1. ۱اینهمه علم جسم مختصر استعلم رفتن به راه حق دگرست
2. ۲علم آن کش نظر ادقّ باشدعلم رفتن به راه حق باشد
3. ۳سوی آنکس که عقل و دین داردنان و گفتار گندمین دارد
4. ۴چیست این راه را نشان و دلیلاین نشان از کلیم پرس و خلیل
5. ۵ور ز من پرسی ای برادر همباز گویم صریح نی مبهم
6. ۶چیست زاد چنین ره ای غافلحق بدیدن بریدن از باطل
7. ۷روی سویِ جهان حی کردنعقبهٔ جاه زیر پی کردن
8. ۸جاه و حرمت ز دل رها کردنپشت در خدمتش دوتا کردن
9. ۹تنقیت کردن نفوس از بدتقویت دادن روان به خرد
10. ۱۰رفتن از منزل سخن کوشانبرنشستن به صدر خاموشان
11. ۱۱رفتن از فعل حق سوی صفتشوز صفت زی مقام معرفتش
12. ۱۲آنگه از معرفت به عالم رازپس رسیدن به آستان نیاز
13. ۱۳پس از او حق نیاز بستاندچون نیازش نماند حق ماند
14. ۱۴در تن تو چو نفس تو بگداختدل به تدریج کار خویش بساخت
15. ۱۵با نیاز آنگهی که گردی یاردل برآرد ز نفس تیره دمار
16. ۱۶خان و مانش همه براندازددر ره امتحانش بگدازد
17. ۱۷در درون تو نقش دل گرددزان همه کرده‌ها خجل گردد
18. ۱۸پس زبانی که راز مطلق گفتبود حلّاج کو اناالحق گفت
19. ۱۹راز خود چون ز روی داد به پشتراز جلاد گشت و او را کُشت
20. ۲۰روز رازش چو شب‌نمای آمدنطق او گفتهٔ خدای آمد
21. ۲۱راز او کرد ناگهانی فاشبی‌اجازت میانهٔ اوباش
22. ۲۲صورت او نصیب دار آمدسیرت او نصیب یار آمد
23. ۲۳نه ز بیهوده گفت و نادانیبایزید ار بگفت سبحانی
24. ۲۴جان جانش چو شد تهی ز آوازخون دل گشت بر نهان غمّاز
25. ۲۵راست گفت آنکسی که از سر حالگفت دع نفسک ای پسر و تعال
26. ۲۶از تو تا دوست نیست ره بسیارره تویی سر به زیر پای درآر
27. ۲۷تا ببینی به دیدهٔ لاهوتخط ذی‌الملک و خطّهٔ ملکوت
28. ۲۸کی بود ما ز ما جدا ماندهمن و تو رفته و خدا مانده
29. ۲۹دل شده تا به آستان خدایروح گفته من اینکم تو درآی
30. ۳۰چون درآمد به طارم توحیدروح و دل زآستانهٔ تجرید
31. ۳۱روح با حور همبری سازددل به دیدار دوست می‌نازد
32. ۳۲ای ندیده ز آب رز هستیتا کی آخر ز عشق رز مستی
33. ۳۳چه کنی لاف مستیی به دروغتات گویند خورده مردک دوغ
34. ۳۴تو اگر می‌خوری مده آوازدوغ خواره نگاه دارد راز
35. ۳۵چکنی جستجوی چون جان توتو بدان نوش کن چو ایمان تو
36. ۳۶تو ندانی به پارسی ما سیچون نخوردیش طعم نشناسی
37. ۳۷من بیاموزمت که جام شرابچون کنی نوش در سرای خراب
38. ۳۸برمدار از مقام هستی پیسر هم آنجا بنه که خوردی می
39. ۳۹تا نخوردی مدارش هیچ حلالچون بخوردی کلوخ بر لب مال
40. ۴۰چون بخوردی دو دُرد با صد دَردگویم احسنت اینت مردی مَرد
41. ۴۱پیشتر چون شوی که جایت نیستباز پس چون جهی که پایت نیست
42. ۴۲پیشتر زین خران بی‌افسارهمه می‌خوارگان دل مردار
43. ۴۳می همی عقل و جانشان بخوردرز همی این و آنشان ببرد
44. ۴۴اندرین مجمع جوانمرداناز سرِ بددلی چو نامردان
45. ۴۵گر نگویی تو صادقی باشیور بگویی منافقی باشی
46. ۴۶نیستانی که بر درِ هستندنه کمر بر درش کنون بستند
47. ۴۷کز ازل پیش عشق و همت و زورخود کمر بسته زاده‌اند چو مور
48. ۴۸جهد کن تا چو مرگ بشتابدبوی جانت به کوی او یابد
49. ۴۹کانکه را جای نیست غمخوار استوانکه را پای نیست بیچار است
50. ۵۰در گذر زین جهان پر اوباشار بوی ور نه بر درِ او باش
51. ۵۱آنکسانی که بنده‌اند او رابه خدایی بسنده‌اند او را
52. ۵۲کمرِ بندگیش بسته مدامخواجهٔ هفت بام همچو غلام