1. ۱در حق حقّ غضب روا نبودزانکه صاحب غضب خدا نبود
2. ۲غضب و حقد هر دو مجبورندوین صفت هردو از خدا دورند
3. ۳غضب و خشم و کین و حقد و حسدنیست اندر صفات فرد اَحد
4. ۴همه رحمت بود ز خالق بارهست بر بندگان خود ستّار
5. ۵می‌دهد مر ترا به رحمت پند به خودت می‌کشد به لطف کمند
6. ۶گر نیایی بخواندت سوی خویشبه تلطّف بهشت آرد پیش
7. ۷زانکه هستی بدین سرای دریغتو گرفته ز جهل راه گُریغ
8. ۸دُرّ توحید را تویی چو صدفآدم تازه را شدی تو خلف
9. ۹گر کنی ضایع آن در توحیدشوی از مفلسی ز مایه فرید
10. ۱۰ور تو آن درّ را نگهداریسر ز هفت و چهار بگذاری
11. ۱۱به سرور ابد رسی پس از آننرسد مر ترا ز خلق زیان
12. ۱۲در زمانه تو سرفراز شویدر فضای ازل چو باز شوی
13. ۱۳دست شاهان ترا شود منزلهر دو پایت برآید از بُن گِل