1. ۱خوش بر آمد به چمن با قدح زر نرگس ساقیا باده که دارد سر ساغر ، نرگس !
2. ۲جام زرده به صبوحی که چو نرگس به صباح ریخت در جام بلورین می اصفر نرگس
3. ۳سرش از ساغر می نیست زمانی خالی همه سیر وزر خود کرد دراین سر نرگس
4. ۴شمع جمع طرف وچشم وچراغ چمن است زان چمن را همگی چشم بود بر نرگس
5. ۵آسمانی است توگویی به سر خویش که کرد گرد خورشید به دیدار شش اختر نرگس
6. ۶زان همه روزه به خواب است فرو رفته سرش که همه شب ننهد دیده به هم بر نرگس
7. ۷بر ندارد به فلک سر زسر کبر مگر گشت مغرور بدین تاج مزور نرگس
8. ۸یک گل از صد گل عمرش نشکفته است چرا پشت خم کرد چو پیران معمر نر گس
9. ۹راست شکل الفی دارد وصفری بر سر شده مرغون بدین تخته ی اغبر نرگس
10. ۱۰عشر آیات چمن شد به حسابی که نمود نقش صفر والف اصفر واخضر نرگس
11. ۱۱گه مثالی بود از چتر فریدون لاله گه نشانی دهد از تاج سکندر نر گس
12. ۱۲گوییا پور پشنگ است که برداشته است بسر نیزه کلاه از سر نوذر نرگس
13. ۱۳دیده بر فرق وسر افکنده زشرم است به پیش چون گنه کار در عرصه محشر نرگس
14. ۱۴صبح بخشید درستی زرش اندر کاغذ سر در آورد در آن وجه محفر نرگس
15. ۱۵هر دمش تازه گلی می شکفد پنداری راست بر طالع من زاد زمادر نرگس
16. ۱۶داشت از رنج سهر عارضه ای پنداری شد به ((حمد الله )) ازان عارضه ، خوشتر نرگس
17. ۱۷نقشش از طا سک زر چون همه شش می آید از چه معنی ست فرومانده به شش در نرگس
18. ۱۸سیم وزر های پراکنده دی ماه خزان گوییا در قلم آورد به یک سر نرگس
19. ۱۹هست بر یک قدم استاده به یک جای مقیم ننهد یک قدم از جای فراتر نرگس
20. ۲۰ناتوان شد زهوای دل ودارد زهوا رخ زرد وقدم کوژ وتن لاغر نرگس
21. ۲۱ید بیضا وعصا وشجر اخضر نار همه در صورت خود کرد مصور نرگس
22. ۲۲راست گویی به سر نیزه برون آور دست دیده دشمن دارای مظفر نرگس
23. ۲۳دوش گفتم غزلی در نظر نرگس مست کرد بر دیده سواد این غزل تر نرگس
24. ۲۴داشتی شیوه چشم خوش دلبر نرگس گر شدی تیغ زن ومست ودلاور نرگس
25. ۲۵نسخه چشم سیاهش ، که سوادی ست سقیم بردگویی به بیاض ورق زر نرگس
26. ۲۶در هوای لب وچشمش هوس خمر وخمار در دماغ ودل خود کرد مخمر نرگس
27. ۲۷باد چون در کشدش دامن سنبل زسمن صبح چون بشکفدش بر گل احمر نرگس
28. ۲۸قایلان را چه زبان ها که بود چون سوسن ناظران را چه نظر ها که بود بر نرگس
29. ۲۹تا به چشم تو مگر باز کند دیده خویش بر سر وچشم خوش خویش نهد زر نرگس
30. ۳۰از حسد چشم ندارد که به بالا نگرد بر سر سرو تو تا دید دو عبهر نرگس
31. ۳۱به خیال قد وبالای تو روزی صد بار سر نهد در قدم سرو وصنوبر نرگس
32. ۳۲عالم حسن جهانگیر تو خرم باغی ست که درو لاله زره دارد وخنجر نرگس
33. ۳۳چون دهان تو بود گر بود املح ، پسته همچو چشم تو بود گر دبود احور ، نرگس
34. ۳۴نه فلک راست جز از زلف تو بر مه سنبل نه جهان راست جز از چشم تو در خور نرگس
35. ۳۵حلقه ی لعل تو درج است ، لباب گوهر خانه چشم تو باغی ست سراسر نرگس
36. ۳۶غمزه یترک کماندار تو را دید مگر که برون کرد خیال کله از سر نرگس
37. ۳۷هر زمان چشم تو در دیده یمن خوبتر است زانک در آب بود تازه وخوشتر نرگس
38. ۳۸ساقی مجلس شاه است که با ساغر زر ایستا دست همه روزه برابر نرگس
39. ۳۹شاه دلشاد جوانبخت جهانگیر که هست کرده از خاک درش دیده منور نرگس
40. ۴۰آنک از عهد عفافش نتواند نگریست در عذار سمن وقامت عرعر نرگس
41. ۴۱شب وروز است به نظاره بزمش چو نجوم سر فرو کرده از این بر شده منظر نرگس
42. ۴۲در صبوح چمن از ساغر لطف تو کشد گر کشد لاله صفت داغ معنبر نرگس
43. ۴۳چشم بازی وطریق ادب آن است ، انصاف که کله کج ننهد پیش تو دیگر نرگس
44. ۴۴سر در افکنده به پیش از ورق گل هم شب صفت خلق خوشت می کند از بر نرگس
45. ۴۵تا ببندد کمر خدمت بزم تو چونی طرف زرین کمری ساخت ز افسر نرگس
46. ۴۶گرفتند سایه ابر کرمت بر سر خاک جز زر و سیم و زمرد ندهد بر نرگس
47. ۴۷از زرو نقره دواتی است مرکب کرده تا کند مدح تو بر دیده محرر نرگس
48. ۴۸چه عجب باشد اگر چون گل و بلبل گردد در هوای چمن بزم تو صد پر نرگس
49. ۴۹بشکافند نفس خلق تو دری لاله بر دماند اثر لطف درآذر نرگس
50. ۵۰نور رای تو اگر نامیه را مایه دهد زهره زاهر سر بر زند از هر نرگس
51. ۵۱بوی آن می دهد از عفت ذاتت که دگر بر نیاید پس از این جز که به چادر نرگس
52. ۵۲چشمش از چشمه خورشید شود روشنتر از غبار در تو گر کشد اغبر نرگس
53. ۵۳روز بزم از طرف جود تو طرفی بر بست لاجرم شد به زرو سیم توانگر نرگس
54. ۵۴در سراپرده بزم تو کنیزان باشند نوبهار و سمن و لاله و دیگر نرگس
55. ۵۵گر تو از عین عنایت سوی نرگس نگری زود بیند بر اعیان شده سرور نرگس
56. ۵۶نیست از اهل نظر ورنه نهادی بر چشم این سواد سخن همچوزرتر نرگس
57. ۵۷به زبانها کند آزادی من چون سوسن به مثل گر شود امروز سخنور نرگس
58. ۵۸تا نیاید به کله داری طغرل شاهین تا بع افسر نشود سنجر نرگس
59. ۵۹روضه جاه تو را آنکه سپهرش چمن است باد تا بنده تر از زهره از هر نرگس