1. ۱سوز و شوقِ مَلَکی بر دلت آسان نشودتا بد و نیک جهان پیش تو یکسان نشود
2. ۲هیچ دریا نکشد زورقِ پندار تو راتا دو چشمت ز جگر‌مایه چو طوفان نشود
3. ۳در تماشای ره عشق نیابی تو درستتا ز نَهمَت‌، چمنت کوه و بیابان نشود
4. ۴ای سنایی نزنی چنگ تو در پردهٔ قربتا به شمشیر بلا جان تو قربان نشود
5. ۵سخت پِی‌سُست بود در طلب کوی وصالهر که‌را مفرش او در ره حق جان نشود
6. ۶هر که‌را دل بُود از شَستِ لقا راست چو تیرخواب در دیدهٔ او جز سر پیکان نشود
7. ۷تا چو بستان نشوی پِی‌سِپرِ خلق ز حلمدلت از معرفت عشق چو بستان نشود
8. ۸گر ز اغیار همی سود پذیرد نظرتخیز تا شوقِ تو سرمایهٔ عصیان نشود
9. ۹سست‌همّت بود آن دیده هنوز از ره عشقکه برون از تکِ اندیشهٔ غولان نشود
10. ۱۰مرد باید که درین راه چو زد گامی چندبسته‌ای گردد چونان که پشیمان نشود
11. ۱۱سوز این حرف چنانش کند از شوق که گرغرق قُلزُم شود آن سوز به نقصان نشود
12. ۱۲مست آن راه چنان گردد کز سینه‌ش اگرغذی دوزخ سازی که پشیمان نشود
13. ۱۳چون ز میدان قضا تیر بلا گشت روانجان سپر سازد مردانه و پنهان نشود
14. ۱۴موکب جان ستدن چون بزند لشکر شوقاو به جز بر فَرَس خاص به میدان نشود
15. ۱۵ای خدایی که به بازار عزیزان دَرَتنرخ جان‌ها به جز از کفِّ تو ارزان نشود
16. ۱۶آز بی‌ بخش تو حقا که توانگر نشودگبر بی‌ یاد تو والله که مسلمان نشود
17. ۱۷چون خردنامه نویسد ز سوی جان به دماغجان بنپذیرد تا نام تو عنوان نشود
18. ۱۸من ثنا گویم خود کیست که از راه خِردچون بدید این کرم و عِزّ که ثناخوان نشود
19. ۱۹آن عنایت ازلی باشد در حق خواصور نه هر بیهده بی‌فضل به دیوان نشود
20. ۲۰گبر خواهد که بود طالب این کوی ولیکبه تکلّف هذیان آیت قرآن نشود
21. ۲۱هفت سیاره روانند ولیک از رفتنماه در رفعت و در سیر چو کیوان نشود
22. ۲۲هر کسی علم همی‌خواند لیکن یک تنچون جمال الحکما بحر دُر افشان نشود
23. ۲۳پردهٔ عصمت خواهد ز گناهان معصومتا سنایی گهِ طاعت سوی عصیان نشود