. ۱۷نه فقیری نه صوفی ار چه بودکسوتت دلق و مسکنت خانقاه
18. ۱۸نشود پشکلش چو نافهٔ مشکور شتر را تبت بود شبگاه
19. ۱۹کس بافسر نگشت شاه جهانکس بخرقه نشد ولیّ اِله
20. ۲۰نرسد خر بپایگاه مسیحورچه پالان کنندش از دیباه
21. ۲۱نشود جامه باف اگر گویندبمثل عنکبوت را جولاه
22. ۲۲لشکر عمر را مدد کم شدصفدر مرگ عرضه کرد سپاه
23. ۲۳ای بسا تاجدار تخت نشینکه بدست حوادث از ناگاه
24. ۲۴خیمهٔ آسمان زرین میخبر زمین شان زده است چون خرگاه
25. ۲۵دست ایام می زند گردنسر بی مغز را برای کلاه
26. ۲۶از سر فعلهای بد برخیزای بنیکی فتاده در افواه
27. ۲۷گرچه مردم ترا نکو گویندبس بود کرده تو بر تو گواه
28. ۲۸نرهد کس بحیله از دوزخماهی از بحر نگذرد بشناه
29. ۲۹سرخ رویی خوهی بروز شماررو بشب چون خروس خیزپگاه
30. ۳۰ناله کن گرچه شب رسید بصبحتوبه کن گرچه روز شد بیگاه
31. ۳۱مرض صد گنه شفا یابداز سر درد اگر کنی یک آه
32. ۳۲چون ز من بازگیری آب حیاتگر بخاکم نهند یا رَبّاه
33. ۳۳مر زمین را بگو که چون یوسفاو غریبست اکرمی مثواه
34. ۳۴وآن چنان کن که عمر بنده شودختم بر لااله الاالله