1. ۱ای که در صورت خوب تو جمال معنیستقبلهٔ روح از آن روی کنم کان اولیست
2. ۲هر کرا قالب دل جان نپذیرفت از عشقهمچو تمثال بود، صورت او بی معنیست
3. ۳ره نماینده همیشه بظلال عشق استماه روی تو که یک لمعهٔ او نور هُدیست
4. ۴علما کاتب دیوان تواند الا آنکسخن عشق نویسد قلم او اعلیست
5. ۵همه ذرات جهان مضطرب از عشق تواندخاک را چون فلک از شوق تو آرامی نیست
6. ۶هرچه بر لوح وجودند ثناگوی توانداگر الفاظ مدیح است و گر حرف هجیست
7. ۷نقطه هایی که برین لوح پراگنده شدندباز اگر جمع کنی شان همه را اصل یکیست
8. ۸حرفها جمله زبانهای معانی دارندحکمت ما همه از منطق ایشان املیست
9. ۹زاشک پنهان الف تر چو لحاف ابرستبالش نقطه که افتاده بزیر سر بیست
10. ۱۰هرکه اندوه تو خورد از غم خود سیر آمدعافیت یافت مریضی که طبیبش عیسیست
11. ۱۱نفس مأموم دلی دان که امامش عشقستگرگ راعیست در آن گله که چوپان موسیست
12. ۱۲دیده در روضه عقبی بتو روشن نشودکوردل را گهر چشم نظر بر دنییست
13. ۱۳نزد ارباب بصیرت اگرش صد چشم استمرد کورست چو با غیر تو او را نظریست
14. ۱۴ای که طاعت نکنی خاص برای منعماز نعیم دو جهان هرچه خوری جمله رِبیست
15. ۱۵نزد عشاق تو گویست و زدن را شایدهرچه در عرصهٔ میدان علی تا بثریست
16. ۱۶از علیّ و ز ثری بگذر اگر مرد رهیکم حاجی چه زنی چون متوجه بمنیست
17. ۱۷سفر کعبه اگر از طرف شام کننددر ره مکه یکی منزل حجاج علیست
18. ۱۸هرکه او طالب خط است و دم از عشق زندنزد قاضی حقیقت سخن او دعویست
19. ۱۹هرچه در قید خود آرد دل آزادت رابجز از عشق بدو دل ندهی آن تقویست
20. ۲۰غم دینار ندارند که درویشانراحسبناالله رقم بر درم استغنیست
21. ۲۱چون ترازو ز پی عدل درین کار آنستکه به جز راستی او را چو الف چیزی نیست
22. ۲۲راستی را چو الف هیچ نداری زین ذوقگر ترا مکنت شین است و ترا ثروت تیست
23. ۲۳نزد آن کز حدث نفس طهارت کرده استخاک آن ملک کلوخی ز پی استنجیست
24. ۲۴نزد عاشق گل این خاک نمازی نبودکه نجس کردهٔ پرویز و قباد و کسریست
25. ۲۵تا تویی زنده مسلمان نشوی رو خود رابکش ای خواجه که در مذهب عشق این فتویست
26. ۲۶زنده جانی که بشمشیر غمش خود را کشتبحیات ابدی مژده ور بویحیست
27. ۲۷عشق صورست، ترا مرده کند زنده کندبعث روح است از آن طامهٔ {او} کُبریست
28. ۲۸های هو نون انانیت ما را خصم استمحو کن حتم جدل زآنکه نه این جای مریست
29. ۲۹در سواد بشری کشف چنین ظلمت راچاره از نور بیاضی است که در دیده هیست
30. ۳۰مرد ره را ز پی تازگی عهد الستدر شب خلوت خود هر نفسی روز بلیست
31. ۳۱در ره عشق اگر پیرو عقل خویشیرو که تو چشم نداری و دلیلت اعمیست
32. ۳۲بر سر آن ره نارفته که می باید رفتخیز و غافل منشین بر قدم صدق بایست
33. ۳۳سر درین ره نه و می رو که برفتن ز همهببری دست که پای تو دو و راه یکیست
34. ۳۴رو که در بادیه عشق نشید سخنمای گران بار شتر سیر ترا همچو حدیست
35. ۳۵من نویسنده و گوینده نیم چون دگرانسخنم داعی عشق و قلمم حرف ندیست
36. ۳۶سخنم نیست ز قانون محبت بیرونوین اشارات ترا از مرض روح شفیست
37. ۳۷چون درین کار برآورد دمی، زن مردستچون درین راه ندارد قدمی، مرد زنیست
38. ۳۸از سر صدق برو پای طلب در ره نهگرچه یابندهٔ جانان کم و جوینده بسیست
39. ۳۹بر وجوهات سخن ناظر دل مشرف شدوندرین شغل رهی را قلم استیفیست
40. ۴۰در چنین ملک که تیغ همه در وی کندستپادشاهم که بشمشیر خودم استیلیست
41. ۴۱سیف فرغانی اگر در طلبش جد نکنیسخنت لاف و دروغ و عملت هزل {و} هجیست