1. ۱بدین دلیل ادب جان جان انسانستکه هرکه بی‌ادب افتاد کم ز حیوانست
2. ۲ادب مده ز کف و باش ایمن از خسرانکه بی‌ادب بدو گیتی دچار خسرانست
3. ۳مراد از ادب اینجا ستوده آدابیستکه آن وظایف شخص شریف انسانست
4. ۴به نظم و نثر نشان داد هرکس آن آدابادیب با هنر و ناصح و سخن دانست
5. ۵رقم شود ادبیات چون ز کلک ادیببه نقد جان بخر از وی که باز ارزانست
6. ۶نگویمت که به هر گفته جان‌فشانی کنسخن کم است اگرچه سخن فراوانست
7. ۷سخن که بر ادب مستمع نیفزایدنباشد آن ادبیات بلکه هذیانست
8. ۸سعادت ار طلبی همدم ادیبان باشکلید گنج سعادت به بدست ایشانست
9. ۹ببین به دیده‌ی انصاف در خلایق کیستکه بر سعادت نوع بشر نگهبانست
10. ۱۰همیشه گرمی بازار از ادیبانیستکه طبعشان به مثل کوه آتش افشانست
11. ۱۱بزرگواری اهل ادب به خلق جهانمسلم است چه جای دلیل و برهانست
12. ۱۲هر آن دیار رهین ادیب و آدابستبود هر آینه آباد ور نه ویرآنست
13. ۱۳چه افتخار از این به برای ایرانیکه تربیت شدهٔ آب و خاک ایرانست
14. ۱۴از این افق شده طالع بس آفتاب ادبکه تا بحشر بر اقطاع ارض تابانست
15. ۱۵چرا بنوع بشر میدهد حیات ابداگر نه گفت ادیبانش آب حیوانست
16. ۱۶هزار سال شد و کاخ نظم فردوسیمصون ز تابش خورشید و باد و بارانست
17. ۱۷ببین به مولوی و حافظ و دگر سعدیکه عالم از ادبیاتشان گلستانست
18. ۱۸بسا ادیب دگر کز فضیلت آنانمن آنچه شرح دهم صدهزار چندانست
19. ۱۹چه سالهاست به پاداش خدمت ایشانروان جامعه بر روحشان ثنا خوانست
20. ۲۰برای جامعه گسترده‌اند خوان ادبصغیر هم بجهان ریزه‌خوار آن خوانست