1. ۱ای ز آواز و جمال تو جهان پر طربیوز پی هر دو شده جان و دلم در طلبی
2. ۲چشم و گوش همه از لحن و رخت پر در و گلپس چرا قسمتم از هر دو عنا و تعبی
3. ۳گر ز آهن دل من در کف تو گشت چو مومور چو یعقوب ز عشق تو کنم واهربی
4. ۴ناید از خود عجبم زان که به آواز و به رویداری از یوسف و داوود پیمبر نسبی
5. ۵آنچه با این دل من چشم چو بادام تو کردنکند هرگز با مهره کف بوالعجبی
6. ۶پس دل خون شدهٔ تافتهٔ تیرهٔ منکو همی در دو صفت داشت ز زلفت حسبی
7. ۷شد مگر حلقه‌ای از زلف تو و شاید از آنکخون اگر مشک شود طبع ندارد عجبی
8. ۸صد دل خون به در یک شکن زلف تو هستهمچو عناب در آویخته اندر عنبی
9. ۹تا همی رقص کند در چمن عشرت و عیشماه رقاص نهادست سپهرت لقبی
10. ۱۰شدم از طمع وصال تو چو یک برگ از کاهتا بر آن سیم تو دیدم زد و بیجاده لبی
11. ۱۱بند بندم همه بگشاد چو تو زی از ماهتا تو بر تارک خورشید ببستی قصبی
12. ۱۲چاک ماندست دلم چون دل خرما تا توچاک داری ز پس و پیش ببسته سلبی
13. ۱۳جان بابا مکن این کبر مبادا که به عدلروزگارت کند از رنج دل من ادبی
14. ۱۴ابلهم خوانی و گویی که به باغ آر زرمخار ندهند تو بی‌سیم چه جویی رطبی
15. ۱۵ابله اکنون تویی ای جان جهان کز پی زرطعنه بر من زنی اکنون و بسازی شغبی
16. ۱۶تو بدین پایه ندانی که چو این شعر برماز سخا کار مرا خواجه بسازد سببی
17. ۱۷ناصح ملک شه ایران ایرانشاه آنکه نزاد از نجبا دهر چنو منتجبی
18. ۱۸آن بزرگی که ز بس فضل و کریمی نگذاشتدر مزاج فضلا از کرم خود اربی
19. ۱۹آن کریمی کاثر سورت خمش در کونهمچو نار آمد و ارواح حسودش حطبی
20. ۲۰آن خطیبی که به هر لحظه خطیبان فلکجمع سازند ز آثار خصالش خطبی
21. ۲۱ای سخا از گهر چون تو پسر با شرفیوی سپهر از شرف چون تو بشر با طربی
22. ۲۲شجر همت تو بیخ چنان زد که نمودبرترین چرخ بدان بیخ فروتر شعبی
23. ۲۳گر فتد قطره‌ای از رای تو بر دامن روزنگشاید پس از آن چرخ گریبان شبی
24. ۲۴تا دو نوک قلمت فایده دارد در ملکچرخ با چار زن از عجز بود چون عزبی
25. ۲۵کسب کردی به کریمی و سخا نام نکوکه نبوده به دو گیتی به ازین مکتسبی
26. ۲۶تا ضمیر تو سوی کلک تو راهی بگشادبسته شد مصلحت ملک هری در قصبی
27. ۲۷نردها بازد با نطع امیدت با دهرجانی از بنده و اقبال ز دستت ندبی
28. ۲۸هر که او مرد بود باک ندارد ز غمیهر که او شیر بود سست نگردد به تبی
29. ۲۹هر که آوازهٔ کوس و دو کری یافت به گوشکی به چشم آید او را ز یکی حبه حبی
30. ۳۰به کهان جامه بسی داده‌ای این اولاترکاین فریضه به مهان به ز چنان مستحبی
31. ۳۱ای خداوند یقین دان که بر مدحت تونیست در شاعری بنده ریا و ریبی
32. ۳۲فکرت بنده چو معنی خوش آورد به دستطبع زودش بر مدح تو کند منتخبی
33. ۳۳هر که را دین شود از دوستی او موجودچه زیان داردش از دشمنی بولهبی
34. ۳۴حاسدان دارد و بدگوی بسی لیک همیکی مقاسات کشد بحر دمان از مهبی
35. ۳۵تا حیات آید از آمیزش جانی و تنیتا تناسل بود از صحب امی و ابی
36. ۳۶سببی سازش تا شاعر صدر تو بودکه همی شعر مرکب نبود بی سببی
37. ۳۷تا ز پیش دو ربیع آید هر گه صفریتا پس از هر دو جماد آید هر گه رجبی
38. ۳۸باد حظ ولی تو ز سعادت لطفیباد قسم عدوی تو ز شقاوت غضبی
39. ۳۹پای احباب تو بگشاده ز بند از شرفیدست اعدای تو بر بسته به دار از کنبی
40. ۴۰تا چو تمساح بود راس و ذنب بر گردونراس عز تو مبیناد ز گردون ذنبی