1. ۱ای سران ملک را شمشیر تو مالک رقاب!باغ عدل از جویبار تیغ سبزت خورده آب!
2. ۲با شکوه کوه حلمت، ابر گریان بر جبالبا وجود جود دستت، برق خندان بر سحاب
3. ۳می‌خورد تیهو به عهدت طعمه از منقار بازمی‌برد رو به عونت پنجه از شیران غاب
4. ۴جود دستت بحر را نگذاشت آبی در جگربحر را کی با وجود جود دستت، بود آب
5. ۵شام قهرت گر شبیخون آورد بر خیل روزتا به روز حشر ماند تیغ صبح اندر قراب
6. ۶ور مدار چرخ جز بر آب شمشیرت بودآسیای آسمان یکبارگی گردد خراب
7. ۷گوهر تیغ تو گر عکس افکند بر جرم کوهروی خارا را به خون لعل گرداند خضاب
8. ۸ساقی بزم تو چون بر خاک ریزد جرعه‌ایزهره گوید بر فلک «یا لیتنی کنت التراب»
9. ۹اعتدال نو بهار خلقت اندر مهرجان (مهرگان)سبزه از آتش دماوند آب حیوان از سراب
10. ۱۰خسروا! در روضه بزمت، که رشک جنت استمدتی شد تا رهی نیست را راه از هیچ باب
11. ۱۱من ز اهل جنت بزم تو بودم پیش ازینچون شدم بی‌موجبی مستوجی چندین عذاب
12. ۱۲گویی آن دولت کجا شد کز سر زلف و کرمبا منت هر ساعتی بودی خطاب «مستطاب»
13. ۱۳آنچه من دیدم تصور بود، آیا یا خیال؟و اینکه می‌بینم به بیداری است، یارب، یا به خواب؟
14. ۱۴آفتاب عالم افروزی و من آن ذره‌امکز فروغ طلعت خورشید باشد در حجاب
15. ۱۵آفتابا گر گناهی دیده‌ای از ما بپوش!ور به تیغم می‌زنی سهل است روی از من متاب!
16. ۱۶آسمان رحمتی دارم زرایت چشم مهرحاش لله کاسمان با خاک فرماید عتاب
17. ۱۷من خطایی خود نکردم، ور خطایی نیز رفتهمچنان امید عفو م هست از آن عالی جناب
18. ۱۸آفتاب مهربان چون گرم گردد در عتابای دل مجرم کجا داری تو تاب آفتاب!
19. ۱۹هم به لطفش التجا کن، کز تف خورشید قهرعاصیان را نیست، الا سایه یزدان ماب
20. ۲۰گر گناهی کرده‌ام، «الاعتذار الاعتذار»ور خطایی رفت ازآن «الاجتناب الاجتناب»
21. ۲۱من حوالت می‌کنم خشم تو را با لطف توخود که جز لطفت تواند گفت خشمت را جواب؟
22. ۲۲در جهان رسمی قدیم است از بزرگان مرحمتوز فرودستان خطا و« الله اعلم بالصواب»
23. ۲۳تا برای سایبان روز فراش قدرمی‌دهد خیط الشعاع شمس را هر روز تاب
24. ۲۴خیمه عمر تو را اوتاد عالم باد میخ!محور گردون ستون و مدت گیتی طناب