1. ۱یکی بیچاره‌ای محنت رسیدهبه دوران کور و محروم از دو دیده
2. ۲نهان در پرده عصمت زنی داشتچو شیطان بلکه دزد رهزنی داشت
3. ۳به افسون و حیل دایم شب و روززدی بر قلب شوهر تیر دلدوز
4. ۴دمادم عشوه‌ای بنیاد کردیبه این افسانه‌اش دلشاد کردی
5. ۵که صد حیف از چنین حسن یگانهشدی محروم از دور زمانه
6. ۶دریغا گر تو را چشمی به سر بودبه رخسار و جمال من نظر بود
7. ۷اگر یک ره به رویم دیده بودیگل از گلزار حسنم چیده بودی
8. ۸ز شوق طلعتم از بس که نیکوستنگنجیدی بسان مغز در پوست
9. ۹بدیدی گر که سیب غبغبم راکنار چشمهٔ نوش لبم را
10. ۱۰شدی یکباره بیرون از سرت هوشنمودی چشمه حیوان فراموش
11. ۱۱سواد زلف جعد مشک بویمبیاض طلعت روی نکویم
12. ۱۲به چشم حور و غلمان سرمه دادهبه رضوان روزن جنت گشاده
13. ۱۳چون من همخوابه در نیکویی طاقندیده است و نبیند چشم آفاق
14. ۱۴بدان مکارهٔ پرحیله و فنبگفتا مرد کور از قلب روشن
15. ۱۵گر از نظاره چشمم ناامید استولی از عقل این مطلب بعید است
16. ۱۶تو را با این رخ زیبا که داریبدین سرو قد رعنا که داری
17. ۱۷کجا با چون منی همراز بودیبه این کوری مرا دمساز بودی
18. ۱۸گرفتم کز حقیقت با من کورتو را رسم وفا می‌بود منظور
19. ۱۹به گِرد ما در این آباد کشوربسی هستند رندان قلندر
20. ۲۰که چون بر سر به رندی تاج گیرندز ماه آسمانی باج گیرند
21. ۲۱چه دیدندی جمال دل‌فریبتچه گوهر در کف مفلس غریبت
22. ۲۲به ساعت دست غارت می‌گشودندتو را از دامن من می‌ربودند
23. ۲۳غرض از این سخن بی‌قیل و قالستبرای عشوهٔ دنیا مثال است
24. ۲۴شود اندر جهان کی مرد عاقلبه نیرنگ عجوز دهر مایل
25. ۲۵اگر زال زمانه باوفا بودزمانی یار مردان خدا بود
26. ۲۶نبودش گر طریق بی‌وفاییچرا می‌کرد از خوبان جدایی
27. ۲۷ز وصل وی نباشد شاد و مسرورمگر چشمی که فی الواقع بود کور
28. ۲۸مگو (صامت) برای دیگران پندبرو خود را برون بنما از این بند