1. ۱ای شکنج آستینت موج دریابار جودای سپهر پیر را ذات تو فرزند خلف
2. ۲کاروانی کز دیار همتت گردد رواننقش پای ناقه اش گوهر دهد همچون صدف
3. ۳روی بر خاک درت سوده ست بهر کسب نوربی سبب نبود به روی ماه، آثار کلف
4. ۴جانب خارا دود بر کینه خواهی همچو آببشنود گر شیشه از حفظ تو بانگ لاتخف
5. ۵گرچه همت می کند منعم، ولی در پیش توعرض حال خویش می گویم، تکلف برطرف
6. ۶سیلی امواج این دریا مرا بی تاب کردتا به کی دندان فشارم بر دل خود چون صدف
7. ۷شد لباسم بس که رهن باده در میخانه هاچون نهال تاک نبود سترپوشم غیر کف
8. ۸بر سر دستار من هرگه نسیمی بگذردهمچو گل افتد ازو هر پاره ای بر یک طرف
9. ۹کهنه کفشم را که شد سوراخ در سرپنجه اشکرده سر بیرون ازو انگشت پایم چون کشف
10. ۱۰چون جلاجل، زردگوشانم به دور دایرهایستاه، می زنند از روی طعنه کف به کف
11. ۱۱کاین چه اوقات است، بر حال تو رحم است ای سلیمکس مبادا همچو من تیر ملامت را هدف
12. ۱۲همگنان را ماتمم باشد عروسی، تا به کیشیون من باعث عیش کسان باشد چو دف
13. ۱۳نه فلک در موج خیز از آب گوهرهای منخشک لب از تشنگی من همچو دریای نجف
14. ۱۴ای سحاب وادی لب تشنگان، بر آتشمقطره ای افشان، مگر کم گرددم این تاب و تف
15. ۱۵دست پرورد وفایم، بی حقیقت نیستمگر کسی نیکی کند با من، نمی گردد تلف
16. ۱۶در تلافی گوهر شهوار می گیرد ز منقطره ی آبی دهد گر روزگارم چون صدف