1. ۱در جهان دردی طلب کان عشق سوز جان بودپس به جان و دل بخر گر عاقلی ارزان بود
2. ۲چاره تا کی جویی از درمان و درد دل همیرو به ترک جان بگو دردت همه درمان بود
3. ۳تا کی اندر انجمن دعوی ز هجر و وصل یارنیست شو در راه تا هم وصل و هم هجران بود
4. ۴گر همی حق پرسی از من عاشقی کار تو نیستزان که می‌بینم که میلت با هوا یکسان بود
5. ۵عاشقی بر خواب و خورد و تخت و ملک و سیم و زرشرم بادت ساعتی دل چند جا مهمان بود
6. ۶عشقبازی زیبد آنکس را که جان بازد به عشقذبح معظم جان او را دیت قربان بود
7. ۷گرد عشق شه مگرد ار عافیت جویی همیور یقین داری همی گرچه هلاک جان بود
8. ۸سفره ساز از پوست خور از گوشت خمر از خون دلاز جگر ده نقل چون قومی ترا بر خوان بود
9. ۹در بلا چندی بماند صابر و شاکر شودداغ غیرت برنهد چون رغبتش با آن بود
10. ۱۰از برای اوست گویی صفوت اندر گلستانحجت تهدید با اهل ارچه بی‌تاوان بود
11. ۱۱این چنین‌ست ار برانی تعبیه در راه عشقهرکرا در دل محبت آتش اندر جان بود
12. ۱۲آتش خلت برآور بانگ بر جبریل زنآتش نمرود بین کاندر زمان ریحان بود
13. ۱۳در دبیرستان عشق از عاشقان آموز ادبتا ترا فردا ز عزت بهرهٔ مردان بود
14. ۱۴مرد باید راه رو از پیش خود برخاستهکو به ترک جان بگوید طالب جانان بود
15. ۱۵از هوا منطق نیارد هرگز اندر راه دینبندگی را عقل بندد بر در فرمان بود
16. ۱۶چون به حضرت راه یابد آزمون گیرند ازوهر چه از عزت کمال روضهٔ رضوان بود
17. ۱۷حور و غلمان در ارم او را نمایند بگذرددیده از غیرت ببوسد دوست را جویان بود
18. ۱۸پیک حضرت روز و شب از دوست می‌آرد پیامدر دل او ز انده و از خوف و غم نسیان بود
19. ۱۹شاد دل روزی نباشد بی‌بکا از شوق دوستچند بنوازند او را دیده‌اش گریان بود
20. ۲۰یک زمان ایمن نباشد زان که دستور خردگرچه بر منشور او توقیع الرحمن بود
21. ۲۱ای سنایی تیر عشقت بر جگر معشوق زدزخم را مرهم از آن جو کش چنین پیکان بود
22. ۲۲چنگ در فرمان او زن عمر خود را زنده دارگر نه فردا روزگارت را به غم تاوان بود