1. ۱در جهانی که عقل و ایمانستمردن جسم زادن جانست
2. ۲تن فدا کن که در جهان سخنجان شود زنده چون بمیرد تن
3. ۳روزی آخر ز چرخ پایندههم تو سایی و هم بساینده
4. ۴گر ترا از حواس مرگ بریدمرگ هم مرگ خود بخواهد دید
5. ۵هاون ار چند چیزها سایدهم بسوده شود چو وقت آید
6. ۶مرگ اگر ریخت خون ماده و نرهم بریزند خونش در محشر
7. ۷ای بهان را به بد بیازردهوآنچه بد بود با بدان کرده
8. ۸عمرت از آس آسمان سودهتو دمی زو چنان نیاسوده
9. ۹بس بود زین سپس کنف کفنتکه همی بر نتافت پیرهنت
10. ۱۰لعل را کافتاب پروردستاز همه آفتش جدا کردست
11. ۱۱شحنهٔ اوست آفتاب بلندنرساند بدو نهیب و گزند
12. ۱۲چون همی زاختران پذیرد قوتخم نگیرد ز گوهران یاقوت
13. ۱۳باز دُرّی کز آب زاد و مغاکلاجرم خاک شد ز خاک چو خاک
14. ۱۴بر فلک شو که در جهان وجودهرکه برتر کریم‌تر در جود
15. ۱۵دشمن جان تنست خاکش دارکعبهٔ حق دلست پاکش دار
16. ۱۶زانکه اندر سرای سور و صوَراز پی خواندن سرور سوَر
17. ۱۷همه آلایش تو از طین استهمه آرایش تو از دین است
18. ۱۸رهبر این راه را چو مرگت نیستبی‌نوایی مکن چو برگت نیست
19. ۱۹مرگ هدیه است نزد دانندههدیه دان میهمان ناخوانده
20. ۲۰سوی دین هدیهٔ خدایش دانآنکه ناخوانده آیدت مهمان
21. ۲۱مرگ ناخوانده کایدت مهمانپیش هدیهٔ خدای کش تن و جان
22. ۲۲جامه‌ت ای آنکه تخت تو خردستز آتش و آب باد و خاک به دست
23. ۲۳مرگ چون رخ نمود هیچ منالبه دل و جان همی کن استقبال
24. ۲۴همچو ایمان برای سور و سروشجامه‌های برهنگی در پوش
25. ۲۵این همه هستیی که در بدنستنقش نه پیر و چار پیرزنست
26. ۲۶نه و چار است مر ترا مایهبرنشاید گذشت زین پایه
27. ۲۷گر به غفلت زیی درین مسکنجان مسکینت ماند بی‌مأمن
28. ۲۸بروی زین سرای بی‌معنیگوش پر گوشوار لابُشری
29. ۲۹از پی پنج روزه بدمردیگنج عقبی به دنیی آوردی
30. ۳۰باری ار زین شکار نیست گزیرمرغ دنیا به دام دنیا گیر
31. ۳۱خرج کردی برای تن جان رادر سرِ نان بدادی ایمان را
32. ۳۲مکن ار مال را شناسی ارجزر رکنی به شهر کوران خرج
33. ۳۳کی بود سوی بزمی و رزمیشهر خوارزم و نقد خوارزمی
34. ۳۴جعفری را چو نیست اینجا نرخباز دار از پی تجارت کرخ