1. ۱بنگر این زورق رخشنده بر آب روان می درخشد چون دو پیکر بر محیط آسمان / شکل زورق گوییا برجی است آبی کاندرو / دایمن باشد سعود ملک را با هم قرآن / باد پایی آب رفتاری که رانندش به چوب / آب او را هم رکاب وباد او را هم عنان / معده یاو بگذارند سنگ خارا ز سنگ / لیک آب خوشگوار بر مزاج آید گران / آب جان او وهر گه کاید اش جان در بدن / ناروان گردد تن او از گران باری جان / او کمان قد است وتیر اندر کمان دارد مقیم / می رود همواره پران راست چون تیر از کمان / دشمن خاک است وهم با خاک می گیرد قرار / عاشق آب است لیک ازآب می جوید کران / نام خود را جاریه زان می کند تا می کشد / روز وشب بر دوش عرش فرش بلقیس زمان / راست گویی بیت معمور است در زیر فلک / سایبانش ظل ممدود است بر بالای آن / دجله چون دریا و کشتی کوه بر بالای کوه / سایبان ابری و خورشیدی به زیر سایبان / ساقیا آن کشتی زرین دریا دل بیار / وان در آن کشتی زر دریا ی یاقوتی روان / مگذر از کشتی به کشتی بگذر از دریای غم / کز کنین دریا گذر کردن به کشتی می توان / هر کجا آبی بیابی یا شرابی چون حباب / گرد آن جا گرد وخود را خوش بر آور یک زمان / در دل کشتی که هست آن لنگر موسی وخضر / با حریفی خوش نشین بنشین به شادی بگذران / باده ای چون آتش موسی و چون آب خضر / نوش می کن در جوار دولت شاه جهان / سایه حق آن که ذاتش روی خورشید جمال / روز وشب از سایه خورشید می دارد نهان / ذات او چون ذات عنقا کس ندید اما رسید / صیت او چون صیت عنقا قاف تا قاف جهان / ای به مهر دل پرستاران مهد عزتت / دختران اختران در پرده های آسمان / پایه ی قدر تو را گردون گردان در پناه / سایه ی چتر تو را خورشید تابان در امان / سایه ی چتر تو کان خورشید رای روشن است / بر جهان تابنده وپاینده بادا جاودان