1. ۱هرکه خواهد ولایت تجریدوآنکه جوید هدایت توحید
2. ۲از درونش نماید آسایشوز برونش نباشد آرایش
3. ۳آن ستایش که از نمایش اوستترک آرایش و ستایش اوست
4. ۴بر درِ شه گدای نان خواهدباز عاشق غذای جان خواهد
5. ۵عاشقان جان و دل فدا کردندذکر او روز و شب غذا کردند
6. ۶در طریقت مجرد و چالاکداده بر باد آب و آتش و خاک
7. ۷زانکه در عرصهٔ معالم عصرچه برش جاهلان چه عالم عصر
8. ۸ای برادر بر آذر تجریدجگر خود کباب دان نه ثرید
9. ۹سگ دون‌همت استخوان جویدپنجهٔ شیر مغز جان جوید
10. ۱۰مرد عالی همم نخواهد بندسگ بود سگ به لقمه‌ای خرسند
11. ۱۱قصه کم‌گوی و عاجزی پیش آراستخوان را تو با سگان بگذار
12. ۱۲تو به گوهر گرفته‌ای رفعتپس چرا چون سگی تو دون همت
13. ۱۳هرکه را عالیست همّت اوهر دو عالم شده‌ست نعمت او
14. ۱۴وآنکه دون همتست همچون سگهست چون سگ ز بهر نان در تگ
15. ۱۵کشف اگر بند گرددت بر تنکشف را کفش‌ساز و بر سر زن
16. ۱۶گر همی روح خواهی از تن فردلا چو داراست گِرد او برگرد
17. ۱۷کی ز لاهوت خود بیابی بارتات ناسوت بر نشد بردار
18. ۱۸با تو و بود تو خرد تیره‌ استچشم غفلت از آن جهان خیره است
19. ۱۹زانکه عیسیت را سوی لاهوتهست در راه جمعة‌الصلبوت
20. ۲۰نیست کن هرچه راه و رای بودتات دل خانهٔ خدا بود
21. ۲۱تا ترا بود با تو در ذاتستکعبه با طاعتت خراباتست
22. ۲۲ور ز ذات تو بود تو دورستبتکده از تو بیت معمورست
23. ۲۳ای خرابات جوی پر آفاتپسر خر تویی و خر آبات
24. ۲۴نفس تست آنکه کفر و دین آوردلاجرم چشم رنگ بین آورد
25. ۲۵بی‌تو خوش با تو هست بس ناخوشبه در اندازد خواجه گربه ز کش
26. ۲۶در قدم کفرها و دینها نیستدر صفاء صفت چنینها نیست