1. ۱گفت روزی مرید خود را پیرکه ز غیبت مکن تو چهره چو قیر
2. ۲کاجکی معصیت بدادی گندتا که مغتاب را شدی چون بند
3. ۳هیچ جمعی به غیبه ننشستیهرکسی مُهر غیبه نشکستی
4. ۴ور نشستی ز رایحات کریهگنده گشتی میان جمع و سفیه
5. ۵زان خجالت دگر به غیبت کسنزدی نزد خلق هیچ نفس
6. ۶هست غیبت بسان لحم اخیهنخورد لحم اخ مرد وجیه
7. ۷به جز از ابله و ضریر و سفیهننماید شره به لحم اخیه
8. ۸ای برادر حذر کن از غیبتاز یقین ساز توشه نز ریبت
9. ۹نخورد لحم اخ گه گفتارجز که مردار خوار چون کفتار
10. ۱۰گفت کم کن سبک به کار درآیچون درایست خیره یافه سرای
11. ۱۱نه ز لاتامنوا سپر بفگننه ز لاتقنطوا قفص بشکن
12. ۱۲همچو مردان درآی در تگ و پویتختهٔ گفت زاب روی بشوی
13. ۱۳علَم لشکر جفا بفگنقلم نقشبند تن بشکن
14. ۱۴نکند صبر نفس تو ناپاککاب او آتش است و بادش خاک
15. ۱۵که سپید و سیاه دفتر جاهدیده دارد سپید و نامه سیاه
16. ۱۶در گفتار بیهده در بندبه قضای خدای شو خرسند
17. ۱۷چون نگویی سپیدنامه شویرستی از رنج و خویش کامه شوی
18. ۱۸ور بگویی بمانی اندر رنجبشنو این پند و خیره باد مسنج
19. ۱۹شیر گردن سطبر از آن داردکه رسولی به خرس نگذارد
20. ۲۰رهیی در ره رهایی باشاز خودی دور شو خدایی باش
21. ۲۱چه شوی چون ستور و دیو و ددهچار میخ اندرین گدای کده
22. ۲۲نیست در وی ز معنی آلت و سازهمه خامست و گندگی چو پیاز
23. ۲۳گرنه‌ای چرخ بر گذشتن چیستگرد این خاک توده گشتن چیست
24. ۲۴در هوس عالمی نبینی سوداز هوا زنده‌ای بمیری زود
25. ۲۵کار کن کار بگذر از گفتارکاندرین راه کار دارد کار
26. ۲۶گفت کم کن که من چه خواهم کردگوی کردم مگو که خواهم کرد