1. ۱دلا تا چند جویی عزت و اقبال دوران راپی تعبیر تن پامال محنت کرده‌ای جان را
2. ۲نمی‌دانی که بر سر می‌بری امروز را تا شببه تابستان کنی اندیشه‌ی برگ زمستان را
3. ۳ندارد قابض الارواح خوف از حاجب و درباندهی تا کی مواجب حاجب و خدام و دربان را
4. ۴زنی کوس جهانشاهی و نتوانی به ملک تنکنی رفع نزاع و اختلاف چار ارکان را
5. ۵مبدل کن به سیر قبر اموات از سر عبرتخیال سرو بستان و تماشای گلستان را
6. ۶ببین خاک سیه چالاک در دم برده چون افعیتن سیمین تنان و پیکر پاک عزیزان را
7. ۷شده مار رسیه چون جعد گیسو طوق در گردنزده عقرب به هم جمعیت زلف پریشان را
8. ۸گرفتم آنکه باشد ربع مسکون را تو سرتاسرز چنگال اجل نتوان برون کردن گریبان را
9. ۹«اذا لاغلال فی اعناقهم» را چاره‌گر جوئیبه گردن نه کمند انقیاد حکم یزدان را
10. ۱۰اگر از «یوم تجزون بما تسعی» خبر داریمکن پامال ظلم خویش فرق زیردستان را
11. ۱۱شدی از نشئه مال جهان سرمست و می‌بازیبه راه درهم و دینار نقد دین و ایمان را
12. ۱۲تعلق را بنه از دست و عریان شو که عریانیمکان دادست در چرخ چهارم مهر رخشان را
13. ۱۳ز خورد و خواب نتوان بر بهائم برتری جستنکه از علم و عمل یزدان شرافت داده انسان را
14. ۱۴خوری مال حرام و دم به دم با خویش می‌‌گوییکه چون مفتست مشکل بشکند پالوده دندان را
15. ۱۵منه اندر فلاخن سنگ میزان تکبر راکه این دعوی بگردن طوق لعنت کرد شیطان را
16. ۱۶نمی‌بینی که با آن اقتدار حشمت اللهیچه‌سان بر باد داد آخر فلک ملک سلیمان را
17. ۱۷به طور سرسری جیب جهان را اوفکن از سربیار اندر نظر حیب سر شاه شهیدان را
18. ۱۸سخن سنج لسان الواعظین گوید به هندستانیکی از اهل منبر خواند احوال اسیران را
19. ۱۹که در وقت ورود شام بر نوک سنان چون زدسنان سنگدل راس شهید آل عمران را
20. ۲۰در دروازه‌ی ساعات چون مه بود آویزانسر مسلم که نورش داشت روشن مهر تابان را
21. ۲۱سنان راس شاه کربلا نزد سر مسلمتوقف کرد تا ظاهر کند اسرار پنهان را
22. ۲۲برای پرسش احوال مسلم زاده زهراگشود اندر سر نی حقه یاقوت و مرجان را
23. ۲۳زبان حال شاه تشنه لب را با سر مسلمبگویم تا کند اندر تزلزل ملک امکان را
24. ۲۴بگفتا شاه با مسلم که اندر کوفه چون دیدیوفای دوستان و عهد و میثاق محبان را
25. ۲۵بگفتا دست بسته دوستان دادند بر دشمنغریب و بی‌کس و مظلوم اندر کوفه مهمان را
26. ۲۶بگفتا کو دو طفل ناز پرورد یتیم توبگفتا حارث اندر کوفه بی‌سر کرد طفلان را
27. ۲۷پس آنگه کرد مسلم از سر سلطان مظلومانسئوال سر گذشت آن سر و حال غریبان را
28. ۲۸بگفتا کار تو در کربلا با کوفیان چون شدبگفتا جمله بشکستند آخر عهد و پیمان را
29. ۲۹بگفتا بازگو از رسم مهمانداری کوفیبگفتا تشنه کشتند این غریب زار عطشان را
30. ۳۰بگفتا یار و انصارت چه شد ای خسرو بطحابگفتا در منی احیا نمودند قربان را
31. ۳۱بگفتا قاسم و عباس و عون و جعفر چون شدبگفت از دادن سرها بسر بردند سامان را
32. ۳۲بگفتا کو علی اکبر یوسف جمال توبگفتا بین چو مجنون در غمش لیلای گریان را
33. ۳۳بگفتا از علی اصغر شش ماهه‌ات بر گوبگفتا خورد جای شیر پستان آب پیکان را
34. ۳۴بگفتا خواهرت کو گفت زینب باشد ای بی‌کسکه می‌سوزد ز آه خود دل گبر و مسلمان را
35. ۳۵بگفتا شمر دارد تازیانه از چه رو بر کفبگفتا تا کند دلجویی حال یتیمان را
36. ۳۶بگفتا اهل بیتت را که می‌باشد کنون محرمبگفتا بسته در در زنجیر بین سجاد نالان را
37. ۳۷بگفتا عترتت در شام منزل در کجا داردبگفت آماده کرده پورسفیان کنج زندان را
38. ۳۸بگفتا از سرت دیگر یزید آخر چه می‌خواهدبگفت از چوب تا آزرده سازد درج دندان را
39. ۳۹بگفتا کیست ماتم داری بی‌کس برای توبگفتا روز و شب (صامت) کشد از سینه افغان را