1. ۱ابلقی را که رخ به خانهٔ اوستتازگی جان ز تازیانهٔ اوست
2. ۲وآنکه از تیر او شرف دارددیدگان از پی هدف دارد
3. ۳ای بر آتش نهاده خرمن خویشباد بر داده سقف گلشن خویش
4. ۴گر ترا تیغ تن زند اه کنور ترا زخم حق زند خه کن
5. ۵بی‌رضای حق آنچه راحت تستآن نه راحت که آن جراحت تست
6. ۶تلخ و شیرین چو هر دو زو باشدزشت نبوَد همه نکو باشد
7. ۷دلشان بر فراق مال و عیالخنک و خوش چو در بهار شمال
8. ۸تا در این عالم فسرده درندلگد اشتران چو گرده خورند
9. ۹خویشتن چون ز عشق گرم کنندگردنِ روزگار نرم کنند
10. ۱۰پیش رفتن به رغبت از دنییشود آماده نزدشان عقبی
11. ۱۱چون سرِ عشق آن جهان دارندهمچو شمع‌اند سوزِ جان دارند
12. ۱۲پیششان روزگار چون بندهدهر از انفاسشان فزاینده
13. ۱۳کمترین بنده‌شان زمانه بُوَدز آرزو دل چو گورخانه بُوَد
14. ۱۴زانکشان تا امید نبوَد و بیمجانشان تن خورد چو شمع مقیم
15. ۱۵دل ز تلخیش همچو می خوش‌دارهمچنو دل پر آب و آتش دار
16. ۱۶جان به عهد و وفاش بسپردهدر کنف زنده در کفن مرده
17. ۱۷پیش امرش چو کلک برجستهجان کمروار بر میان بسته
18. ۱۸از برای وفات تخم نفاقنقد خوارزم کم برد به عراق
19. ۱۹از برای دو دانگ سیم دغلنکند با خدای کیسه بدل
20. ۲۰همچنان بُختی کمر کوهانسبلت حرص کم زند سوهان
21. ۲۱در رضای خدای خویش بکوشبه نه چیزش چو بندگان مفروش
22. ۲۲باش در حکم صولجانش گویهم سمعنا و هم اطعنا گوی
23. ۲۳چونت گوید نماز کن بگزارچونت گوید مکن برو مگذار
24. ۲۴چونت گوید ببخش هیچ منهچونت گوید نگاه‌دار مده
25. ۲۵نه ز روی مجاز کز تحقیقبر همه برنهاد بی‌تصدیق
26. ۲۶اندر آمد گلیم پوشیدهصفو و دردی دُرد نوشیده
27. ۲۷پرِ جبرئیل بر موافقتشگشت همچون کلیم منقبتش
28. ۲۸رخصتش هدیه‌دان کزو برهیتو ازو رخصتش چه باز دهی
29. ۲۹نه تویی تو ز تست بر کاریتو کئی اندرین میان باری
30. ۳۰هرکجا ذکر او بُوَد تو که‌ایجمله تسلیم کن بدو تو چه‌ای
31. ۳۱آنِ اویی تو کم ستیز بر اویگر گریزی ازو گریز در اوی
32. ۳۲جان و تن را به کردگار سپارتا درون سرای یابی بار
33. ۳۳کانکه شد پاسبان خانه و سرچون کلیدان بماند در پسِ در
34. ۳۴جان و اسباب ازو عطا داریپس دریغش ازو چرا داری
35. ۳۵جان و اسباب در رهش در بازبر ره سیل و رود خانه مساز
36. ۳۶وقف کن جسم و مال را بر غیبتا بوَی چون کلیدش اندر جیب
37. ۳۷جبر را مارمیتَ کن از برباز دان از رمیت سرِّ قدر