1. ۱مرحبا عیدی که در آن شد ز رحمت فتح بابیعنی از برج نبوت سر برآورد آفتاب
2. ۲مرحبا عیدی که در آن ز امر رب‌العالمینرحمه للعالمین برداشت از صورت نقاب
3. ۳مرحبا عیدی که در آن چون دل صاحبدلانشد جهان روشن بنور حضرت ختمی مآب
4. ۴الصلا ای عشق بازان الصلا ای عارفانمظهر حسن ازل بیرون خرامید از حجاب
5. ۵ایکه دیدار حقت باید ببین او را که گفتمن‌رآنی قدر أی الحق آنشه گردون جناب
6. ۶در شهود آمد ز غیب آن عالم علم لدنکز قفایش چاکر آسا جبرئیل آرد کتاب
7. ۷هم ز کاخ رفعتش عرش معلا پایه‌ایهم ز بحر قدرتش دریای امکان یکحباب
8. ۸هم میان اولیاء آنماه شمع انجمنهم میان انبیاء آن شاه فرد انتخاب
9. ۹جن و انس و دیو ودد از رحمت او بهره‌وروحش و طیر و مور و مار از حضرت او کامیاب
10. ۱۰دانه‌ئی بی امر آن سرور نروید از زمینقطره‌ئی بی‌حکم آن حضرت نبارد از سحاب
11. ۱۱مصحف و توره و انجلیل و زبور از قول حقدر مدیح اوست یکسر فصل فصل و باب باب
12. ۱۲بغض و حبش بهر اعدا و محبش پروردآنگناه اندر گناه و این ثواب اندر ثواب
13. ۱۳چون بمحشر از شفاعت بهر امت دم زندمحو گرداند حق از لوح جز احرف عقاب
14. ۱۴گرچه جرمت بیحسابست از حساب خود مترسایکه مهر او بود حسب تو در روز حساب
15. ۱۵دشمن او نشنود هم دوستدارش ننگردآن یکی بوی بهشت و این یکی روی عذاب
16. ۱۶پیچ و تاب حشر باشد منکرش را تابعشجز که از گیسوی حورالعین نبیند پیچ و تاب
17. ۱۷جان فدای آن شهنشاهی که خواند عبد اوخویشرا شاه دوعالم شیر یزدان بوتراب
18. ۱۸مرتضی آنکس که بی‌مهرش بدرگاه خداگر دعای انبیا باشد نگردد مستجاب
19. ۱۹گفت احمد شهر علمم من علی باب منستجان من در شهر میباید شدن داخل ز باب
20. ۲۰دشمن ار جوید از او دوری نباشد این عجبدایماً خفاش از خورشید دارد اجتناب
21. ۲۱شاه مردان شیر یزدان آنکه در روز مصافاز نهیبش می‌شدی شیر فلک را زهره آب
22. ۲۲برق تیغش آتشی بودی که گر خلق جهانخصم وی بودند جان جمله می‌کردی کباب
23. ۲۳عرصه عالم ز رو به خصلتان خالی نشدتا نکرد آن شیرمرد بی‌بدل پا در رکاب
24. ۲۴مهر و ماه و ثابت و سیار در هر روز و شبروشنی از خاک درگاهش نمایند اکتساب
25. ۲۵چون ولای او نهد پا در میان قلب مخوفگر همه سیماب باشد خیزد از وی اضطراب
26. ۲۶هیچکس زامرش نیارد روی بر تابد بلیبردن فرمان او فرض است بر هر شیخ و شاب
27. ۲۷رهبر پیر و جوان شاهی که گر فرمان دهدبازگردد پیر را بار دگر عهد شباب
28. ۲۸هرکه را برک و نوا بخشد بعمر خویشتنروی فقر و بینوائی را نمی‌بیند بخواب
29. ۲۹دل بغیر او مبند ار تشنه فیضی بلیکی توانی کرد دفع تشنه کامی از سراب
30. ۳۰مهرش آن اکسیر باشد کانکه را آید بدستمیتواند کرد قلب تیره خود زر ناب
31. ۳۱قل کفی را گر بقر آن خوانده بی‌میدان که هستمرتضی مقصود از من عنده علم‌الکتاب
32. ۳۲مهر احمد با ولای مرتضی توأم بودراستی گر جوئی احمد راسوی حیدر شتاب
33. ۳۳خلق را احمد بوی میخواند گویا مولویبهر این گفت آفتاب آمد دلیل آفتاب
34. ۳۴هان مگو دیگر تماشای گل رخسار اونیست ممکن چونکه گل رفت و گلستانشد خراب
35. ۳۵بین رخ فرزند او صابر به یاد روی ویآری آری بوی گل را از که جوئیم از گلاب
36. ۳۶دست بر دستت تا دست علی دستش صغیردست از دستش مدار و رو ز درگاهش متاب