1. ۱از پس این براق شوق بُوَدشوق در گردنش چو طوق بُوَد
2. ۲آفرینش چو گشت زندانشپس خلاصی طلب کند جانش
3. ۳آتشیش از درون برافروزندکه ازو عقل و جان و تن سوزند
4. ۴تا که خود یار عشق خودبین استبوتهٔ توبه از پی این است
5. ۵هرکه را کوی عشق او تازه‌ستتوبه‌ای از کلید دروازه‌ست
6. ۶شوق بی‌یار خود سرور بُوَدیار خود از خدای دور بُوَد
7. ۷شوق ذوقت به دوزخ اندازدشوق شوقت چو حور بنوازد
8. ۸چون برون رفت جان ز دروازهدلِ کهنه ازو شود تازه
9. ۹صورت از بندِ طبع باز رهددل ودیعت به روح باز دهد
10. ۱۰افتد از سیر جان بی‌اندازهاز زمین تا به عرش آوازه
11. ۱۱کرد کز باد شوق و درد رودبر زن ار بگذرد چو مرد رود
12. ۱۲هرچه در راه فتنه انگیزدهمه‌اش از پیش راه برخیزد
13. ۱۳از پی پایتابه‌ای بشکوهپشم رنگین شود به پیشش کوه
14. ۱۴آتش او ز بهرِ بالا راببرد آب روی دریا را
15. ۱۵چون مر او را ازو برانگیزنداختران پیش او فرو ریزند
16. ۱۶دیدهٔ او چو نورِ ره بیندشمس در جنب او سیه بیند
17. ۱۷بد و نیک اندر آن جهان نبودخاک و خورشید و اختران نبود
18. ۱۸هرکه را عشق کوی او باشددر دلش جست و جوی او باشد
19. ۱۹آسمانی دگرش گردانندبر زمینی دگرش بنشانند
20. ۲۰هر دمش نقش کفر دین گرددهر نفس آسمان زمین گردد
21. ۲۱هر زمان شوید از پی تگ و پویجبرئیلش به آب حیوان روی
22. ۲۲خرد از نعرهٔ دلش کالیوهیزم برق نعل اسبش دیو
23. ۲۳آدمی سوز گشته از پی راهمالک درد او به آتشِ آه
24. ۲۴سرِّ آهش ندارد ایچ صبورپی او در نیابد ایچ غیور
25. ۲۵نعل اسبش چو گرد بندازدجبرئیلش حنوط جان سازد
26. ۲۶او روان گشته سوی عالم نیستباد فریاد کن که یک دم بیست
27. ۲۷مصطفی ایستاده بر ره اویاز سرِ لطف ربّ سَلّم گوی
28. ۲۸اندر آویزد از پی اِشرافاز درونش ترازوی اِنصاف
29. ۲۹آب در راه او خلیل زندمقرعش جان جبرئیل زند
30. ۳۰همه را باز خود رساند به خودکایچ یک را ازو نیامد بُد
31. ۳۱همه هستند و از همه همه دوردر نُبی خوانده‌ای تصیرالامور
32. ۳۲زو بد و نیک قوّت و حولستامر او ما یبدّل القول است
33. ۳۳امر او را تغیّری نبودخلق را جز تحیّری نبود
34. ۳۴بغض و حقد از صفات او دورستغضب آن را بود که مقدورست
35. ۳۵اوست قادر به هرچه خواهد خواستهرچه خواهد کند که حکم او راست