1. ۱بود در زیر زینم بادپایینه اسبی، بلکه شوخ دلربایی
2. ۲اسیر کاکلش خوبان دلجوگرفتار خم فتراکش آهو
3. ۳به رنگ نیلگون خود را نموده ستکه خوبان عرب را تن کبود است
4. ۴نماید در نظر زان گوش و گردندو غنچه بر سر یک شاخ سوسن
5. ۵تماشا کن چو می گیرد دمش اوجکه رود نیل گویی می زند موج
6. ۶گلی کو را جبینش جلوه گاه استنشان بوسه ی خورشید و ماه است
7. ۷غلط کردم بیان، کان ماهپارهبود صبح جبینش را ستاره
8. ۸ز پرکاری بود غارتگر جانرکاب زین او چون چشم خوبان
9. ۹برای من زمانه جهد پر کردکه مرغی این چنین را دانه خور کرد
10. ۱۰چنان باشد به دستش نعل چسبانکه آیینه به دست نوعروسان
11. ۱۱پری پیکر، و لیکن دیوزادیبود هر دست و پایش گردبادی
12. ۱۲چو برق از گرم رفتن آتش انگیزندیده آتش او خار مهمیز
13. ۱۳به وصف تندی آن پی خجستهرسد معنی به خاطر جسته جسته
14. ۱۴روم هرگه به فکر جستن اونماید منی برجسته ای رو
15. ۱۵شدم هرگه به وصفش صفحه آراروان شد سطرها چون موج دریا
16. ۱۶شود وقت طبیعت آزماییز وصف زین او کاغذ حنایی
17. ۱۷ز شوخی همچو شعله آن پریزادز جای خود جهد از جنبش باشد
18. ۱۸بود، هرگه که می گردد روانهبه پهلو موج بادش تازیانه
19. ۱۹دونده چون خیال نکته سازانپرنده همچو رنگ عشقبازان
20. ۲۰به رقاصی ز شوخی همعنان استجوش پاک است، رقص او ازان است
21. ۲۱رود تا در عنانش آب گستاخکند بالادوی در هر رگ شاخ
22. ۲۲سوار او به بحر رزم شاد استکه هم کشتی و هم باد مراد است
23. ۲۳ز شوخی نیست او را یک زمان تاببه جای آب، گویی خورده سیماب
24. ۲۴ازان او را به یک جا نیست تمکینکه دایم خانه بر دوش است از زین
25. ۲۵چو سوی آب خوردن آرد آهنگز شوخی می کند با عکس خود جنگ
26. ۲۶بود از تندی این طرفه توسنچراغ دودمان برق روشن
27. ۲۷اگر زنجیر نبود در طویلهنمی استد چو مجنون در قبیله
28. ۲۸چو مرغان می پرد این برق آیینکه دارد بال و پر از دامن زین
29. ۲۹ز پهنای کفل جلدش زیادهکه شلوار عرب باشد گشاده
30. ۳۰مرا عقد دمش دارد هراسانکه نتوان زد گره بر باد آسان
31. ۳۱ز شوخی های او در تاب فتراکگریبان کرده نعل از دست او چاک
32. ۳۲زمانی نیست آرامش به یک جاهمیشه گرچه دارد در حنا پا
33. ۳۳به جولانگاه او در پاس ناموسبه خود دزدیده دم چون کبک، طاووس
34. ۳۴زند از چابکی صد چرخ همواربه روی خشت نقطه همچو پرگار
35. ۳۵ز چشم عیبجو او را چه باک استکه چون آب روان از عیب پاک است
36. ۳۶شده شبدیز ازو در جلوه استادازو ناموس گلگون رفته بر باد
37. ۳۷به شبرنگش چه سان سنجم ز حیلهکه نبود با شبه، در هم طویله
38. ۳۸ز بس نرمی که او را در شتاب استبه صدر زین او مخمل به خواب است
39. ۳۹پی دعوی تندی آن خوش آهنگبود با برق دایم بر سر جنگ
40. ۴۰کمر را تنگ ازان در کینه بستهبه خود از نعل، چارآیینه بسته
41. ۴۱ز شوخی داده بر تاراج تمکینازو بر باد رفته خانه ی زین
42. ۴۲ز نعل آهن نگشته پای بستشکه شد از سختی سم زیردستش
43. ۴۳به سنگین باری کوه آورد تابکه بردار و بدو باشند اعراب
44. ۴۴شود وصفش به دل هرگه شمردهروان گردد در اعضا خون مرده
45. ۴۵به وقت پویه، تیری برگشاد استکند چون جمع خود را، گردباد است
46. ۴۶ز بس در پویه دارد بی قراریاگر بر صفحه وصف او نگاری،
47. ۴۷شود هر حرف کز نوک قلم دورروان گردد به روی صفحه چون مور
48. ۴۸برو چشم بد اختر زیان شدز بیماری در آخر ناتوان شد
49. ۴۹شکست آمد ز بیماری سمش راگره شد آرزو در دل دمش را
50. ۵۰ز ضعف لاغری ماند از دویدنچو نبض مرده افتاد از جهیدن
51. ۵۱سمش از ناتوانی گشت پر گردعجب خاکی فلک در کاسه اش کرد
52. ۵۲ز ضعف تن ترقی کرد حالشز گردن شد فزون یک موی یالش!
53. ۵۳ز خارش گشته اندامش ختاییازو هر موی او جسته جدایی
54. ۵۴نمانده بر سر از کاکل نشانهز بی مویی دمش چون تازیانه
55. ۵۵قناعت می کند هرسال و ماهیبه رنگ کهربا، با برگ کاهی
56. ۵۶کند عمری ز ضعف و ناتوانیبه یک جو همچو نرگس زندگانی
57. ۵۷ز ضعف و لاغری ترسم که ناگاهکشد همچون پر مرغش پر کاه
58. ۵۸بود پایش ز سستی گاه رفتارزمین فرسا چو چوب دست بیمار
59. ۵۹پی دریوزه ی رفتار، پیوستگرفته از سم خود کاسه در دست
60. ۶۰به نوعی کاهلی بر وی سوار استکه گویی جاده بر پایش جدار است
61. ۶۱ز جای خود نمی گردد روانهشود گر بر تنش رگ تازیانه
62. ۶۲سمش افکنده از سستی اندامبه جای نقش پا، نعلی به هر گام
63. ۶۳کسی چون او مباد از مستمندیسوارش گر نداند نعل بندی
64. ۶۴نه رنگ او کبود است از زمانهکه شد نیلی تنش از تازیانه
65. ۶۵سوارش گر به کعبه رو نهادهنصیب او شده حج پیاده
66. ۶۶لگد می افکند چون ره کند سرهم از دست و هم از پا چون شناور
67. ۶۷همیشه می کند از زین کنارهچو طفل تندخو از گاهواره
68. ۶۸ز تعلیمی همیشه بیم داردندانم از که این تعلیم دارد
69. ۶۹کشد چون آتش جوعش زبانهخورد فولاد را چون موریانه
70. ۷۰به سان سایه اش افتد به دنبالبه روی هرکه بیند دانه ی خال
71. ۷۱به هر سرچشمه کو یک ره نهد گامتهی گرداندش چون چشمه ی دام
72. ۷۲ره دورش به پیش آمد ز مردنازان نعلین خود را کرده ز آهن
73. ۷۳برو آخر ز بیداد زمانهکفن جل شد، طویله گورخانه
74. ۷۴به چشمم کرد او را مرگ نایابز شوخی رفت از دستم چو سیماب
75. ۷۵شده در ماتم او ابر گریانز مرگش رفته رنگ از روی میدان
76. ۷۶ز بی تابی کند هر لحظه صرصربرای ماتم او خاک بر سر
77. ۷۷ز دلسوزی به مرگش آتش از غمبه خاکستر نشسته بهر ماتم
78. ۷۸به پای او زدی دایم تکاپوشکست از مردن او شاخ آهو
79. ۷۹برای ماتم آن برق آیینشده ماتمسرایی خانه ی زین
80. ۸۰مبادا از النگ خلد بیرونبود محشور با شبرنگ و گلگون
81. ۸۱شفاعت خواه بادا پیش داوربراق و دلدل او را روز محشر