1. ۱آسمان با سینه ی پر آتش و پشتی دو تا هشد به های های گریان بر سر بیرام شاه / شد وجودی نازنین صافی تر از آب حیات / در میان خاک ریزان (طیب الله ثراه) / در میان خاک پنهان چون تواند دیدنش / آنکه نتوانست دیدن کرد مشکین گرد ماه / بر سرش روحانیون فریاد وزاری می کشند / همچون مرغان بر سر سرو سهی بی گاه وگاه / گر در این ماتم نبودی روی خاک از اشک تر / کرده بودی آسمان صد باره بر سر خاک را ه / از لطافت بود چون جان بلکه نازک تر زجان / نازنین جانی که بودش در همه دل جایگاه / عقل دعوی می کند کو بود در سیرت ملک / یافتم بر صدق این دعوی ملایک را کواه / بود اصل مردمی در خاک بنهادش جهان / وان چه زین پس روید از خاکش بود مردم گیاه / ای دریغان سر به باغ کامرانی کاسمان / کرد در طفلی چو گل پیراهن عمرش قباه / ای دریغ آن شمع بز م افروز ملک خسروی / کش به یک دم کشت دور غم فضای عمر کاه / دور ها باید به جان گردیدنی افلاک را / تا چنان ماهی شود طالع ز دور سال وماه / انجمن چون انجم چرخند زین غم در کبود / مردمان چون مردم چشمند یک سر در سیاه / حرمت سلطان رعایت کرد یعنی کو سرست / و رنه بر می داشت از سر آسمان زرین کلاه / این حکایت گر به گوش سخره ی صما رسد / نشنوند از کوه سنگین دل صدا الا که (آه) / ای خرد مندان چه در ابیست بودش غیر عمر / از جوانی وجمال وهمت ومردی وجاه / دیده اید این اعتبار العتبار العتبار / دیده اید این احتشام الانتباه الانتباه / بی ثبات است این جهان ای دل ورت باید یقین / اولت باید به حال این جوان کردن نگاه / وارث عمر جهان پیر بودی این جوان / گر به جا ه و مال بودی یا به تد بیروسپاه / آفتاب عمر او گر یافت از دوران زوال / جودان پاینده بادا سایه ی (ظل اله) / پادشا ها گر عزیزی کرد از این دنیا سفر / به سریر مصر جنت رفت چون یوسف زجاه / این جهان فانی است نتوان دل نهادن بر فنا / تا جهان باقی بود باد دا بقای پادشاه