1. ۱خوش هوای فرودین امسال روح افزاستیدل گشا و گیتی افروز و جهان آراستی
2. ۲عید خوش فر جوانی داده بر دهر کهنکانبساطی تازه در هر پیر و هر برناستی
3. ۳مرحبا بر مقدم نوروز کز ره چون رسددی گریزان از جهان و غصه از دلهاستی
4. ۴ساقی ای کان لطافت بنگر این لطف هوامی بکف باز آگر از لطفت هوای ماستی
5. ۵خرم از می‌سازما را ز انکه طرف کشتزارطعنه زن از خرمی بر گنبد خضراستی
6. ۶طرف صحرا مشگبو چون صحن بستانست و همصحن بستان پر ز گل چون دامن صحراستی
7. ۷همچو من از عشق جانان در چمن از عشق گلدر نوا و نغمه هر سو بلبل شیداستی
8. ۸کبک بر سوز و گداز بلبل ار خندد همیاو چه غم دارد که عاشق در جهان رسواستی
9. ۹بی‌سخن از گیسوی مشگین یار آموخته استاین دلاویزی که اندر سنبل بویاستی
10. ۱۰بی‌گمان از چشم فنان نگار اندوخته استاین همه شوخی که اندر نرگس شهلاستی
11. ۱۱گر نه از هجر عذار لاله گون دلبر استاز چه داغ اندر درون لاله حمراستی
12. ۱۲سوسن آزاده خاموش است با نامحرمانلیک پیش محرمان با ده زبان گویاستی
13. ۱۳گوش سرکی سر نیوشد گوش دل بگشا دمیتا ببینی خامشان را بر فلک غوغاستی
14. ۱۴بید مجنون از خجالت سوی بالا ننگردبس که می‌بیند که رقصان سرو بر یکپاستی
15. ۱۵باری از این عید وجدی بینم اندر ممکناتکش زبان‌رانی پی شرح و بیان یاراستی
16. ۱۶کرده باز این عید بر افلاکیان باب سرورنی مبارک مقدمش بر خاکیان تنهاستی
17. ۱۷سر بسر ذرات را رقصان همی بینم از آنکافناب عیش تابان بر همه اشیاستی
18. ۱۸فاش گویم هم قرین با عید نوروز عجمعید مولود حسین نور دل زهراستی
19. ۱۹وه چه مولودی که از فرط جلال و مرتبتعلت ایجاد بهر آدم و حواستی
20. ۲۰آدم و حوا نه تنها بل وجود اقدسشعلت ایجاد بر دنیا و مافیهاستی
21. ۲۱همتش نازم که کرد از دین بپا آنسان علمکاسمان افتد گر از پا آن علم برپاستی
22. ۲۲دین یزدان سنت احمد طریق مرتضیتا ابد از همت مردانه‌اش برجاستی
23. ۲۳با کسش نتوان قرین کردن که در ذات و صفاتفرد و بی‌مانند همچون خالق یکتاستی
24. ۲۴اوست دریای عطا و جمله موجودات رادر خور ظرفیت آب فیض از آن دریاستی
25. ۲۵اوست بیضای وجود و درحقیقت ماسویچون ببینی ذره‌ها اطراف آن بیضاستی
26. ۲۶او چو قلب و عالم امکان چو اعضا لاجرمقلب در انسان همی فرمانده اعضاستی
27. ۲۷کس بعالم نیست ره پیمای راه حق مگرآنکه سوی او بپای صدق ره پیماستی
28. ۲۸پا ز مستی بر بساط چرخ مینائی زندهرکه را از عشق آنشه باده در میناستی
29. ۲۹بایدش تا جان و سر بازد بسودای حسیندرحقیقت هرکه را با حق سر سوداستی
30. ۳۰دولت دارین را دانی که خود دارا بودآنکه گنج مهر او را در جهان داراستی
31. ۳۱عرش باشد صورتی از بارگاه او بلیصورتی در زیر دارد آنچه در بالاستی
32. ۳۲وادی لا را بجان طی کرد از عشق الهحالیا مسند نشین کشور الاستی
33. ۳۳با ولای او غم امروز و فردا را مخورزانکه او یار توهم امروز و هم فرداستی
34. ۳۴عقل را گفتم چه میگویی تو در حق حسینگفت من خود مات و حیرانم خداداناستی
35. ۳۵عشق را گفتم تو بر گو گفت با بانگ بلندمن حسین الهیم نی از کسم پرواستی
36. ۳۶بعد مدح او کنم اوصاف فرزندش بیانآنکه انوار حسینی از رخش پیداستی
37. ۳۷حامی دین مبین صابر علی کز رأی خودبر بمهر از روشنی در طعن و استهزاستی
38. ۳۸موسی عصر است و دایم سینهٔ بی‌کینه‌اشمهبط انوار حق چون سینه سیناستی
39. ۳۹عیسی وقتست و خوش ز انفاس قدسی انتسابدافع علت مریضان را مسیح آساستی
40. ۴۰اوست چرخ و اختران اتباع وی کش گفته‌اندچرخ با این اختران نغز و خوش و زیباستی
41. ۴۱آستان او که بی‌شک آستان مرتضی استبر صغیر اندر دو عالم مرجع و ملجاستی