1. ۱ای سنایی بی کله شو گرت باید سروریزانک نزد بخردان تا با کلاهی بی سری
2. ۲در میان گردنان آیی کلاه از سر بنهتا ازین میدان مردان بو که سر بیرون بری
3. ۳ور نه در ره سرفرازانند کز تیغ اجلهم کلاه از سرت بربایند هم سر بر سری
4. ۴عالمی پر لشکر دیوست و سلطان تو دینزان سلطان باش و مندیش از بروت لشگری
5. ۵دین حسین تست آز و آرزو خوک و سگستتشنه این را می کشی و آن هر دو را می‌پروری
6. ۶بر یزید و شمر ملعون چون همی لعنت کنیچون حسین خویش را شمر و یزید دیگری
7. ۷عقل و جان آن جهانی را رعیت شو چو شرعزان که دیوانه‌ست و مرده عاقل و جان ایدری
8. ۸چشمهٔ حیوانت باید خاک ره شو چون خضرهر دو نبود مر ترا یا چشمه یا اسکندری
9. ۹گرد جعفر گرد گر دین جعفری جویی همیزان که نبود هر دو هم دینار و هم دین جعفری
10. ۱۰چون تو دادی دین به دنیا در ره دین کی کنندپنج حس و هفت اعضا مر ترا فرمانبری
11. ۱۱تا سلیمان‌وار خاتم باز نستانی ز دیوکی ترا فرمان برد دام و دد و دیو و پری
12. ۱۲بی پدر فرزندی لاهوت باید چون مسیحهر که زو برگشت با ناسوت یابد دختری
13. ۱۳اختر نیکوت باید بر سپهر دین برآیزان که اندر دور او طالع بود نیک اختری
14. ۱۴باز خر خود را ز خود زیرا که نبود تا ابدتا تو خود را مشتری باشی ترا دین مشتری
15. ۱۵چون ترا دین مشتری شد مشتری گوید تراکای جهان را دیدن روی تو فال مشتری
16. ۱۶چون بدین باقی شدی بیش از فنا مندیش هیچزهره دارد گرد کوثروار گردد ابتری
17. ۱۷چو تو «لا» را کهتری کردی پس از دیوان امرجز تو ز «الا الله» که خواهد یافت امر مهتری
18. ۱۸چون در خیبر به جز حیدر نکند از بعد آنخانهٔ دین را که داند کرد جز حیدر دری
19. ۱۹عقل و دین و ملک و دولت باید ار نی روزگارکی دهد هر خوک و خر را ره به قصر قیصری
20. ۲۰اندرین ره صد هزار ابلیس آدم روی هستتا هر آدم روی را زنهار کآدم نشمری
21. ۲۱غول را از خضر نشناسی همی در تیه جهلزان همی از رهبران جویی همیشه رهبری
22. ۲۲برتر آی از طبع و نفس و عقل ابراهیم وارتا بدانی نقشهای ایزدی از آزری
23. ۲۳از دو چشم راست بین هرگز نخیزد کبر و شرکشرک مرد از احولی دان کبر مرد از اعوری
24. ۲۴در بهار چین دو یابی در بهار دین یکی استحملهٔ باز خشین و خندهٔ کبک دری
25. ۲۵پادشاهی از یکی گفتن به دست آید تراکز دو گفتن نیست در انگشت جم انگشتری
26. ۲۶گرچه در «الله اکبر» گفتنی تا با خودیبندهٔ کبری نه بندهٔ پادشاه اکبری
27. ۲۷آفتاب دین برون از گنبد نیلوفریستپر بر آر از داد و دانش بو کزو بیرون پری
28. ۲۸ورنه هرگز کی توان کرد آفتاب راه رااز فرود گنبد نیلوفری نیلوفری
29. ۲۹از درون خود طلب چیزی که در تو گم شدستآنچه در بند گم کردی مجو از بر دری
30. ۳۰روی گرد آلود برزی او که بر درگاه اوآبروی خود بری گر آب روی خود بری
31. ۳۱در صف مردان میدان چون توانی آمدنتا تو در زندان خاک و باد و آب و آذری
32. ۳۲خاک و باد و آب و آذر چار پاره نعل سازتا چنان چو هفت کشور نه فلک را بسپری
33. ۳۳نام مردی کی نشیند بر تو تا از روی طمعچون زنان در زیر این نیلاب کرده چادری
34. ۳۴جسم و جان را همچو مریم روزه فرمای از سحرتا در آید عیسی یک روزه در دین گستری
35. ۳۵تا بشد نفس سخنگوی تو در درس هوسای شگفتی تو گر از اصلاح منطق بر خوری
36. ۳۶دین چه باشد جز قیامت پس تو خامش باش از آنکدر قیامت بی زبانان را زبان باشد جری
37. ۳۷این زبان از بن ببر تا فاش نکند بیهدهسرسر عاشقان در پیش مستی سرسری
38. ۳۸کم نخواهد بود چون دفتر سیه رویی تراتا به جان خامهٔ هوس را کرد خواهی دفتری
39. ۳۹زان فصاحتها چه سودش بود چون اکنون ز حق«اخسوافیها» شنید اندر جهنم بحتری
40. ۴۰شاعری بگذار و گرد شرع گرد از بهر آنکشرعت آرد در تواضع شعر در مستکبری
41. ۴۱خود گرفتم ساحری شد شاعریت ای هرزه‌گویچیست جز «لا یفلح الساحر» نتیجهٔ ساحری
42. ۴۲رمز بی غمزست تاویلات نطق انبیاغمز بی رمزست تخییلات شعر و شاعری
43. ۴۳هرگز اندر طبع یک شاعر نبینی حذق و صدقجز گدایی و دروغ منکری و منکری
44. ۴۴هر کجا ز زلف ایازی دید خواهی در جهانعشق بر محمود بینی گپ زدن بر عنصری
45. ۴۵فتنه شد شعر تو چون گوسالهٔ زرین یکی«لامساس» آواز در ده در جهان چون سامری
46. ۴۶کی پذیرد گرچه تشنه گردد از هر ابتر آبهر کرا همت کند در باغ جانش کوثری
47. ۴۷یاوری ز آزاد مردان جوی زیرا مرد رااز کسی کو یار خود باشد نیاید یاوری
48. ۴۸همچو آبند این گره مندیش ازیشان گاه خشمکبرا از باد باشد نه ز خود جوشن دری
49. ۴۹همچنین تا خویشتن داری همی زی مردوارطمع را گو زهر خند و حرص را گو خون گری
50. ۵۰شاد بادی همچنین هر جا که باشی مرد باشمر زغن را بخش سالی مادگی سالی نری
51. ۵۱جاه و جان و نان و ایمان ننگری داد و دهدپس مگو سلطان و سلطان تنگری گو تنگری
52. ۵۲چند گویی گرد سلطان گرد تا مقبل شویرو تو و اقبال سلطان ما و دین و مدبری
53. ۵۳حرص و شهوت خواجگان را شاه و ما را بنده‌اندبنگر اندر ما و ایشان گرت ناید باوری
54. ۵۴پس تو گویی این گره چاکری کن چون کنندبندگان بندگان را پادشاهان چاکری
55. ۵۵کیست سلطان؟ آنکه هست اندر نفاذ حکم اوخنجر آهنجانش بحری ناوک اندازان بری
56. ۵۶تو همی لافی که هی من پادشاه کشورمپادشاه خود نه ای چون پادشاه کشوری
57. ۵۷در سری کانجا خرد باید همه کبرست و ظلمبا چنین سر مرد افساری نه مرد افسری
58. ۵۸ای به ترک دین به گفتن از سر ترکی و خشمدل بسان چشم ترکان کرده از گند آوری
59. ۵۹همچنین ترکی همی کن تا به هر دم نابغهگوید اندر مغز تاریک تو کای کافر فری
60. ۶۰باش تا چون چشم ترکان تنگ گردد گور توگرچه خود را کور سازی در مسافت صد کری
61. ۶۱هفت کشور دارد او من یک دری از عافیتهفت کشور گو ترا بگذار با من یک دری
62. ۶۲ای دریده یوسفان را پوستین از راه ظلمباش تا گرگی شوی و پوستین خود دری
63. ۶۳بر تو هم آبی برانند از اثیر دوزخیاز تو هم گردی برآرند ار محیط اغبری
64. ۶۴تو چو موش از حرص دنیا گربهٔ فرزند خوارگربه را بر موش کی بودست مهر مادری
65. ۶۵ای گلوی تو بریده از گلو یک ره بپرسکای گلو با من بگو تو خنجری یا حنجری
66. ۶۶قابل فیض خرد چون نفس کلی کرد از آنکاز خرد در نفع خیری دایم و دفع شری
67. ۶۷پوستین در گلخنی اندر کشید ارکان و توعشقبازی در گرفتی با وی و هم بستری
68. ۶۸سیم سیمای تو برده سیمبر خوانی ز جهلسیمبر را از سر شهوت مگو سیمین‌بری
69. ۶۹بی خرد گرکان زر داری چو خاک اندر رهیبا خرد گر خاک ره داری چو کان اندر زری
70. ۷۰از خرد پر داشت عیسا زان شد اندر آسمانور خرش را نیم پر بودی نماندی در خری
71. ۷۱اشتر ار اهل خرد بودی درین نیلی خراسکار او بودی به جای اشتری روغن گری
72. ۷۲چیست جز قرآن رسنهای الاهی مر تراتا تو اندر چاه حیوانی و شهوانی دری
73. ۷۳با رسنهای الاهی چرخها گردان و توتن زده در چاه و کوهی بر سر کاهی بری
74. ۷۴چون رسنهای الهی را گذر بر چنبرستپس تو گر مرد رسن جویی چرا چون عرعری
75. ۷۵از برای او چو چنبر پای بر سر نه یکیکاین چنین کردند مردان آن رسن را چنبری
76. ۷۶تا به خشم و شهوتی بر منبر اندر کوی دینبر سر داری اگرچه سوی خود بر منبری
77. ۷۷هر دو گیتی را نظام از راستی دان زان که هستراستی میخ و طناب خیمهٔ نیلوفری
78. ۷۸هیچ رونق بود اندر دین و ملت تا نبودذوالفقار حیدری را یار دست حیدری
79. ۷۹راستی اندر میان داوری شرطست از آنکچون الف زو دور شد دوری بود نه داوری
80. ۸۰زاء زهدت کرد با نون نفاق و حاء حرصتا نمودی زهد بوذر بهر زر نوذری
81. ۸۱ز پی رد و قبول عامه خود را خر مکنزان که کار عامه نبود جز خری یا خر خری
82. ۸۲گاو را دارند باور در خدایی عامیاننوح را باور ندارند از پی پیغمبری
83. ۸۳ای سنایی عرضه کری جوهری کز مرتبتاو تواند کرد مرجان عرض را جوهری
84. ۸۴چشم ازین جوهر همی برداشت نتوان از بهاکنکه بی چشمست بفروشد به یک جو جوهری