1. ۱تا باد خزان رانگ رز رنگرزان است گویی که چمن کارگه رنگرزان است
2. ۲بر برگ رز اینک به زر آب است نوشته کانکس که چنین رنگ کند رنگرز آن است
3. ۳رفت آنکه به زنگار و بقم سبزه و لاله گفتی که سم گور و لب رنگرزان است
4. ۴امروز چو چشم اسد و شاخ غزال است گر شاخ درخت است و گر رنگرزان است
5. ۵بر برگ رزان قطره باران شده ریزان اشکی است که بر چهره عشاق روان است
6. ۶در آب شمر آن همه ماهی زراندود بید از پی آن ریخت که به راه یرقان است
7. ۷تا ابر سر خوان فلک دیده پر از برگ از ذوق فرود آمده آبش به دهان است
8. ۸یاران سبک روح معطل منشینید امروز که روز طلب و رطل گران است
9. ۹ماه رمضان رفت، دگر عذر میارید خیزید و می‌آرید که عیدست و خزان است
10. ۱۰در غره شوال محرم نبود، می آن رفت که گویند رجب یا رمضان است
11. ۱۱عمر از پی دنیا مگذارید به سختی خوش می‌گذرانید که دنیا گذران است
12. ۱۲نای است فرو رفته دم آواز دهیدش کو گوش به ره دارد و چشمش نگران است
13. ۱۳از دست مغان چنگ از آن رو که زنندش در بارگه شاه برآورده فغان است
14. ۱۴دارای زمان، شیخ حسن، آنکه به تحقیق دارای زمین است و خداوند زمان است
15. ۱۵بحری است که در وقت سکون، کوه رکاب است ابری است که گاه حرکت، برق عنان است
16. ۱۶آن نیست قضا کز سخن او به درآید هرچیز که او گفت چنین است چنان است
17. ۱۷ای شیر شکاری که دل شیر زبیمت همچون دل آهوی فلک در خفقان است
18. ۱۸جود تو محیطی است که بی غور و کنار است جاه تو جهانی است که بی حد و کران است
19. ۱۹قدر تو درختی است که طاووس فلک را پیوسته بر اغصان جلالش طیران است
20. ۲۰عدل تو چو رسم ستم اسباب جدل را برداشته یکبارگی از روی جهان است
21. ۲۱در مملکتت آنچه بگویند کسی هست کز بهر جدل تیز کند تیغ فسان است
22. ۲۲ناداده به عهد تو کسی آب حسامت انصاف تو مالیده بسی گوش کمان است
23. ۲۳ورنه چه سبب میل کمان است به گوشه خود را ز چه رو تیغ کشیده ز میان است
24. ۲۴الا که سنان همچو حسام از گهر بد در مملکتت طعنه زدن کس نتوان است
25. ۲۵امروز از ایشان که به مجموع مذاهب مستوجب حدند و حسام است و سنان است
26. ۲۶هر چیز تنی دارد و جانی و روانیتو جان و تن ملکی و حکم تو روان است
27. ۲۷بخت از هوس صحبت تو خواب ندارد زان روز و شبش خاک جناب تو مکان است
28. ۲۸گر بخت شود عاشق روی تو عجب نیست تو وجه حسن داری و بخت تو جوان است
29. ۲۹شاها چو دعا گوت بسی‌اند دعاگو تا ظن نبری کو ز قبیل دگران است
30. ۳۰در راه هوا، مجمره و شمع دمی گرم دارند ولی این به دم و آن به زبان است
31. ۳۱جایی که درآید به زبان بلبل طبعم آنجا شکرین نکته طوطی، هذیان است
32. ۳۲من ختم سخن می‌کنم اکنون به دعایت کامین ملایک ز میان دل و جان است
33. ۳۳تا هست جهان در کنف امن و امان باد ذات تو که او واسطه امن و امان است