1. ۱چون به عزم حضرت خورشید جمشید اقتدارآفتاب سایه گستر، سایه پروردگار
2. ۲ابر دریا، آستین خورشید گردون آستاناردشیر شیر دل نوشین روان روزگار
3. ۳زهره عشرت ماه طلعت مهر بهرام انتقاممشتری رای عطارد فطنت کیوان وقار
4. ۴ظل حق چشم و چراغ دوده چنگیز خانکاسمان را بر مدار رای او باشد مدار
5. ۵از خراب آباد شهر ساوه کردم عزم جزمساعتی میمون به فال سعد و روز اختیار
6. ۶جمعی از واماندگان موج طوفان بلاقومی از سرگشتگان تیه ظلم روزگار
7. ۷جمله در فتراک من آویختند از هر طرفکاخر از بهر خدا پا از پی اهل تبار
8. ۸چون به سعی کعبه حاجات داری روی دلحاجتی داریم حاجتمند را حاجت برآر
9. ۹هدهدی تاج کرامت، بر سرت حال سباگر مجالی با شدت پیش سلیمان عرضه دار
10. ۱۰کای سکندر معدلت از جور یاجوج الامانوی سلیمان زمان از ظلم دیوان زینهار
11. ۱۱ساوه شهری بود بل بحری پر از گوهر که بوداصل او را معجز مولود احمد یادگار
12. ۱۲هم نهاد خطه‌اش را زینت بیت الحرامهم سواد عرصه‌اش را رتبت دارالقرار
13. ۱۳باد او چون باد عیسی دلگشا و روح بخشآب او چون آب کوثر غمزدای و سازگار
14. ۱۴در شمال فصل تابستان او، برد شتادر مزاج آذر و آبان او، لطف بهار
15. ۱۵هیچ تشویشی در او نابوده جز در زلف دوستهیچ بیماری درو ناخفته الا چشم یار
16. ۱۶همچو نرگس مست و زردست ایمن نیم شبخفته بودندی غریبان بر سر هر رهگذار
17. ۱۷خواجگان ما دلدار معتبر در وی چنانکهر یکی را همچو قارون بود صد سرمایه دار
18. ۱۸خواجه شد بی اعتبار ومال شد مار سیه ای خداوندان مال ، الاعتبار الاعتبار!
19. ۱۹بوده از خوبی سوادش چون سواد خال جمع وز پریشانی شده چون زلف خوبان تار تار
20. ۲۰بقعه ای بینی چو دریا در تموج ز اضطراب مردمی دروی چو در دریا غریق اضطراب
21. ۲۱عین گستاخی است گفتن در چنین حضرت به شرح آنچه در وی رفت از قحط وبا پیرار وپار
22. ۲۲قحط تا حدی که مرد از فرط بی قوتی چو شمع چشم خود را سوختی در آتش و بردی به کار
23. ۲۳شب همه شب تا سحر بر ناله های رود زن خون شوهر می کشد از کاسه سر چون عقار
24. ۲۴هر دم از شوق سر پستان مادر می گرفت در دهان پیکان خون آلود طفل شیر خوار
25. ۲۵آه از آن اشرار کایشان ز آتش شمشیر میر می جهند ونی نمی میرند هر یک چون شرار
26. ۲۶اولا بردند هر یک از سرای وخان ومان هر چه بود از نقد وجنس اندر نهان وآشکار
27. ۲۷تا به آب دیده هازان خیکها کردند تر تا به خشت خانه ها بر اشتران کردند بار
28. ۲۸آن که مهتر بود بهتر از پی سیبی به چوب پوست برتن سر به سر بشکافتنذش چون انار
29. ۲۹همچو آتش چوب می خوردند می دادند زر وانکه از بی طاقتی بر خاک می مردند زار
30. ۳۰همچو اشک افتاده مردم زادگان از چشم خلق رخ بی خون لعل شسته جسته از مردم کنار
31. ۳۱آنکه دوش از ناز چون گل بود با صد پیرهن می کند امروز بهر خورده ای خود از افکار
32. ۳۲بر گل رخسار وسروقد خوبان چگل چشم کردند چون سحاب از روی غیرت آشکار
33. ۳۳توده توده بی کفن اندامهای نازنین درمیان خاک وگل افتاده همچون خار وخوار
34. ۳۴آنک از صد دست بودش جامه در تن این زمان دستها بر پیش وپس دارد زخجلت چون چنار
35. ۳۵تاج بردند از سر منبر چو دستار از خطیب طاق بر کندند از مسجد چو قندیل از منار
36. ۳۶بوریا در ناخن عابدزنان هر دم که خیز حلقه بیرون کن زگوش وطوق پس پیش من آر
37. ۳۷در ضیاع او که هر یک بود شهری معتبر گور وآهو راست مسکن شیر وروبه را قرار
38. ۳۸باغ چون راغش خراب ودشت گشتن چون سراب زاغ آن را باغان وقاز این را باز یار
39. ۳۹می کند هر شب به جای بلبلان فریادبوم کا الفرار عاقلان زین وحشت آباد ، الفرار
40. ۴۰خسرو الله دمی از حال مسکینان بپرس ((حسبه الله )) نظر بر حال مسکینان گمار
41. ۴۱الامان از تیغ زهر آلود درویش الامان الحذار از ناوک فریاد مظلوم ، الحذر !
42. ۴۲می رباید خال اقبال از رخ مقبل به حکم تیر آه مستمندان در دل شبهای تار
43. ۴۳چون روا داری که در ایام عدل شاملت کز تواضع می فرستد باز تاج سر به سار
44. ۴۴شیر وآهو دست ها در گردن هم کرده خو خفته باشند ایمن و آسوده در هر مرغزار
45. ۴۵آنکه از تشویش ما را جای در سورا خ موش و آنکه از بیداد ما را پای بر دنبال مار
46. ۴۶لجه دریا وما لب خشک چون کشتی صفت حضرت خورشید وما محروم از وخفاش وار
47. ۴۷اند آن شهر این زمان جمعی که باقی مانده اند از فقیر واز توانگر وز صغار وز کبار
48. ۴۸بر امید طلعت خورشید عدلت این زمان همچو حربا بر سر راهند چشم انتظار
49. ۴۹گر زاظهار عنایت هیچ تقصیری فتد بعد از این دیار کی گردد به گرد این دیار؟
50. ۵۰آفتابی از دل ما نور حشمت وا مگیر آسمانی از سر ما ظل رحمت بر مدار
51. ۵۱تا دعای دولتت را از سر امن وامن می کنیم اندر ((اناء الیل )) و((اطراف انهار))
52. ۵۲در کلامم چون که بود اطناب از بیم ملال بر دو بیت عنصری کردم سخن از اختصار
53. ۵۳(( تا ببندد تا گشاید تا ستاند تا دهد تا جهان بر پای باشد شاه را این یادگار
54. ۵۴آنچه بستاند ولایت ، آنچا بدهد خواسته آنچا بندد پای دشمن ، وآنچه بگشاید حصار ))