1. ۱چو اندر باختر، اورنگ حشمت، مهر خاور زدسوی ظلمات شب گفتی، مگر ماوی سکندر کرد
2. ۲و یا شد یوسف کنعان به شهر مصر در زندانزلیخا بر سریر مهتری بنشست و افسر زد
3. ۳به گردش اختران چون دختران جا کرده جابرجایکی بگرفته دف بر کف، دگر چنگی به مضمر زد
4. ۴و یا بر تخت جمشیدی، مکان بگرفت ضحاکیز جم بگرفت جام زرفشان، بر تارکش بر زد
5. ۵چنان جیش حبش بگرفت روی عرصه غبراکه دود تیرگی از خاک بر افلاک اخضر زد
6. ۶یکی خوردی دریغ، از دولت جمشیدی جاهشیکی از صدمه‌ی ضحاک ظلمت، آب بر سر زد
7. ۷که ناگه بیرق انوار فتح مهر، شد ظاهرفریدون وار شمعِ خور، عَلَم بر سطح اغبر زد
8. ۸بزد تیغی پی کیفر، به فرق شحنه‌ی ظلمتچو شمشیری که بر مرحب، علی در فتح خیبر زد
9. ۹نمی‌گویم سر تیغش گذشت از راکب و مرکبولی گویم که شمشیرش، ز جبرائیل شهپر زد
10. ۱۰کلام الله ناطق صادر اول سمی حقشهنشاهی که در ترویج دین چون آستین بر زد
11. ۱۱ز رنگ کفر و شرک و بت‌پرستی تیره بُد عالمز عکس تیغ وی اسلام، سر از روشنی بر زد
12. ۱۲از آن آمد هیولا، قابل صورت به زیباییکه شخص وی، صلای هستی اندر جسم جوهر زد
13. ۱۳که غیر از مرتضی در جایگاه مصطفی خوابید؟که غیر از وی، قدم را بر سر دوش پیمبر زد؟
14. ۱۴که شد غیر از علی اندر چٍهٍل جا، یک شبی مهمان؟عجب‌تر کاندر آن شب، نزد زهرا سر به بستر زد
15. ۱۵میان کثرت و وحدت نظر کردم چه با قدرشبه قدر یک الف از حد وحدت گام کمتر زد
16. ۱۶تواند طائر اوهام را پی‌بُرد بر ذاتش؟تواند مرغ تن، آبی به آذر، چون سمندر زد؟
17. ۱۷به مدح شوهر زهرا و ابن عم پیغمبرهمایون مطلعی از شرق طبعم، سر چو اختر زد
18. ۱۸عجب نقشی ز نوک کلک صورت آفرین سر زدکه بر خود آفرین ذات مصور از مصور زد
19. ۱۹ندانم چیست واجب، چیست ممکن، آنقدر دانمکه هستی از طفیل ذاتش از کتم عدم بر زد
20. ۲۰به محشر میتوان گفتن، قسیم جنّت و نارشهر آن کس در توسل، دست بر دامان قنبر زد
21. ۲۱اگر پیچید زمین و آسمان، سر را ز فرمانشتواند سر‌به‌سر، اوضاع ایشان را به هم بر زد
22. ۲۲اگر بهر محبان علی نبوَد نمی‌دانمخدا بهر چه طرح جنت و طوبی و کوثر زد
23. ۲۳شهنشاها به این عزت، ملک جاها بدین حشمتتغافل از غریبانت، مرا آتش به پیکر زد
24. ۲۴به دشت کربلا بودی و دیدی نور عینت راچو مرغ نیم بسمل، در میان خاک‌و‌خون پر زد
25. ۲۵تو می‌دیدی که می‌کرد التماسِ قطره‌ی آبیتو می‌دیدی لگد بر سینه‌اش، شمر ستمگر زد
26. ۲۶تو می‌دیدی که بر آن، پیکرِ صدپاره از هر سویکی تیر سه شعبه، دیگری شمشیر و خنجر زد
27. ۲۷برای آنکه در مطبخ، نهد بر روی خاکستربه نوک نی، سر فرزند تو خولی کافر زد
28. ۲۸تو می‌دیدی چو آمد به جدل، ملعون به‌بالینشبرای خاتمی، آتش به عرش حی اکبر زد
29. ۲۹تو می‌دیدی به راه شام، زینب دختر خود راکه کعب نی، به کتف وی، ز کینه هر ستمگر زد
30. ۳۰تو می‌دیدی یزیدِ بی‌حیایِ کافرِ بی‌دینبه لب‌های حسینت، خیزران را بس مکرر زد
31. ۳۱شها هرچند نبوَد لایق مداحیت (صامت)ولی بهر گدایی، گام همت سوی این در زد
32. ۳۲نِیَم نومید از الطافت، که کلب آسِتان توتواند در تفاخر، پا به تخت تاج قیصر زد