1. ۱اگر برم به سوی چشم اشکبار انگشتچو ماه نو شود آلوده ی غبار انگشت
2. ۲ز ریشه شانه ی عاج است ناخنم گوییز بس گزیده ام از دست روزگار انگشت
3. ۳نچیده ام چو گلی یارب از کجا داردمرا به دست چو ماهی هزار خار انگشت
4. ۴ز بس به سر زدم از غم، عجب نباشد اگرکند چو نی به کفم ناله های زار انگشت
5. ۵گرهگشایی کار مرا هنوز کم استبه کف چو شانه اگر باشدم هزار انگشت
6. ۶ز بس که می گزدم نام خویشتن از ننگز خاتم است مرا در دهان مار انگشت
7. ۷مرا که هیچ به دستم نمانده، حیرانمکه چون گرفته چنینم به کف قرار انگشت
8. ۸مبند شرط برای شمردن غم منکه باخت خاتم خود را درین قمار انگشت
9. ۹به راه شوق ز بس با کف تهی رفتمبه دست بود عصای من فگار انگشت
10. ۱۰زمانه تافته دست من آنچنان که مرابه کف چو شاخ غزال است تابدار انگشت
11. ۱۱به روی آینه ی خاطرم ز دور فلکنشسته بر سر هم گرد غم، چهار انگشت
12. ۱۲به من کسی ننماید ره گریز، افسوسکه نیست در کف یک کس درین دیار انگشت
13. ۱۳به این جهان ز عدم آمدن پشیمان استازان همیشه گزد طفل شیرخوار انگشت
14. ۱۴مجوی کام دل از روزگار و فارغ باشبه ذوق مهره مکن در دهان مار انگشت
15. ۱۵ز آرزوی یک انگشت انگبین چون طفلمکن به خانه ی زنبور، زینهار انگشت
16. ۱۶چو غنچه کز قلم زنبق آشکار شودبرای حرف من آرد قلم به بار انگشت
17. ۱۷ز خون همیشه به چشمم مژه حنا داردبدان صفت که به سرپنجه ی نگار انگشت
18. ۱۸مکن به حلقه ی آن زلف تابدار انگشتکه هیچ کس نکند در دهان مار انگشت
19. ۱۹ز بس به حرف من انگشت آن نگار نهادبه دست او شده رنگین چو لاله زار انگشت
20. ۲۰ز شوق او شدم آشفته گو، ازان دایمقلم نهاده به حرف من فگار انگشت
21. ۲۱دلم به سینه ز شوق لب تو می لرزدچنان که در کف می خواره از خمار انگشت
22. ۲۲چگونه پرده ز رویت کشم، که درگیردز تاب آتش روی تو شمع وار انگشت
23. ۲۳اشاره ی تو مرا می کشد، فغان که چو تیربه صیدگاه تو می افکند شکار انگشت
24. ۲۴ز آب و رنگ گل باغ عارضت گلچینگمان بری که مگر بسته در نگار انگشت
25. ۲۵ز ابروی تو سراغ دل حزین کردمدراز کرد سوی زلف تابدار انگشت
26. ۲۶به قمریان چمن تا ترا سراغ دهدچو بید شد همه تن سرو جویبار انگشت
27. ۲۷برای آن که ز من صد سخن به دل گیریچه می زنی به لبم باز صفحه وار انگشت
28. ۲۸شکن ز موی تو افتاده شیشه ی دل راگره ز زلف تو دارد به یادگار انگشت
29. ۲۹قلم ز شرح حساب غمم شود عاجزچنان که از کرم شاه کامکار انگشت
30. ۳۰شه سریر ولایت، علی ولی اللهکه می کند به کفش کار ذوالفقار انگشت
31. ۳۱ایا شهی که بود گلستان همت راکف تو گلبن احسان و شاخسار انگشت
32. ۳۲برد به پایه ی قدر تو آسمان حسرتگزد ز حیرت جاه تو روزگار انگشت
33. ۳۳به کشوری که سپاه تو رو نهد چون سیلز گردباد برآرد به زینهار انگشت
34. ۳۴ز ذوق عهد تو خیزد صدای چینی ازوز برق، ابر زند چون به کوهسار انگشت
35. ۳۵ز فیض بخشی عهد تو خوبرویان راچو سرخ بید برآرد ز خود نگار انگشت
36. ۳۶کف نوال تو دریای همت است و ازوبود روانه به هرسو چو جویبار انگشت
37. ۳۷نسیم ز آتش قهرت خبر به گلشن بردبود به رعشه ازان در کف چنار انگشت
38. ۳۸به زیر سر چونهد دست دشمنت در خوابشود برای سرش نیزه لاله وار انگشت
39. ۳۹چنان محیط کفت در سخا تلاطم کردکه همچو موج ازو رفت برکنار انگشت
40. ۴۰پی اطاعت رای تو تا نهد بر چشمدمیده پنجه ی خورشید را هزار انگشت
41. ۴۱به خاک کشته ی تیغ تو شمع کی باشد؟به زینهار برآورده از مزار انگشت
42. ۴۲بود ز مایه ی بحر کف تو در عالمگهرفشان چو رگ ابر نوبهار انگشت
43. ۴۳به انقیاد ضمیر تو گر نهد بر چشمبرد ز دیده ی اعمی برون غبار انگشت
44. ۴۴محبت تو دم مرگ دستگیر بودچنان که اهل هنر را به وقت کار انگشت
45. ۴۵ازین که مدح ترا می کند به صفحه رقمبه عضوهای دگر دارد افتخار انگشت
46. ۴۶به سر چو تاج خروس است جای پنجه ی منز بس گرفته ز مدح تو اعتبار انگشت
47. ۴۷همان به صفحه ثنای ترا رقم سازمبه دست اگر شودم خشک، خامه وار انگشت
48. ۴۸ز گردباد شد از روشنایی مدحتبلند در طلب من ز هر دیار انگشت
49. ۴۹عجب که وادی مدح تو طی تواند کردبه سعی خامه چو طفلان نی سوار انگشت
50. ۵۰شها منم که بر خصم، طبع من هرگزبه پشت چشم نمالیده شرمسار انگشت
51. ۵۱ز اعتراض کلامم همیشه حاسد راخزیده در شکن آستین چو مار انگشت
52. ۵۲ورق ز گفته ی رنگین من حنایی شدمگر نهاده به حرف من آن نگار انگشت؟
53. ۵۳به گلستان ثنای تو چون گل صد برگازین قصیده به دستم بود هزار انگشت
54. ۵۴بلندتر بود از آفتاب در معنیرباعی ام که به صورت بود چهار انگشت
55. ۵۵به معنی سخنم نارسیده، نیست عجبنهد به حرف من ار خصم بی وقار انگشت
56. ۵۶مقرر است که از بهر امتحان، اولنهند بر دم شمشیر آبدار انگشت
57. ۵۷سلیم، عرض هنر پیش شاه بی ادبی ستبکش عنان قلم را، نگاه دار انگشت
58. ۵۸برآر دست دعا پیش ازان که از سخنتزبان برآورد از بهر زینهار انگشت
59. ۵۹همیشه تا که شود پنجه از حنا رنگینمدام تا که ببندند در نگار انگشت
60. ۶۰جهان به زیر نگین تو باد و چون خاتمکند به چشم حسود تو روزگار انگشت