1. ۱با چشم چو بحرم ز گهر خنده نگاریبا عیش چو زهرم به شکر بوسه شکاری
2. ۲برگرد بناگوش چو عاجش خط مشکینچون دای رخ کز شب بکشی گرد نهاری
3. ۳خورشید نماینده بتی ماه جبینیکافور بناگوش مهی مشک عذاری
4. ۴خوبی خطش بین که بر آن روی چو لالهکرده ز ره غالیه آساش حصاری
5. ۵از تیر مژهٔ کوه گذارش دل عاشقخسته شده و پر خون همچون گل ناری
6. ۶با دو لب چون باده و با چشم چو نرگسبا دو رخ چون لاله و با زلف چو قاری
7. ۷در زلفش از آن دو رخ چون لاله نشاطیدر چشمش از آب دو لب چون باده خماری
8. ۸زین عشوه فروشندهٔ پیوسته دروغیزین بیهده اندیشهٔ بگسسته فساری
9. ۹چون آبی و چون سیب ازین صد تنه حوریچون نار و چو نارنگ ازین ده له یاری
10. ۱۰آتش به تن و جان جهانی زده و آن گهچون آب نبینیش به یک جای قراری
11. ۱۱اینجای ز بی رحمی دلسوخته قومیو آنجای ز بی شرمی بر ساخته کاری
12. ۱۲هم جان سر او که از آن ماه نخواهمجز بوس و کناری و حدیثی و نظاری
13. ۱۳ور خواهم ازو بوس و کناری ز بخیلیچون صبر من از من کند آن ماه کناری
14. ۱۴اینک که یکی هفتست کان ماه دو هفتهکردست کناره ز پی بوس و کناری
15. ۱۵امروز بدیدمش به نومیدی گفتمکز ریش منت شرم همی ناید باری
16. ۱۶دو لعل ز هم باز گشاد از سر طعنهافروخت درین دل ز سر شوخی ناری
17. ۱۷گفتا که برو بیش مکن خواجه سناییبا ما چه حسابت ترا یا چه شماری
18. ۱۸سیمای تو حقا که چو زر باشد بی سیمگلزار نیابی تو مشو در گلزاری
19. ۱۹بی سیم ازین باغ بر آراسته دانموالله که نیابی تو ازین گلبن خاری
20. ۲۰گفتم که ندارم چکنم گفت نگارمخواهی که شود کار تو ناگه چو نگاری
21. ۲۱در پردهٔ اندیشه بیارای عروسیپس جلوه کنش پیش مهی شاه تباری
22. ۲۲آن آیت احسان و شرف زنگی محسنکاسوده شده از رستهٔ احسانش دیاری
23. ۲۳آن بحر گهر پاش که نسرشت طبایعهمچون گهر اندر گهرش عیب و عواری
24. ۲۴آن شمس عطابخش که ننهاد عناصرهمچون فلک اندر گهرش دود و بخاری
25. ۲۵دوزخ شود از آتش سعیش چو بهشتیگلبن شود از قوت عونش چو چناری
26. ۲۶حزمش کند اندر شکم خاک مقامیحلمش کند اندر گهر باد قراری
27. ۲۷حقا که به یک لحظه ازین هر دو برآیددر آتش و در آب قراری و وقاری
28. ۲۸ای زاده ز تو طبع تو از سور سروریوی داده به تو بخت تو از مهر مهاری
29. ۲۹در روی سخا از دل چون بحر تو آبیوندر دل بخل از کف چون ابر تو ناری
30. ۳۰چون ذات هنر نیست در اوصاف تو عیبیچون فعل خردنیست در اعمال تو عاری
31. ۳۱نه دایره یک لحظه کناره کند از سیرگر بروزد از موکب عزم تو غباری
32. ۳۲چون لعل فسرده شود آب همه دریاگر تاب دهد آتش عزم تو شراری
33. ۳۳ای مرحکما را ز یسار تو یمینیوی مر شعرا را ز یمنین تو یساری
34. ۳۴بر اسب امید آمده مجدود سناییدر زیر پی از بهر کفت راهگذاری
35. ۳۵زیرا که ز بی‌پیرهنی از قبل شرمدر خانه چو خفاش بدو مانده بشاری
36. ۳۶از بهر چه گویند فضولان به یکی کنجچون شپرکی ساخته از روز حصاری
37. ۳۷ای خواجهٔ با جود بدان از قبل آنکدارم طمع از جود تو زین شعر شعاری
38. ۳۸کاین سینه و پستان چو دو خرمن لالهگشتست ز سرما چو یکی شاخ چناری
39. ۳۹چون قله دو پستانگه و چون شیر یکی نافچون ماه یکی خفته و چون زهره زهاری
40. ۴۰چون گردهٔ پیه تنک آن کون چو دنبهاز پارهٔ شلوار برون آمده پاری
41. ۴۱از پارهٔ شلوار همی تابد لعلشچون از تنکی شیشه بتابد گل ناری
42. ۴۲از نازکی و تازگی و فربهی اوگوی چو نگاری که نگنجد به کناری
43. ۴۳بی موی و در و دوغ فرود آمده مشکیچون شیر و درو موی پدید آمده تاری
44. ۴۴وندر بن این سفجهٔ سیمین کفیدهنابوده و نامیخته آهخته خیاری
45. ۴۵ناداده یکی بوسه چنان کاید ازین لباین فربه ما بر لب و بر فرق نزاری
46. ۴۶ارزد برت ای کون همه خوبان دیدهاین شخص به دراعه و این کون به ازاری