1. ۱عاقبت گردید از طبع غرورافزای مننقطهٔ قاف قناعت، دانهٔ عنقای من
2. ۲درخور امید من، کامی ندارد آسماناز ترنج سبز او، کی بشکند صفرای من
3. ۳از غرور طبع باشد گر سخن کم می کنمهست خاموشی فغان گوش استغنای من
4. ۴در میان هردو دستم پرورد همچون صدفآسمان دانسته قدر گوهر یکتای من
5. ۵هست طبعم وارث تاج و نگین مهر و ماهبی سبب نبود به گردون این همه غوغای من
6. ۶با خریدار متاع خود شریکم در زیاننیست چون گوهرفروشان آب در کالای من
7. ۷هر متاعی راکه قدری هست، دلال خود استبخت گو یاری مکن، سوداست گر سودای من
8. ۸نیست عیبی از مکرر بستن مضمون مراچهچهه بلبل بود تکرار معنی های من
9. ۹بر محک بیهوده تا کی زند گردون مراپاکی من همچو زر پیداست از سیمای من
10. ۱۰از جهان دیگر چه می باید ترا ای درد عشقپادشاه هفت اقلیمی ز هفت اعضای من
11. ۱۱ما و دل دانیم کز دوران چه خون ها می خوریمهم پیاله نیست کس با من بجز مینای من
12. ۱۲شمه ای از حال امروزم اگر آگه شودپیش ننهد پا به عزم آمدن فردای من
13. ۱۳بس که بیهوده دویدم در ره آوارگیچون صریر خامه در فریاد آمد پای من
14. ۱۴تا دمی باقی ست، ترک خون فشانی کی کندچون گلوی صید بسمل، چشم خون پالای من
15. ۱۵کار من رنگی ز انفاس مسیحا برنکردهمچو شمع کشته، آتش می کند احیای من
16. ۱۶همو گل لرزم به خود از دیدن باد صبابس که می ترسم فروریزد ز هم اعضای من
17. ۱۷از ضعیفی، آه گرمی کرد کارم را تمامهمچو شمع از یک فتیله سوخت سر تا پای من
18. ۱۸روزنم هرگز نشد روشن، مگر پیوسته استهمچو ابروی بتان بر یکدگر شب های من؟
19. ۱۹طالعی دارم درین ویرانه کز سرگشتگیخشت همچون آسیا گردد به زیر پای من
20. ۲۰من مدارا می کنم با خصم خود، ورنه به برقتیغ بازی می کند برگ نی صحرای من
21. ۲۱بس که لبریز سرشک آتشین گردیده امبرق بیرون می جهد چون ابر از اعضای من
22. ۲۲هفت گردون را به هم بگداخت همچون هفت جوشدود آتشبار، یعنی آه برق آسای من
23. ۲۳بس که گرم جستجو گردیده ام د راه شوقشمع روشن می توان کردن ز نقش پای من
24. ۲۴دوستان در کینه ی من کم ز دشمن نیستندهر حباب باده باشد سنگ بر مینای من
25. ۲۵خلعت عیشم اگر کوتاه باشد دور نیستهمتی دارد فلک کوته تر از بالای من
26. ۲۶هر نشاطم را غمی پنهان به زیر دامن استنیست خالی زاستخوان همچون رطب حلوای من
27. ۲۷آتشی در زیر پا دارم که از تأثیر آندست می سوزد چو روی تابه، پشت پای من
28. ۲۸مدح اگر گویم، ثنای شاه مردان می کنمجز به جام جم فرو ناید سر مینای من
29. ۲۹آفتاب مشرق دین، برق خرمن سوز کفرقبله ی من، دین من، ایمان من، مولای من
30. ۳۰بر زبان هر سر مویم حدیث مدح اوستهمچو طوطی نطق دارد سبزه ی صحرای من
31. ۳۱یا علی بن ابی طالب به حالم رحم کنتیره شد چون دل ز خاک هند سر تا پای من
32. ۳۲گردد از روی سیاهم تیره خاک درگهتگر سجود او شود روزی جبین آرای من
33. ۳۳یادی از دام کبوتر می دهد پیراهنممی تپد از بس ز شوق درگهت اعضای من
34. ۳۴خفتگان آن حریم، آسودگان جنت اندای خوشا احوالشان، خالی ست آنجا جای من
35. ۳۵مانده پا در قیر ازین خاک سیاهم چون سلیمدست من گیر و برونم آر ای مولای من