1. ۱تورا چون جمع شد امروز، اسبابِ تواناییچرا غافل ز اوضاعِ پریشانیِ فردایی؟
2. ۲جهان و استراحت، صحبتِ سنگ و سبو باشدچرا بر شیشهٔ غفلت، فکندن سنگِ دانایی؟
3. ۳جهان چون خانهٔ زنبور، پر نیش است و نوش ویتو گویی معدنِ قند است یا دکانِ حلوایی
4. ۴به غرقابِ فنا افتاده و، بازیچه پنداری؟به گردابِ هلاکت اندرو، گرمِ تماشایی؟
5. ۵به افسونِ عجوزِ دهر، دل را کرده‌ای مایل؟تویی چون کودکِ نادان و، او رندی‌ست هرجایی
6. ۶پیِ سودا در این بازار، از سود و زیان بگذرمگر آسوده در منزل، از این بازار بازآیی
7. ۷چو اسبابِ شنایَت نیست، در قُلزم مکن مأواشناگر می‌تواند غوطه‌ور گشتن به دریایی
8. ۸بُوَد وقتِ رحیل و، توشه‌ی بسیار بایستیکه بی‌پایان بُود در پیش، راه دور صحرایی
9. ۹برو در سایهٔ نخلِ امیدی، جا و مأوا کنکه چینی میوهٔ عزت، از او بی‌نخل، خرمایی
10. ۱۰چراغی برفروزان به مِشکوةِ دل ای غافلکه از دامن‌فشانی‌هایِ جهلش، نیست پروایی
11. ۱۱چراغِ چشمِ عالم کیست، جز نوباوهٔ آدم؟علی دامادِ احمد، محرمِ اسرارِ یکتایی
12. ۱۲نبودی گر وجودش، ریشه‌ی بار و برِ هستینبود عالم، نبود آدم، نه دنیایی، نه عقبایی
13. ۱۳به همره داشت گردی، از سرِ کویش که عیسی رامخلّع گشت سر تا پا، به تشریفِ مسیحایی
14. ۱۴اگر مهرش نبُد مشّاطه، رویِ ماهرویان راعروسِ حُسن ننهادی، قدم در مُلکِ زیبایی
15. ۱۵اگر در گردشِ لیل و نهار، او نهی فرمایدکلیدِ روز و شب را گم کند، این چرخِ مینایی
16. ۱۶اگر دربانش از شاهان، نماید منعِ فیروزیاگر دارا بُود، دیگر نبیند رویِ دارایی
17. ۱۷بنوشد آبِ شور از چشمِ صیادان ز عدلِ ویبه شورستان گذارد پا، اگر آهویِ صحرایی
18. ۱۸به روزِ «لافتیٰ الّا علی»، گردید حق ظاهروگرنه بود کی اصلاً، بروزِ «لا» و «الّا»یی؟
19. ۱۹زهی شاهی که فردِ انتخابِ دفترِ هستیبه نامِ نامی‌اش، از بندگی گردیده طغرائی
20. ۲۰دو بیت از گفتهٔ «مجذوب» سازم زیبِ این خامهولی اندر علوِّ رتبه، صد چندان تو بالایی
21. ۲۱«تویی آن نقطهٔ بالایِ فاءِ فوقِ‌اَیدیهمکه در وقتِ تنزل، تحتِ بسم‌الله را بائی»
22. ۲۲نُبُد گر پایِ لغزش در میان، البته می‌گفتمکه در حقّت نصیری زد، کلامِ پابرجایی
23. ۲۳تو دارای نعیمِ نعمت‌ خوانِ «فَرَضنا»ییتو دارایِ سریرِ رتبتِ «سرّ فَاوحی»ئی
24. ۲۴تو ممدوح و خدا مادح، خطاب «اِنَّما» شأنیز حق مَنصوص نص آیه‌ی «اِنّا فَتَحنا»یی
25. ۲۵زبانِ وحیِ یکتایی و از برهانِ این معنیکه همدم با کلیم‌الله، اندر طورِ سینایی
26. ۲۶به عجزِ خویشتن شد معترف «صامت» ز مدحِ توکه نبوَد خامه را در وادیِ تحریر، یارایی
27. ۲۷الا تا هست از خطِ شعاعی، در جهان جدولزِ مهرِ چهرِ رخشانت، سحر در عالم‌آرایی
28. ۲۸تنِ اعدایِ تو، مانندِ قارون در زمین پنهانهواخواه تو را، سر بگذرد از خِنگِ خضرایی