1. ۱پیش پریشان مکن از پی آشوب منزلف گره بر گره جعد شکن بر شکن
2. ۲ای ز رخت برده نور فر کلاه سپهروی ز لبت برده آب رنگ عقیق یمن
3. ۳از لب تو شرم داشت مایهٔ مل در قدحوز رخ تو بوی برد دایهٔ گل در چمن
4. ۴جادوی استاد را پیش دو بادام توبسته شود پسته‌وار تیغ زبان در دهن
5. ۵گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدمدر هوس روی تو پاره کند پیرهن
6. ۶چون به دهانت رسید هیچ نبیند خردچون به میانت رسید بیش نماند سخن
7. ۷در چمن روی تو غلتان غلتان رودمردمک چشم من بر گل و بر یاسمن
8. ۸ای ز لطف لعل تو چشمهٔ حیوان جانوی به شرف کوی تو روضهٔ رضوان تن
9. ۹ار چه نیارد برون همچو سنایی دگرگردش این هفت مرد جنبش این چار زن
10. ۱۰تا نشود چشم زخم خیز بگردان یکیجان چو ما صدهزار گرد سر خویشتن
11. ۱۱زان پس بر یاد او پردهٔ عشاق سازتن تننا تن تنن تن تننا تن تنن
12. ۱۲ای که ز بس نازکی از تف روزه تراخشک شده سرو بن زرد شده نسترن
13. ۱۳عیدی خواهی ز ما بیش زیادی مخواههیچ نباید ترا از من و مانند من
14. ۱۴امشب وقت سحر پیش سپهر هنرشعر سنایی بخوان زار نوایی بزن
15. ۱۵عمدهٔ دیوان شاه نصرالله آنکه هستوقت هنر مقتدی گاه سخن موتمن
16. ۱۶با دم خلقش مجو مشک سیه از خطابا سر کلکش مخواه در سپید از عدن
17. ۱۷در شب میلاد او دایهٔ دولت چه گفتآمد بانگ خروس «اذهب عنا الحزن»
18. ۱۸پیش تک عزم او تنگ نماید زمینپیش سر کلک او لنگ نماید زمن
19. ۱۹حاسدش اندر رحم عمر بخورده چو شمعپوست نبیند به جسم تا بنپوشد کفن
20. ۲۰صبح زمانه فروز از پی بدخواه اوستهم به زبان تلخ گوی هم به نفس تیغ زن
21. ۲۱در طلب آبرو سوی درش خلق راپای ستون سرست چشم دلیل بدن
22. ۲۲آتش کلکش بدیل حل شده بیرون گریختسوی تکاب مسام خون دل نارون
23. ۲۳دشمنش ار مرغ‌وار سوی هوا بر پردچرخ تنوری شود محور چون باب زن
24. ۲۴ای به سخا دست تو ابر سعادت فشانوی به هنر کلک تو برق ستاره فگن
25. ۲۵گرچه به گاه سخن در بچکانم همیسود ندارد که من عرش بسنجم به من
26. ۲۶هفت فلک را به طبع خاصه بر اهل هنررسم گرفته زدن خوی دغا باختن
27. ۲۷نوبت آدم گذشت نوبت مرغان رسیدورنه چه واجب کند این که به هر انجمن
28. ۲۸زاغ فروشد ادب لک لک گوید اصولچنگ سراید کلنگ سیم رباید زغن