1. ۱بندگان را که از قدر حذر استآن نه زیشان که آن هم از قدر است
2. ۲قدر و تقدیر او نهاد چو چنگکه شناسد همی ز نام و ز ننگ
3. ۳زان چو بربط به هر خیال همیخفته نالد ز گوشمال همی
4. ۴پیش دیوانِ حکم او جز مردشکر سیلی حق که داند کرد
5. ۵سنگ خواران حکم چو سنداننزنند از برای جان دندان
6. ۶که کند با قضای او آهیجز فرومایه‌ای و گمراهی
7. ۷آه تو با قضای او باد استبا قضایش دل تو ناشاد است
8. ۸با قضا مر ترا چو نیست رضانشناسی خدای را به خدا
9. ۹کو در این راه کردنی کردنکه تواند قفای او خوردن
10. ۱۰کردنی بایدت عزازیلیتا زند دست لعنتش سیلی
11. ۱۱سیلی کز دو دست دوست خوریهمچو بادام بی دو پوست خوری
12. ۱۲گردنانی که با خدای خوشندحکم را بُختیان بارکشند
13. ۱۳چون چراغند اگرچه در بندندزانکه جان می‌کنند و می‌خندند
14. ۱۴هر بلایی که دل نماید از اوگر یکی ور هزار شاید از او
15. ۱۵حکم و تقدیر او بلا نبوَدهرچه آید به جز عطا نبوَد