1. ۱تا ز مشک ختنت، دایره بر نسترن است سبزهٔ خط تو آرایش برگ سمن است
2. ۲از دل مشک و سمن گرد برآورد، زرشک گرد مشک تو که برگرد گل و نسترن است
3. ۳زره جعد تو را حلقه مشکین گره است رسن زلف تو را، چنبر عنبر شکن است
4. ۴بخت شوریده من خفته‌تر از غمزه توست زلف آشفته تو بسته تراز کار من است
5. ۵خال و خط و دهنت چشمه خضر و ظلمات رخ و زلف و زنخت یوسف و چاه و رسن است
6. ۶یوسف عهد خودی، نه نه چه یوسف که تو را یوسفی گمشده در هر شکن پیرهن است
7. ۷سنبل زلف سرانداز تو عنبر زده استنرگس ترک کماندار تو ناوک فکن است
8. ۸حلقه گوش تو، یا رب، چه صفایی دارد کز صفا حلقه بگوشش شده در عدن است
9. ۹دل فدای سر زلف تو که هر تاتارش خون بهای جگر نافه مشک ختن است
10. ۱۰جان نثار لب لعل تو که از غیرت او داغ غم بر دل خونین عقیق یمن است
11. ۱۱در غم شهدلبان شکرین تو مرا تن بیمار گدازان چو شکر در لبن است
12. ۱۲تا دلم در شکن زلف تو آرام گرفت دیده من شده در خون دل خویشتن است
13. ۱۳سر زلفت به قدم چهره مه می‌سپرد گوییا نعل سم اسب وزیر زمن است
14. ۱۴آن فلک قدر ملک مهر کواکب موکب که زحل حزم و زحل عزم و عطارد فطن است
15. ۱۵آفتاب فلک جاه، غیاث الحق و دین که محمد و صفت و نام محمد سنن است
16. ۱۶ناصر شرع نبی، نایب عدل عمرست وارث علم علی، صاحب خلق حسن است
17. ۱۷آنکه بر مسند ایوان سخا پادشه است وانکه در عرصه میدان سخن، تهمتن است
18. ۱۸آنکه اندر نظرش، صورت دنیا و فلک راست چون پیرزنی در پس چرخ کهن است
19. ۱۹ای که بر خاک درت مهر فلک را حسد است وی که در درج دلت روح ملک را سکن است
20. ۲۰خرد از سحر حلال سخنت مدهوش است دل و جان بر خط و خال و قلمت مفتتن است
21. ۲۱در مقامی که صریر قلمت در نغم است در زمانی که زبان سخنت در سخن است
22. ۲۲تیغ هر چند که آهن دل و پولاد رگ است شمع با آنکه زبان آور و آتش دهن است
23. ۲۳تیغ را دست هنر مانده به زیر کمر است شمع را تیغ زبان سوخته اندر لگن است
24. ۲۴لطفت آن در ثمین است که در رشته عقل مایه و سود جهانش همه در ثمن است
25. ۲۵به صفت، رای تو نور است و فلک چون جسم است به مثل، عدل تو جان است و جهان همچو تن است
26. ۲۶چهره عقل تو فارغ ز غبار ستم است عرصه ملک تو ایمن ز سپاه فتن است
27. ۲۷روبه از تقویت شوکت تو شیردل است پشه از تربیت همت تو پیل تو است
28. ۲۸سلک دور قمر از واسطه کلک و کفت لله الحمد، که با رونق نظم پرن است
29. ۲۹دیده حاسد تو تیر بلا را هدف است سینه دشمن تو تیغ فنا را محن است
30. ۳۰سایه از هر که همای کرمت باز گرفت کاسه چشم و سرش مطعم زاغ و زغن است
31. ۳۱بر زوایای ضمایر نظرت مطلع است در سراپای سرایر قلمت موتمن است
32. ۳۲دشمن ار سرکشیی کرد چو شمع از تو چه غم زانکه آن سرکشی‌اش موجب گردن زدن است
33. ۳۳فلک از ایودچی درگه عالی تو گشت هر شبی بر فلک از انجم از آن انجمن است
34. ۳۴صاحبا بحر مدیح تو نه بحریست کزان کشتی طبع رهی را ره بیرون شدن است
35. ۳۵مدح جاه تو نه از روی و ریا می‌گویم که مرا مدح تو در جان چو روان در بدن است
36. ۳۶بیت من گرنه به مدح تو بود باد خراببیت کان نبود بیت تو بیت الحزن است
37. ۳۷حق علیم است که در حب محمد امروز صدق سلمان نه کم از صدق اویس قرن است
38. ۳۸از جبینم همه آثار سعادت تابد از چه رو، زانکه به خاک در تو مقترن است
39. ۳۹تا سپیدی رخ برف و سیاهی سحاب در چمن موجب سرسبزی سروچمن است
40. ۴۰باد، آزاد ز باد ستم و جور زمان سر و جاه تو که سر سبزتر از نارون است