1. ۱بسی نماند ز اشعار عاشقانهٔ توکه شاه‌بیت سخن‌ها شود فسانهٔ تو
2. ۲به بزم عشق ترشح کند چو آب حیاتزلال ذوق ز اشعار عاشقانهٔ تو
3. ۳به مجلسی که کسان ساز عشق بنوازندهزار نغمهٔ ایشان و یک ترانهٔ تو
4. ۴چو بر رباب غزل پرده‌ساز شد طبعتبه چنگ زهره بریشم دهد چغانهٔ تو
5. ۵چو بر بساط سخن اسب خود روان کردیدمی ز شاه معطل نبود خانهٔ تو
6. ۶چو دام شعر ترا گشت مرغ جان‌ها صیدمیان دانهٔ دل‌هاست آشیانهٔ تو
7. ۷کسی که حلقهٔ آن در زند به پای ادببیاید و بنهد سر بر آستانهٔ تو
8. ۸ز شعر تر همه پر کرد خوان درویشیاِدام از آب دهن یافت خشک نانهٔ تو
9. ۹به نزد تو زر سلطان سفال رنگین استاز آنکه گوهر نفس است در خزانهٔ تو
10. ۱۰بدین صفت که ترا سرکش بنان شد راممگر عصای کلیم است تازیانهٔ تو
11. ۱۱ز جیب فکر چو سر بر کند سخن در حالچو موی راست شود فرق او به شانهٔ تو
12. ۱۲تو بحر فضل و ترا در میانه گوهر نظمسخن بگو که خموشی بود کرانهٔ تو
13. ۱۳از آن ز دایرهٔ اهل عصر بیرونیکه غیر نقطهٔ دل نیست در میانهٔ تو
14. ۱۴از آن به خلق چو سیمرغ روی ننماییکه ناپدید چو عنقا شده است لانهٔ تو
15. ۱۵ترازویی که گرت در کفی بود دنیاز راستی نگراید جوی زبانهٔ تو
16. ۱۶ترا که کرسی دل زین خرابه بیرون استبهشت‌وار ز عرش است آسمانهٔ تو
17. ۱۷به ترک ملک دو عالم چهار تکبیر استیکی نماز تهجد یکی دوگانهٔ تو
18. ۱۸ز خمر عشق قدح‌هاست هر یکی غزلتچو آب گشته روان از شرابخانهٔ تو
19. ۱۹نشانه‌ای‌ست سخن‌های تو ولی نه چنانکبه تیر طعنهٔ مردم رسد نشانهٔ تو
20. ۲۰ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی‌ستکه مرغ روح همی پرورد به دانهٔ تو
21. ۲۱به دولت شرف نفس تو عزیز شودمتاع شعر که خوار است در زمانهٔ تو