1. ۱شنیدم روزی از خونابه نوشیچو گل از پاره ی تن خرقه پوشی
2. ۲نه فکر زندگی او را، نه مرگیچو سرو آزاده ی بی شاخ و برگی
3. ۳در معنی به گوش خود کشیدهشده همچون عصای خود جریده
4. ۴تنش چون شعله با پوشش به پرخاشکلاهش موی سر چون کلک نقاش
5. ۵چو دریا کاسه چوبین در میانشولی موج گهر تا آسمانش
6. ۶زده داغ سرش بر گل سیاهیجنون او را کلاه گاه گاهی
7. ۷نظرها کرده خضر از بس به سویششده در دست نرگسدان سبویش
8. ۸چو مجنون روز و شب در کوه و صحرانبوده فرش خوابش غیر خارا
9. ۹به زیر خاربن از بی پناهیشده پرخار اعضایش چو ماهی
10. ۱۰هر انگشتش کلید قفل وسواسجنون او را به سر چون مور در طاس
11. ۱۱کناره جو ز خلق از بی رجوعیچو نقل خویشتن نامش «وقوعی»
12. ۱۲که چندی پیش ازین از جوش سودامرا شوق سفر انگیخت از جا
13. ۱۳ز هر عضوم تپیدن زد چنان سرکه شد پیراهنم دام کبوتر
14. ۱۴نبودی یک نفس جایی قرارمبه گردش بود چون گردون مدارم
15. ۱۵سرم پا را به ره می کرد تکلیفبه هرسو می دویدم چون اراجیف
16. ۱۶دوپای تیزرفتارم به رفتنشده مقراض در منزل بریدن
17. ۱۷کف پایم کبود از سنگ تعجیلسراپا آبله همچون کف نیل
18. ۱۸دمی گر می کشیدم پا به دامانسرم می گشت همچون جام مستان
19. ۱۹ز خورشیدم جهانگردی فزون شدبه ملک مصر شوقم رهنمون شد
20. ۲۰چه دیدم، رود نیل چرخ رفتارچو مستانش ز موج آشفته دستار
21. ۲۱یکی دریای ژرفی آسمان تابز زلف موج او هر حلقه گرداب
22. ۲۲به عرض شوق، عرضش کرده بازیچو عمر خضر طولش در درازی
23. ۲۳چه آبی، مست و تند و عربده جوشده از چارموجه، چار ابرو
24. ۲۴ز موجش نقش فیل مست معلومنهنگ آن فیل را گردیده خرطوم
25. ۲۵حبابش وقت طوفان کرده در اوجشکار اختران با بحری موج
26. ۲۶کف آورده به لب هرگه غضبناکز دریا آب گشته زهره ی خاک
27. ۲۷درو موج از ترشرویی چنان تندکزان گردیده دندان صدف کند
28. ۲۸ز چشم ماهیان فوج در فوجچراغان بود در هر کوچه ی موج
29. ۲۹ز سیمین ماهیان او به گردابنمایان جوهر آیینه ی آب
30. ۳۰فلک، پیری که در دامان آن رودبه صابون صدف در گازری بود
31. ۳۱چه شد گر گوش ماهی پر ثقیل استکه موجش مصرع بحر طویل است
32. ۳۲به هرسو کشتی گردون طرازینه کشتی، نوعروس پرجهازی
33. ۳۳چو رود می گساران نغمه پردازچو موسیقار امواجش خوش آواز
34. ۳۴زلالش روشنی بخش نظارهچکیده گویی از چشم ستاره
35. ۳۵حبابش از شفق چون چشم مخمورسواد موج او چون طره ی حور
36. ۳۶چو خوبان در کف موجش سفینهحبابش از زر ماهی خزینه
37. ۳۷کند تا تشنگان را عذرخواهیزلال او زبان دارد ز ماهی
38. ۳۸ز بس کز شاخ مرجانش به تنگ استچو دهقان، اره بر پشت نهنگ است
39. ۳۹مزین گشته از صنع الهیدهان موجش از دندان ماهی
40. ۴۰چه وصف او کنم کان بی شمار استحدیث زلف موجش حرف مار است
41. ۴۱مرا واجب شد از دنیا گذشتنکه می بایست ازان دریا گذشتن
42. ۴۲ازین اندیشه شد دل ناصبورمکه چون خواهد شد از اینجا عبورم
43. ۴۳که ناگه گشت پیری خوب رخسارچو صبح از دامن دریا نمودار
44. ۴۴نمک پرورده ملاح ملیحیچو کلک نکته پردازان فصیحی
45. ۴۵ز کشتی تخت شاهی کرده اسبابچو مستان پادشاه عالم آب
46. ۴۶ز پیری پیکرش مشت خمیریشده هر تار مویش جوی شیری
47. ۴۷دهن چون زاهدان پاکدامانگسسته رشته ی تسبیح دندان
48. ۴۸نظر در انتظار مرگ ناگاهز عینک دیده بانش بر سر راه
49. ۴۹شده از لاغری بازو چو انگشتشکم همچون کمان چسبیده بر پشت
50. ۵۰به رویش بینی از بس ضعف و اندوهکشیده تیغ همچون بینی کوه
51. ۵۱نمانده قوتش در پنجه ی روحبه یک کشتی سفرها کرده با نوح
52. ۵۲ز بس کز ضعف پیری گشته بی تاببه سویی رفته هرعضوش چو سیماب
53. ۵۳به عمر خود چو موج از خواهش دلقدم ننهاده از دریا به ساحل
54. ۵۴به طفلی دایه ی گردون در آن آببریده ناف او با ناف گرداب
55. ۵۵به وقت صحبت او را بود در کامزبان از چرب نرمی مغز بادام
56. ۵۶چو دید آن ناتوان مضطرب حالز دورم بر لب دریا چوتبخال
57. ۵۷به سوی من شتابان آمد از راهسری در رعشه چون شمع سحرگاه
58. ۵۸ز افلاسش تنی بیمار دیدمعلاجش شربت دینار دیدم
59. ۵۹چو غنچه از گره نقدی گشودمبه خرج همتم چیزی فزودم
60. ۶۰به او گفتم که ای آشفته چون گلقد خم گشته ات این آب را پل
61. ۶۱به قید زندگی هرکس اسیر استز فکر آب و نانی ناگزیر است
62. ۶۲چو داری آب ازین دریای بی بنبگیر این را بهای نان خود کن
63. ۶۳ز گفت و گوی من چون گل برآشفتولی بر روی من خندان شد و گفت
64. ۶۴چو داغ عشق، ای آشفته کردارزر خود را به دست خود نگه دار
65. ۶۵مرا این شغل از روی هوس نیستامید مزد کار از هیچ کس نیست
66. ۶۶که می جویم رضای آشناییخدای همچو من صد ناخدایی
67. ۶۷عطای او کشد گر خوان احساندهن گردد صدف را پر ز دندان
68. ۶۸فشاند ابر فیضش دایم از اوجز باران دانه ی مرغابی موج
69. ۶۹سحاب لطفش از فیض جهانتاببه خارستان ماهی می دهد آب
70. ۷۰چو گوهر را ز عصمت دیده عاریبه دست بط سپرده پرده داری
71. ۷۱ز ضبطش آدم آبی نهانیکند بر گله ی ماهی شبانی
72. ۷۲ز عدلش ظلم شد بحر خطرناککزان یک موج باشد مار ضحاک
73. ۷۳ز بحرش تر نگردد بال پروازز بس مالیده بط را روغن غاز
74. ۷۴بود از پرتو لطفش به گردابچراغ چشم ماهی روشن از آب
75. ۷۵کجا غم خاطرم را ریش داردکه او از من، غم من بیش دارد
76. ۷۶قناعت چون مرا در کارسازی ستز اسباب جهانم بی نیازی ست
77. ۷۷حبابم شب به دریا خانمان استچراغ خانه، چشم ماهیان است
78. ۷۸ز سامان نیست آنجا جز هواییز موج افتاده فرش بوریایی
79. ۷۹نیم هرگز خجل از روی مهمانندارم خانه خواهی غیر طوفان
80. ۸۰ز دریا یک دم آبم در سبو نیستسر و کارم بجز با آبرو نیست
81. ۸۱چو ابر از بی سبویی مضطرب حالز دریا می برم آبی به غربال
82. ۸۲ز فقرم آب باریکی ست در جوکه بر دریا زند چون موج پهلو
83. ۸۳صدف نبود که می بینی به گردابنهادم نان خشک خویش در آب
84. ۸۴به این تلخی کام، از حرص دنداننکردم تیز بر حلوای سوهان
85. ۸۵نکردم خضر راه بینواییطمع را چون سلام روستایی
86. ۸۶بود ننگم که بگشایم دهان راز حرص نان دهم زحمت جهان را
87. ۸۷ز حمل خود کشد آن مادر آزارکه دارد در شکم طفل شکم خوار
88. ۸۸پی زر کی شوم از حرص راهیبود گنج روانم فوج ماهی
89. ۸۹ز دام ماهی ام هرلحظه کامی ستمرا هم این چنین با خویش دامی ست
90. ۹۰اگر هرگز دهم تن در غم قوتهمین کشتی تنم را باد تابوت
91. ۹۱بگفت این و ز روی مهربانیبه صد شوخی و صد شیرین زبانی
92. ۹۲به عزت جای داد آن بی قرینهچو بیت انتخابم در سفینه
93. ۹۳چو آن کشتی ز ساحل بادبان شدبه روی آب همچون بط روان شد،
94. ۹۴ازان فرزانه پیر لجه پیماحکایت گونه ای کردم تمنا
95. ۹۵که خواهم قصه ای نشنیده گوییسخن از هرچه گویی، دیده گویی
96. ۹۶به گوشم کش چو گوهر داستانیچو موج افکن برین ره نردبانی
97. ۹۷پی گوهرفشانی پیر دانالبی جنباند همچون موج دریا
98. ۹۸که روزی از تقاضای زمانهدرین دریای ژرف بی کرانه
99. ۹۹به کشتی می شدم هرسو شتابانسوار اسب چوبین همچو طفلان
100. ۱۰۰ز شوق صید ماهی ناشکیباتنم در کشتی اما دل به دریا
101. ۱۰۱به چشمم چیزی آمد از ره دورکه می آورد این دریای پرشور
102. ۱۰۲شد از این آب، بعد از موج بسیارتنی چون سینه ی ماهی نمودار
103. ۱۰۳رفیقی داشتم با خود قرینهکه تنها نیست مصرع در سفینه
104. ۱۰۴بگفتم با رفیق خویش بی تابکه آتشپاره ای می آورد آب
105. ۱۰۵کشیده رخت بیرون جانش از تنکه آب افکنده بر رویش چو روغن
106. ۱۰۶چو غواصان بیا همت گماریمکه همچون گوهر از آبش برآریم
107. ۱۰۷دهیمش جای در خاکی به صد تابکه جای گنج باشد خاک، نه آب
108. ۱۰۸شتابان کرد کشتی را روانهگرفتیمش سر ره عاشقانه
109. ۱۰۹نمی آمد برون آسان، که می جستتن لغزنده اش چون ماهی از دست
110. ۱۱۰چو عکس آفتاب از موج آبشبرآوردیم با چندین طنابش
111. ۱۱۱به صد زحمت زآب موج پردازبرآمد چون تذرو از سینه ی باز
112. ۱۱۲نمایان شد در اوج آفتابیفروزان اختری از برج آبی
113. ۱۱۳رخی چون برگ گل بسیار نازکتنی همچون دل بیمار نازک
114. ۱۱۴هنوزش خط نرسته از بناگوشبه مرگ عاشقان زلفش سیه پوش
115. ۱۱۵خم آن زلف را رخ در میانهچراغی بود در زنجیرخانه
116. ۱۱۶برو کردم نظر از مهربانیبه رویش بود رنگ زندگانی
117. ۱۱۷شدم نزدیک آن دلخسته گریانگرفتم دست او را چون طبیبان
118. ۱۱۸ز نبضش جنبشی چون موج بنمودحباب آسا هنوزش یک نفس بود
119. ۱۱۹نمودم سرنگون همچون سبویشدو ساعت آب می رفت از گلویش
120. ۱۲۰روان گر آب دیرش از گلو بودز تنگی دهان آن سبو بود
121. ۱۲۱چو چشمه آب می رفت از دهانششده آن چشمه را ماهی زبانش
122. ۱۲۲چو آب خورده را آن عشوه انگیزشکوفه کرد همچون نخل نوخیز،
123. ۱۲۳به کهنه پاره ای پوشیدمش سرچو گنجی یافت کس، پوشیده بهتر
124. ۱۲۴نیامد آن نهال سیب غبغبز بیهوشی به خود یک روز و یک شب
125. ۱۲۵سفیده دم کزین دریای پرشورعیان شد بادبان کشتی نور
126. ۱۲۶شد، از بس کرد فیض صبح تأثیربه دریا هر حبابی کاسه ی شیر
127. ۱۲۷ز تحریک نسیم صبحگاهیبه جنبیدن درآمد مرغ و ماهی
128. ۱۲۸ازان مستی چو نرگس دیده بگشودبجنبید و به خواب راحت آسود
129. ۱۲۹چو صبح از روی دریا کرد قد راستغبار از کوچه های موج برخاست
130. ۱۳۰دلم شد جمع ازان گل، غنچه کرداربه صیادی نهادم رو دگربار
131. ۱۳۱مبادا کشتی کس در تباهیمهم در دام و من مشغول ماهی
132. ۱۳۲به سوی او دویدم باز بی تابکه ناگه چشم بگشود از شکرخواب
133. ۱۳۳مرا چون بر سر بالین خود دیدز حال خود چو مستان باز پرسید
134. ۱۳۴گل طبعم درآمد در شکفتنبگفتم آنچه می بایست گفتن
135. ۱۳۵ازو من هم سخن بی تاب جستمز گوهر سرگذشت آب جستم
136. ۱۳۶دهن کرد از سخن چون غنچه رنگینسخن را از تبسم ساخت شیرین
137. ۱۳۷که در دامان این دریای پرشوردهی باشد چو شهر مصر معمور
138. ۱۳۸فضایش سبز و خرم همچو کشمیرسواد هند از دوریش دلگیر
139. ۱۳۹عروس اصفهان بسته نگارششده شهر حلب آیینه دارش
140. ۱۴۰سوادش چون بیاض صبح پر نورسیاهی می زند بر شام از دور
141. ۱۴۱ازو تا مصر، یک شب در میان استبه عالم گر بهشتی هست، آن است
142. ۱۴۲دهی زین سان که مثلش کس ندیده ستپدر بهر مقام من خریده ست
143. ۱۴۳ز کنج ده، فضای شهر به نیستبرای عیش، جایی به ز ده نیست
144. ۱۴۴لب کشت و کنار جویبارانبط می در میان چشمه ساران
145. ۱۴۵کند غارت متاع پارساییمی و آواز و حسن روستایی
146. ۱۴۶خروشان گله های میش و برهز صوت زیر و بم پر، کوه و دره
147. ۱۴۷به مستی کبک را جوجه ز دنبالدوان چون از پی دیوانه اطفال
148. ۱۴۸ز نقل می مجو در ده نشانهکه باشد نقلدان هر طاق خانه
149. ۱۴۹لبالب سفره ی هر مرد دهقانز نعمت همچو انبان سلیمان
150. ۱۵۰ازو بیند ز بس جا را به خود تنگکند با کبک، مرغ خانگی جنگ
151. ۱۵۱کبابش را شراب از پی رسیدهز خونی کز کباب تر چکیده
152. ۱۵۲درین ده داشتم عیش مدامیز زلف شاهدانم بود دامی
153. ۱۵۳پی خدمت، غلامان گزیدهچو مژگان پیش چشمم صف کشیده
154. ۱۵۴دل مادر ز مهر من پرآشوبپدر در عشق من همچشم یعقوب
155. ۱۵۵به خوبی روزگارم طاق می گفتز دامادی پدید آمد مرا جفت
156. ۱۵۶به عیشم صرف می شد زندگانیکه ناگه از قضای آسمانی،
157. ۱۵۷ره سیرم به دریابار بنمودچو ابرم احتیاج آب یم بود
158. ۱۵۸غلامی همره من قد برافراشتبرای غسل کردن رخت برداشت
159. ۱۵۹کشان از هر طرف چون باد، دامانرسیدم بر لب دریا خرامان
160. ۱۶۰مرا چون دید آن دریای پرجوشز شوق من گشود از موج، آغوش
161. ۱۶۱به آبم رهنمون چون گشت دورانز سر تا پا شدم چون تیغ عریان
162. ۱۶۲به کشتن چون کسی را برد رهزنلباسش را برون می آرد از تن
163. ۱۶۳وداع خویشتن کردم به ساحلدر آن دریا شدم چون قطره داخل
164. ۱۶۴نهادم پای خود را چون در آن آبسرم آمد به گردیدن چو گرداب
165. ۱۶۵برآمد طاقتم را پای از جاچو عکس ماه افتادم به دریا
166. ۱۶۶به ساحل آن غلام و من به گردابنمی باشد کسی را سایه در آب
167. ۱۶۷نبود از هیچ سو چون دستگیریفرورفتم به دریا تا به دیری
168. ۱۶۸سوی پستی شدم از بس سبکتازبه سرگوشی بگفتم با صدف راز
169. ۱۶۹نهادم چون سوی زیرزمین گامسواد اعظمی دیدم عدم نام
170. ۱۷۰درو نگذشت اوقاتم به افسونکه می بایست آنجا گنج قارون
171. ۱۷۱وز آنجا کردم انداز بلندیبه بال موج، پرواز بلندی
172. ۱۷۲به هرجا بود اوجی، پا نهادمقدم بر عالم بالا نهادم
173. ۱۷۳به من عیسی نفس را کرد زنجیرشدم از خانه ی خورشید دلگیر
174. ۱۷۴ازان هم رویگردان شد دماغمنفس کش ورنه کردی چون چراغم
175. ۱۷۵ز زیر خاک تا بالای افلاکمقامی خوش نکرد این جان غمناک
176. ۱۷۶سخن کوتاه، از بی دست و پاییز سعی خویش دیدم نارسایی
177. ۱۷۷چنان در دست و پا شد قوتم کمکه می پیچید همچون موج برهم
178. ۱۷۸به مردن دست در آغوش گشتمکشیدم دست و پا، بیهوش گشتم
179. ۱۷۹تنم آن تلخی از چرخ دورو بردکه نتوانست آب آن را فرو برد
180. ۱۸۰چو جانم سوی لب عزم از بدن کردخدا همچون تویی را خضر من کرد
181. ۱۸۱برآمد عاقبت از لطف بیچونسبوی من درست از آب بیرون
182. ۱۸۲دگر ره با من آن کان ملاحتچو مژگانش درآمد در فصاحت
183. ۱۸۳که ای عنقای بختت عرش پروازهوادارت همای سایه انداز
184. ۱۸۴ز پیری زلف بختت گر شکن یافتدرین پیری مریدی همچو من یافت
185. ۱۸۵به گل افشاند از لطف تو دامنخس و خاشاک آب آورده ی من
186. ۱۸۶برآوردی ز آبم چون در پاککنون خواهم مرا برداری از خاک
187. ۱۸۷ز همراهی سرم را برفرازیقدم تا خانه ی من رنجه سازی
188. ۱۸۸مرا از بس که شوق دوستان استامید وصل بر خاطر گران است
189. ۱۸۹به دوش طاقت مخمور بی تابسبوی باده باشد کوه سرخاب
190. ۱۹۰مپرس از دوری من حال خویشانخبر دارم من از احوال ایشان
191. ۱۹۱در آن ساعت که افتادم به دریاغلام من خبر برده ست آنجا
192. ۱۹۲پریشان، مادرم را طره چون بیدچو مرغ بیضه ضایع کرده نومید
193. ۱۹۳پدر در ماتمم نوعی فسرده ستکه پندارد جهان را آب برده ست
194. ۱۹۴کنیزان را زمرگم چهره کاهیچو رنگ خود، غلامان در سیاهی
195. ۱۹۵کنون خواهم قدم در ره گذارمز ماتم مردم خود را برآرم
196. ۱۹۶لبش چون جلوه ی این گفتگو دادمرا گریه، قضا را خنده روداد
197. ۱۹۷ز بس دیدم به حرفش مضطرب حالجوابم شد گره بر لب چو تبخال
198. ۱۹۸دمی ز اندیشه در آتش نشستمپس آن گه چون سپند از جای جستم
199. ۱۹۹به خاطرجویی او بی بهانهنمودم کشتی خود را روانه
200. ۲۰۰به همراهی آن مرغ بهشتیگرفته پر ز تیر خویش کشتی
201. ۲۰۱سبک گردد در آن ره تا روانهبه کشتی موج می زد تازیانه
202. ۲۰۲نه در کشتی نشاندش دور افلاککه در تابوت می بردش سوی خاک
203. ۲۰۳قضا را کوشش از ما بیشتر بودتمام راه با ما همسفر بود
204. ۲۰۴نه کشتی را چنان بی تاب می راندکه آن بیچاره را در آب می راند
205. ۲۰۵به اندک ساعتی طی شد مسافتنمایان شد ازان ساحل علامت
206. ۲۰۶تواند آن که مرگش سر به پی کرددو منزل راه را یک لحظه طی کرد
207. ۲۰۷ازان ده نیز پیدا شد سیاهیسوادش داده بر ماتم گواهی
208. ۲۰۸عیان بود از در و دیوار آن، غمدرختانش سراسر نخل ماتم
209. ۲۰۹به نزدیکی ساحل چون رسیدیمز دریا رخت بر صحرا کشیدیم
210. ۲۱۰در آن ساحل کهن ویرانه ای بودکه غم های جهان را خانه ای بود
211. ۲۱۱خرابی بر دلش نوعی فزودهکه گویی ظالمی را خانه بوده
212. ۲۱۲به جا مانده ازان دیرینه آثارچو کوه بیستون یک کهنه دیوار
213. ۲۱۳شده مشهور از مه تا به ماهیزمین از سایه اش در روسیاهی
214. ۲۱۴شکسته آنچنان پا تا سر اوکه نتواند نهد بر خاک پهلو
215. ۲۱۵نیندازد حوادث زان دلیرشکه ترسد آسمان ماند به زیرش
216. ۲۱۶گزنده سایه ی آن کهنه دیوارکه در هر مهره ی او بود صد مار
217. ۲۱۷چو دام از رخنه های سینه ی اونگشتی مرغ، گرد چینه ی او
218. ۲۱۸چو از تأثیر چرخ کینه بنیادگذار ما برآن ویرانه افتاد،
219. ۲۱۹ز شوخی با من آن شیرین تکلمدهن را کرد لبریز تبسم
220. ۲۲۰که ای بر زخم این دلخسته ی غمشد از چرب نرمی موم و مرهم
221. ۲۲۱دهی تا مژده ای از من به احبابروان شو سوی ده چون جدول آب
222. ۲۲۲چو مرغ خوش خبر آواز بردارمرا چون گنج در ویرانه بگذار
223. ۲۲۳که ترسم خلق چون مرگم شنیدندطمع یکبارگی از من بریدند،
224. ۲۲۴ز غافل دیدنم بی برگ گردندمرا بینند و شادی مرگ گردند
225. ۲۲۵چو فرمانش مرا زد دست بر پشتنهادم چون مژه بردیده انگشت
226. ۲۲۶به تعلیم اجل، آن غافل مستچو سایه زیر آن دیوار بنشست
227. ۲۲۷ازو ویرانه گلزار ارم شدپی تعظیمش آن دیوار خم شد
228. ۲۲۸چو او بنشست و من برخاستم زودنشست و خاست پنداری همان بود
229. ۲۲۹برآن ده گشتم از یک لحظه رفتنچو ابر نوبهاری سایه افکن
230. ۲۳۰چه دیدم، مجمعی از ناصبورانز گریه گشته آن ده، شهرکوران
231. ۲۳۱چو مژگان حلقه ای هرسو سیه پوشز غم گریان نشسته دوش بر دوش
232. ۲۳۲ز ناخن، چهره ی خوبان چون گلخراشیده تر از آواز بلبل
233. ۲۳۳بیاض سینه ی خوبان ز سیلیشده چون سینه ی طاووس نیلی
234. ۲۳۴ز هرسو زلف و گیسوی معنبرشدی بر باد همچون دود مجمر
235. ۲۳۵چو دیدم حال آن جمع پریشانکشیدم این گهر در گوش ایشان
236. ۲۳۶که ایام پریشانی سرآمدگرامی گوهر از دریا برآمد
237. ۲۳۷چو نام گوهر و دریا شنیدندز حرف آشنا سویم دویدند
238. ۲۳۸به من گفتند ای پاکیزه گوهرچه می گویی، بگو یک بار دیگر
239. ۲۳۹گشودم پیش آن آشفته هوشاندهن چون حقه ی گوهرفروشان
240. ۲۴۰زبان را ساختم چون شعله سرکشبگفتم سرگذشت آب و آتش
241. ۲۴۱ازان صوتم که آمد بر لب از دلفراوان شد سماع مرغ بسمل
242. ۲۴۲چنان جستند از جا اهل ماتمکه گفتی خیل زاغی خورد برهم
243. ۲۴۳تمنا بر دل مردم غلو کردبه یک ویرانه صد دیوانه رو کرد
244. ۲۴۴روان از ده خلایق سوی صحراکه دارد آدم آبی تماشا
245. ۲۴۵ندیده کس به زیر چرخ دولابکه آتش زنده بیرون آید از آب
246. ۲۴۶ز بی تابان ماتم خیل در خیلشتابان سوی آن ویرانه چون سیل
247. ۲۴۷سیه پوشان روانه فوج در فوجبه روی خاک، رود نیل زد موج
248. ۲۴۸کشد تا در بر خود آن بر و دوشگشوده مادرش چون موج آغوش
249. ۲۴۹پدر در پیش پیش بی قراراندوان چون برق در ابر بهاران
250. ۲۵۰شتابان سوی او بیگانه و خویشولی دیوار آمد بر سرش پیش
251. ۲۵۱پریشان خاطران وقتی رسیدندکه آن گنج گهر در خاک دیدند
252. ۲۵۲من از دنبال ایشان می دویدمچو گرد کاروان از پی رسیدم
253. ۲۵۳به خاک آن سرو را دیدم چو خفتهقضا می گفت در گوشم نهفته
254. ۲۵۴که از آبش چو دادی رستگاریروا نبود که در خاکش گذاری
255. ۲۵۵شود چون شعله ی آتش جهانتاببه خاکش می توان کشتن، نه با آب
256. ۲۵۶چو ظاهر شد به مردم آن علامتشد آن صحرا چو صحرای قیامت
257. ۲۵۷ز بس برخاست از هرگوشه غوغابه جوش آمد چو دریا خاک صحرا
258. ۲۵۸به گریه هرکسی طوفان نمودیبه حال او ولی کی داشت سودی
259. ۲۵۹پدر را گر ستم شد کان پسر رفتولی او را ستم بیش از پدر رفت
260. ۲۶۰ز مرگش بی قراری داشت مادرولی چون او نکردی خاک بر سر
261. ۲۶۱غلامانش اگر ناشاد گشتندولی از بندگی آزاد گشتند
262. ۲۶۲کسی نامش نخواهد بعد ازان بردبلی بیچاره آن کس شد که او مرد
263. ۲۶۳سخن کوتاه، او را با صد افسونز زیر خاک آوردند بیرون
264. ۲۶۴در آب دیدگانش غسل دادندروان بردند و در خاکش سپردند
265. ۲۶۵غرض تا من به سروقتش رسیدمدوبار او را در آب و خاک دیدم
266. ۲۶۶بلی ما را همیشه دور افلاکچو آتش می کشد از آب یا خاک
267. ۲۶۷سحرگاهی شنیدم در گلستانکه بلبل این نوا خواندی به بستان
268. ۲۶۸که عیش این چمن ناپایدار استخزانی با حنای هر بهار است
269. ۲۶۹بقای عمر گل چون خواب صبح استشکوفه پرتو مهتاب صبح است
270. ۲۷۰چه حاصل زین جهان جز اشک افسوسبود ماتمسرای شمع، فانوس
271. ۲۷۱مدارا کن که عالم بی مدار استبه ناسازان، جهان ناسازگار است
272. ۲۷۲مکن کوشش که کار دور ایامبه سعی ما نمی گیرد سرانجام
273. ۲۷۳کجا بحر محیط از خار و خاشاکبه جاروب دم ماهی شود پاک
274. ۲۷۴غنیمت دان دو روز زندگانیکه چون سیل بهار است از روانی
275. ۲۷۵چو شاخ گل منه پیمانه از کفکه نقد عمر را این است مصرف
276. ۲۷۶شبی رندی در ایام زمستانبه سر می برد تابوتی شتابان
277. ۲۷۷یکی پرسید ازو کای یار دلکشکه مرده از عزیزان، گفت آتش!
278. ۲۷۸سلیم از غافلی می بینمت مستنمی دانی قضایی در کمین هست
279. ۲۷۹جهان ویانه ای بس خوفناک استچه آفت ها که در این آب وخاک است
280. ۲۸۰چرایی این چنین غافل نشستهبرآ از زیر دیوار شکسته
281. ۲۸۱درین دریای خونخوار آشنا کیستخدا دست تو گیرد، ناخدا کیست